Ποια Κομπαρσίτα; “Τι δεν κατάλαβες; Ποιό είναι αυτό που δεν κατάλαβες; Ότι ένα ακορντεόν δεν είναι δώρο γάμου; Παίζω εγώ ακορντεόν; Παίζει η Ελένη; Όχι, κι ούτε έχουμε σκοπό να μάθουμε. Λοιπόν, τι δεν κατάλαβες; Γιατί δεν ρώτησες πριν το αγοράσεις; Ας μας έδινες τα χρήματα τουλάχιστον, όχι πήγες και τα πέταξες για ένα ακορντεόν. […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Robert Frost | ΈΝΑΣ ΠΑΤΗΤΗΣ ΦΥΛΛΩΝ
Πατοῦσα πάνω σέ φύλλα ὁλημέρα καί εἶμαι κουρασμένος ἀπό τό φθινόπωρο. Ὁ Θεός γνωρίζει [ἤ Θεός ξέρει] ὅλα τά χρώματα καί σχήματα τῶν φύλλων που ποδοπάτησα βουλιάζοντας στή λάσπη [ἤ τό βοῦρκο κ.τ.λ] Ἴσως ἔβαλα [ἤ χρησιμοποίησα] πάρα πολλή [ἤ υπερβολική] δύναμη καί ὑπήρξα πολύ ἄγριος [ἤ βίαιος κ.τ.λ]ἀπό φόβο. Ποδοπάτησα στά σίγουρα [ἤ ασφαλῶς]κάτω […]
Juan Gabriel Vásquez | Οι πληροφοριοδότες
“Αυτό στο χέρι του το ‘παθε αργότερα. Και δεν έγινε έτσι όπως νομίζεις. Ο Γκαμπριέλ μεγάλωσε και με τα δύο του χέρια ακέραια. Εκείνα τα Χριστούγεννα, το χέρι υπήρχε, και θα υπήρχε για λίγες μέρες ακόμα. Για να το πω καλύτερα, αυτό που έγινε συνέβη λίγο μετά απ’ αυτό για το οποίο σου μιλάω. […]
Μιχάλης Γκανάς | Παραλογή
Ἔρχονται μέρες πού ξεχνάω πῶς μέ λένε. Ἔρχονται νύχτες βροχερές βαμβακερές ὁμίχλες τ’ ἀλεύρι γίνεται σπυρί ὕστερα στάχυ θροΐζει μέ πολλά δρεπάνια ἁψύς Ἰούλιος στή μέση τοῦ χειμώνα. Βλέπω τό ὑφαντό τοῦ κόσμου νά ξηλώνεται ἀόρατο τό χέρι πού ξηλώνει καί τρέμω μήν κοπεῖ τό νῆμα. Νῆμα νεροῦ στημόνι χωρίς μνήμη σταγόνα διάφανη σέ βρύα και […]
Λού-Κιάνγκ-Τσέου | Θέατρο σκιών
Η ΓΥΝΑΙΚΑ πού πουλάει τσάι μοῦ κάνει νόημα. Θά ‘μαστε καλύτερα στό πίσω μέρος τοῦ μαγαζιοῦ, γιά νά λέμε ἐκείνα τα πονηρόλογα πού γαργαλίζουν τό λαιμό τῶν κοριτσιῶν. Τήν ἀκολουθῶ, μά δέν ἔχω τίποτα νά πῶ. Τήν κοιτάζω, εἶναι λιγάκι φοβισμένη, ξεθηλυκώνει βιαστικά το φόρεμά της γιά νά σκορπίσει αὐτό τό σύννεφο πού περνάει ἀνάμεσά […]
Αγγελική Ελευθερίου | Πονάω εκεί
Πονάω εκεί Που θ’ ακουμπούσε η κάννη του περίστροφου. Πονάω εκεί που σε σκέφτομαι. Έναν πόνο παλιό Που μ’ άφησε ανεπανόρθωτα το κρύο Μες στο νου μου Σε κάτι σπίτια Και κάτι δωμάτια Με κάτι φίλους Με γάμους βιαστικούς πνιγμένους – γατιά πνιγμένα στη θάλασσα. Κι εγώ να κλαίω για ηδονή Κι απ’ τη μεγάλη […]
Ζαν Ζενέ | Ο σκοινοβάτης. Ο θανατοποινίτης
Ο σκοινοβάτης. Απόσπασμα. Σελίδα 37. Νιώθω μια παράξενη δίψα, θα ήθελα να πιω, δηλαδή να υποφέρω, δηλαδή να πιω μα να μεθύσω με τον πόνο που θα ‘ναι Γιορτή. Αφού αρρώστιες, πείνα και φυλακή δεν μπορούν να σε κάνουν δυστυχισμένο, αφού τίποτε απ’ όλα αυτά δε σε αγγίζει, δυστύχησε με την τέχνη σου. Τι […]
Anthony Marra | Αστερισμός ζωτικών φαινομένων
Απόσπασμα από το κεφάλαιο 8. Σελίδες, 158,159. ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ από τον πρώτο του επιτυχημένο ακρωτηριασμό, τα χέρια του Άχμεντ σταμάτησα να τρέμουν. Ο παγετός στο δρόμο τον κοίταζε από κάτω, τώρα πιο απειλητικά, μιας και τα μάτια του Άχμεντ είχαν δει, από κοντά, τι ήταν ικανός να κάνει. Είχε πριονίσει πέρα ως πέρα το […]
Francis Ponge | Οἱ χαρές τῆς πόρτας
Οἱ βασιλιάδες δέν ἀγγίζουν τίς πόρτες. Μιά τέτοια εὐτυχία τούς εἶναι ἄγνωστη : Νά σπρώχνεις μπροστά σου ἁπαλά ἤ βίαια μιά μεγάλη γνώριμη σανίδα, να γυρίζεις πίσω, γιά νά τήν ξαναφέρεις στή θέση της – νά κρατᾶς στά χέρια σου μιά πόρτα. …Τήν εὐτυχία νά σπρώχνεις κρατώντας τό πορσελάνινο πόμολο, τό πιό μεγάλο ἐμπόδιο τοῦ […]
Μαρία Στεφανοπούλου | Άθος, ο δασονόμος
Απόσπασμα από τη σελίδα: 105 Ὁ ἀνθρωπομορφισμός τῶν δέντρων τοῦ προκαλοῦσε ταραχή καί διέγειρε τήν περιέργεια καί τή φαντασία του. Κεφαλή, κορμός, ρίζα: μέ τήν ἴδια κάθετη διάταξη στέκονται ὁ ἄνθρωπος καί τό δέντρο κατακόρυφα πάνω στή γῆ καί στό χῶρο πού καταλαμβάνουν. Μόνο ὁ Ἰεσσαί, ἔλεγε ὁ Ἄθος, σάν νά τόν ἔβλεπε μπροστά του, […]