Αντώνης Τσόκος | Ακρώρεια

Κυριακή βράδυ. Οι πλαϊνές τσέπες του περιπτέρου γεμίζουν βιβλία. Για να αδειάσουν ξανά το επόμενο πρωί. Αυτός εκεί. Κρεμασμένος στον φωτεινό σηματοδότη. Ελέγχει την κίνηση του μυαλού του. Διακόπτοντας τη ροή του αίματος για να περάσει εκείνη. Μισός άνθρωπος, μισός κατσαβίδι. Στρίβει αριστερά. Στρίβει δεξιά. Την περιμένει. Να έρθει. Μαζί με τη φίλη και το […]

Αντώνης Τσόκος | Σεκάνς στους ακάλυπτους

Υποθετικό πλάνο: Είναι νύχτα. Πάνω από τα κεφάλια μας στέκει μια αναμνηστική πανσέληνος. Ένα κίτρινο φως διαπερνά τις ξεκλείδωτες κουμπότρυπες των απλωμένων πουκαμίσων. Αιωρείται στον ακάλυπτο χώρο δύο παλαιομοδίτικων κτιρίων, ενώνεται με την ασοβάντιστη μετόπη του τετάρτου ορόφου και αναιρείται. Χαμηλής κατανάλωσης πλάνο: Ταυτόχρονα αναιρείται κι η νύχτα. Στα πενήντα δύο τετραγωνικά του τετάρτου πατώματος. […]

Αντώνης Τσόκος | Προτομές

Την πόλη μου έχει καταπιεί μιαν άλλη πόλη. Χτισμένη στα σπλάχνα της ίδιας μάνας. Οι κάτοικοί της σκαλισμένοι σε Πεντελικό μάρμαρο. Οι γείτονές μου είναι προτομές. Φοιτητών, ψαράδων, δασκάλων, συνταξιούχων θυρωρών. Στα μέρη μας, τα κάτω άκρα αποτελούν δυσπρόσιτη πολυτέλεια. Στα μάτια δεν κοιτάμε ο ένας τον άλλον. Οι φράσεις που ανταλλάσσουμε, κοφτές. Ο λόγος […]

Αντώνης Τσόκος | Χειμερινή ώρα

Δεν θα ξεφύγει κανείς απ’ τη φροντίδα μου. Ο χειμώνας είναι εποχή για τους δειλούς. Την άνοιξη, αν τολμάτε, ανοίξτε ακόμα ένα κουμπί απ’ τη ζακέτα. Τρίζουν οι τέντες, τρίζει ο ήλιος, τρίζουν τα σύννεφα. Τρίζουν οι κλειδώσεις του σπουργιτιού. Απόψε, η μοίρα τα έφερε να γεννηθείτε ποιητές. Ως το πρωί, στα σκαλοπάτια αυτού του […]

Αντώνης Τσόκος | Εσύ

Οι άνθρωποι, που γνώριζα ως εκείνη την ημέρα, φορούσαν το σώμα μέσα από τα ρούχα. Περίεργο, εγωιστικό ͘ αλλά έτσι συνέβαινε. Ό ένας έμοιαζε με τον άλλον. Ο άλλος ήμουν εγώ. Όταν λέω εγώ, εννοώ εσένα. Εσύ είσαι το εγώ που πάντα αποφεύγω. Εσύ, που όταν πέφτεις νύχτα καταμεσής της Σταδίου, γίνεσαι άγαλμα. Τα γόνατά […]

Αντώνης Τσόκος | Ακαδημία – Δονούσα

Ώρα 14:23. Εν αναμονή κυκλικού δρομολογίου. Στο φουαγέ των μπλε λεωφορείων, τριάντα τέσσερις φιλόδοξοι επιβάτες ερίζουν για την κάλυψη εικοσιοκτώ θέσεων καθημένων. Ανάμεσά τους υπερήλικοι φοιτητές, αμούστακα γερόντια και άνεργοι όλων των ειδικοτήτων. Κάτω από τη διαφημιστική σκιά του μεταλλικού σκέπαστρου, ένα τσούρμο κουλούρια δελεάζουν τα ρουθούνια των παρευρισκομένων, αναζητώντας τον μεγιστάνα επιβάτη με το […]

Αντώνης Τσόκος | Οι άνθρωποι προκύπτουν

Κάθε βράδυ βουτάω απ’ τα παράθυρα του πρώτου ορόφου. Δυστυχώς, δεν έχω αποκτήσει κανένα σημάδι. Ούτε μια τρύπα στο κρανίο. Αρχικά, στάθηκε αδύνατο να κρατηθώ στο ύψος των περιστάσεων. Βούτηξα απ’ το δεύτερο, το τρίτο, το πέμπτο πάτωμα. Καμία διαφορά. Αν δεν έχεις προνοήσει για τραύματα δεν υπάρχει ελπίδα. Η πληγή δεν σου χαρίζεται. Όταν […]

Αντώνης Τσόκος | Κόκκινα νεροπότηρα

Ο Ιανουάριος ήταν ο γενέθλιος μήνας μιας εξάδας κόκκινων νεροπότηρων που εντόπισα πριν αρκετά χρόνια σε συνοικιακό υαλοπωλείο. Πνιγμένα στη σκόνη, ανάσκελα στο κέντρο της βιτρίνας, αιμορραγούσαν ανάρμοστη πολυτέλεια. Τα αγάπησα φριχτά. Τόσο, που τα στρίμωξα στο κατάμεστο ντουλάπι της κουζίνας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το γυαλί τους ράγισε πέντε φορές. Με τους υπαίτιους να […]

Αντώνης Τσόκος | Το μυστικό της Πέμπτης

«Ο κόσμος τελειώνει στο πρόσωπο του κοριτσιού με τη γαλάζια ομπρέλα.» Αυτή τη φράση επαναλάμβανε ο πατέρας, κάθε Πέμπτη πρωί. Ύστερα σώπαινε. Μέχρι αργά το απόγευμα. Η μητέρα τον κοιτούσε συνωμοτικά. Για δυο ματιές. Ποτέ περισσότερο. Ποτέ λιγότερο. Στη συνέχεια, σηκωνόταν από την καρέκλα μ’ έναν αλάνθαστα νωχελικό τρόπο και βάδιζε προς τον μαρμάρινο νεροχύτη. Άδειαζε τα απομεινάρια […]

Αντώνης Τσόκος | Το κάδρο

Πάνω στο κάδρο κρέμεται ένας τοίχος. Τι συμβολίζει άραγε αυτή η τσιμεντένια επιφάνεια; Το μέσα ή το έξω; Στην αθέατη πλευρά, πίσω από το κενό, στέκει ένα σύννεφο. Το μοναδικό μπλε σύννεφο του Αττικού ουρανού. Βαμμένο λευκό για τις ανάγκες του τοπίου. Αν γκρεμίσω τα τούβλα, το σύννεφο και το κενό θα παραμείνουν έξω. Τότε […]