Αντώνης Τσόκος | Πάντα να περιμένεις

Το αγόρι περίμενε το κορίτσι. Το κορίτσι περίμενε την άνοιξη. Η άνοιξη πρόσμενε το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι δεν φάνηκε. Μαζί του χάθηκε το κορίτσι και η άνοιξη. Το αγόρι συνέχισε να περιμένει. Κι ας ήξερε πως εκείνοι που έρχονται είναι πάντα λιγότεροι απ’ αυτούς που περιμένουν.

Αντώνης Τσόκος | Κανείς δεν ξέρει να κοιτά τα μάτια σου

Ερωτεύτηκε το είδωλο της κοπέλας στο τζάμι του βαγονιού. Η ίδια, του ήταν εντελώς αδιάφορη. Το κινούμενο γυαλί κρατά την ουσία του ανθρώπινου σώματος. Άγχος και ιδρώτας βαραίνουν αποκλειστικά τον κάτοχό του. Τα είδωλα απαλλάσσονται από κάθε μορφή ιδιοκτησίας. Σπανίως ενοικιάζουν ολόκληρο το σώμα. Συνήθως αρκούνται σ’ ένα δυο μέλη. Αν και καταλαμβάνουν χώρο στην […]

Αντώνης Τσόκος | Η διακριτική λιποθυμία του Σαρλ

Άνοιξε διστακτικά το δεξί μάτι. Απότομα, το αριστερό. Εισέπνευσε μια γερή γουλιά οξυγόνο. Φούσκωσε τα μάγουλά του με τον αέρα που εξέπνευσε ο Λούις Άρμστρονγκ στην τρομπέτα του. Άδειασε τα χνώτα του στο τζάμι, άφησε το δάχτυλό του να ζωγραφίζει ένα ατμόπλοιο και αναχώρησε για τη ντουλάπα. Φόρεσε το μπεζ κουστούμι με τον καρό γιακά. […]

Αντώνης Τσόκος | Ο Α. ακούει το κενό

Δημόσιο ψυχιατρείο. Ο Α. στο πρεβάζι του παραθύρου ακούει με προσοχή το κενό. Αναζητώντας τα άνω άκρα του, μονολογεί διακριτικά. Ξέχασα τα χέρια μου στο τρόλεϊ. Ποιός ξέρει που θα καταλήξουν; Πως θα τους συμπεριφερθεί ο καινούργιος τους ιδιοκτήτης; Τα απολεσθέντα χέρια μου πιθανόν να βρίσκονται σε σώμα διαρρήκτη. Τη στιγμή αυτή, μπορεί να σπάνε […]