Τό καλοκαίρι ἡ νύχτα πέφτει ἀπάνω σου γυναίκα ἱδρωμένη κι ἀπρόσεχτη. Νύχτα ὅπως νύστα. Νύστα καί νικοτίνη. Νύχτα λοιπόν θά πεῖ ἕνα τάλιρο πού σοῦ ‘πεσε στήν Γ΄ Σεπτεμβρίου κι εὐθύς καί μ’ ἑκατόν σαράντα τό κάναν τ’ αὐτοκίνητα ἕνα μέ τήν ἄσφαλτο. Στή Χέυδεν στή Φερρῶν οἱ νάιλον ἐπιβάτες περιμένουν νά ἐπιβιβαστοῦν στά σκουπιδιάρικα. […]
Ποίηση
Έμιλυ Ντίκινσον | Ήθελα να ‘μουνα για σε το Καλοκαίρι
Ήθελα να ‘μουνα για σε το Καλοκαίρι, όταν οι μέρες του Καλοκαιριού περάσουν, κι η μουσική σου ακόμα, βράδυ-μεσημέρι, τα νυχτοπούλια και τα φλώρια σαν σωπάσουν. Για σε ν’ ανθίσω, κι απ’ το μνήμα δραπετεύω και τα λουλούδια μου τριγύρωθέ σου απλώνω. Σαν ανεμώνη να με κόψεις σου γυρεύω, να ‘μαι λουλούδι σου παντοτινό και […]
Μαίρη Κλιγκάτση | Νυμφώνας
[άνοιξη βράδυ στη Ρωμαϊκή Αγορά] Τα κλειδιά δυο περιστέρια που φιλιούνται πάνω στη ζυγαριά του Γονατά – ίσα που φαίνεται στο κάδρο, τμήμα της κεφαλής του και τα χέρια. Δεν έτυχε να μάθω μουσική -ποιος είναι ο φρύγιος, ο λυδικός ο δρόμος- ούτε τα σύγχρονα που λένε κι εξηγούν αναγνωρίζω. Τα κλειδιά, […]
Σύλβια Πλαθ | Πληγή
Τι έξαψη- ο αντίχειράς μου αντί για το κρεμμύδι η κορφή του κομμένη σχεδόν ένα μεντεσές έμεινε μόνο από δέρμα, ένα καπάκι σαν καπέλο, νεκρικά χλομό. Κατόπιν αυτό το κόκκινο βελούδο. Μικρέ προσκυνητή, ο Ινδιάνος σου πήρε το σκαλπ. Αγριόγαλου λειρί. το χαλί σου ξετυλίγεται κατευθείαν μέσ’ απ’ την καρδιά. Πατάω πάνω του, σφίγγοντας το […]
Μάρκος Μέσκος | Ὄνειρα στόν Ἅδη
[Βαβέλ] Τά χρόνια ἐκεῖνα ἐλάχιστοι μιλοῦσαν τήν ἴδια γλώσσα νερό δέν περνοῦσε τό χῶμα κατάξερο πίσω στήν πόλη καρτεροῦσε τό κενό. Πουλί μου πῶς νά ‘θρει στά λημέρια σου στά κλαριά σου πῶς νά τραγουδήσει˙ τό ακρογιάλι ἀγριεύει φοβερίζοντάς τον μέ τά φωνήεντα πού μουγκρίζουν καί ταίρι δέν ἔχουν ξεμοναχιασμένα. Πίσω τους ἀκολουθοῦσε σάν τό […]
Νίκος Καρούζος | Μυθική Κυριακή
α) Χαρούμενος είν’ όποιος αφάνισε και επιφάνεια και βάθος˙ αυτός δεν πρόκειται να μελαγχολήσει, γιατί πήγε πέρα κι απ` τις τέσσερις αριθμητικές πράξεις. β) Κρίσιμη ζωή σημαίνει πάντοτε ζωή περισσότερη˙ κανένας θάνατος δεν μπορεί να τη νικήσει. *Συμβουλές προς τη Χριστίνα Νίκος Καρούζος – Χειροποίητη γαλήνη […]
Γκέοργκ Τρακλ | Το Όνειρο του Κακού
Το όνειρο του κακού Ποιήματα 1913 [Προς το βραδύ η καρδιά μου] Το βράδυ ακούγεται η κραυγή των νυχτερίδων, δυο μαύρα άλογα καλπάζουν στο λιβάδι, θροΐζει κόκκινο σφεντάμι. Ο οδοιπόρος˙ το μικρό καπηλειό στο δρόμο του προβάλλει. Θαυμάσια η γεύση τους: φρέσκο κρασί και καρύδια. Θαυμάσια: μεθυσμένος να τρεκλίζεις στο μισοσκότεινο δάσος. Μέσα απ’ […]
Ναζίμ Χικμέτ | Κυριακή
Σήμερα είναι Κυριακή Για πρώτη φορά με άφησαν σήμερα και βγήκα στη λιακάδα Δε μου ‘τυχε ποτέ σε όλη τη ζωή μου Να μείνω έτσι ακίνητος κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό Και ν’ απορώ που είναι τόσο μακριά μου Τόσο γαλάζιος, τόσο απέραντος Έκατσα κατάχαμα γεμάτος σεβασμό Κι ακούμπησα την πλάτη στον ασβεστωμένο τοίχο. Και τούτη […]
Μαρία-Λυδία Κυριακίδου | Αποδύοψις
[Από παιδί] Από παιδί παιδεύω έναν φόνο. να σκοτώσω παλεύω εσένα. Σκέψη μου σε είπα αλλά το παν κτητικό φυλακή. Μάνα μου σε φώναξα, μα απ’ όλες εσύ ήσουν η Μήδεια. Από παιδί παιδεύομαι από έναν φόνο. Παλεύω να σκοτώσω εμένα. [Σελ.42] [Τα τρία δάχτυλα] Τι κι αν κατάφερα να ταξινομήσω τα πλευρά σου […]
Antonin Artaud | Post-Scriptum
Ποιος είμαι; Από πού έρχομαι; Είμαι ο Αντονέν Αρτώ και για να το πω όπως ξέρω να το λέω μονομιάς θα δείτε το τωρινό το σώμα μου να τινάζεται σε θραύσματα και να επανασυσπειρώνεται σε δέκα χιλιάδες περιβόητες όψεις ένα σώμα καινούργιο όπου δε θα μπορείτε πλέον ποτέ να με λησμονήσετε. Μετάφραση: Ελένη Κόλλια