ΩΡΑΙΟ ΝΗΣΙ πού ἀπ’ τ’ ὀμορφότερο ἄνθος τό τρυφερό σου τ’ ὄνομα ἔχεις πάρει! Τῶν φωτεινῶν ὡρῶν μας πόσες μνῆμες ὅταν σέ βλέπω μέσα μου ξυπνᾶνε! Πόσες στιγμές χαμένης εὐτυχίας καί τῶν νεκρῶν ἐλπἰδων πόσες σκέψεις καί πόσα ὁράματα τῆς κόρης πού ἦταν στίς σμαραγδένιες κάποτε πλαγιές σου! Καί πιά ποτέ! Λέξη θλιμμένη πού ὅλα […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Ζεάμι | Το φιλιατρό του πηγαδιού
Μιά συνάντηση στό σταυροδρόμι τῶν ὀνείρων – κάποιου πού βλέπει τό φῶς τοῦ ἥλιου μέ κάποιον πού ἔχει φύγει:αὐτό εἶναι τό θέμα τῶν περισσότερων ἔργων τοῦ κλασικοῦ ἰαπωνικού θεάτρου Νό. Συνάντηση ἑνός πλάνητα καλογέρου καί μιᾶς σκιᾶς, μιᾶς ἀλύτρωτης ψυχῆς τοῦ Κάτω Κόσμου πού ἦταν ἄλλοτε μιά δέσποινα, ἕνας παλατιανός, ἕνας πολεμιστής. Ἡ ψυχή, ἄν […]
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος | Λουίς Μπουνιουέλ
Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του μ’ ένα δυνατό σπρώξιμο στην πλάτη βρέθηκε σε μια μεγάλη πλατεία με δυο-τρία κέρματα στο χέρι. Αγόρασε από το περίπτερο μιαν εφημερίδα κι ένα πακέτο τσιγάρα κάθισε σ’ ένα τραπεζάκι απόμερο και ξανάπιασε τη ζωή του από κει ακριβώς που την είχε αφήσει. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος – Γράμματα σ’ […]
Harold Pinter | ΠΟΙΗΜΑ
Περπάτησα ένα πρωί με τη μοναδική γυναίκα μου, πέρα απ’ τους αμμόλοφους στο καλοκαιρινό πανηγύρι, ν’ αγοράσω ένα παράθυρο και μια λευκή μαντίλα, πέρα απ’ τα βότσαλα και τον ηλιόλουστο λόφο. Αλλά ένα ξένος μας είπε πως το πανηγύρι τελείωσε, κι επέστρεψα με τη μοναδική γυναίκα μου. Κι επέστρεψα και σπίτι την οδήγησα. Μ’ ακολούθησε […]
Guillaume Apollinaire | ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙ ΣΤΟ ΡΗΝΟ
Τά παιδιά τῶν νεκρῶν πᾶνε νά παίξουν στο κοιμητήρι ὁ Μαρτέν ἡ Γερτρούδη κι ὁ Χάνς μέ τόν Ἐρρίκο κανένας κόκορας δέν τραγούδησε σήμερα κικιρίκο. Οἱ γριοῦλες χύνοντας δάκρυα περπατᾶνε καί τά καλά τά γαϊδουράκια κράζοντας χί χάν τρῶνε τά λουλουδάκια ἀπό τά νεκρικά στεφάνια Εἶναι τῶν νεκρῶν ἡ ἡμέρα κι ὅλων τους τῶν ψυχῶν […]
Stefan Zweig | Ο παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ και H αόρατη συλλογή
Ο ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗΣ ΜΕΝΤΕΛ (Απόσπασμα από τις σελίδες: 24,25,26) Πήγαμε λοιπόν οἱ δυό μας στό Καφέ Γκλούκ, καί νά τονε καθισμένος ἐκεῖ, ὁ Βιβλιομέντελος, διοπτροφόρος, γενειοφόρος, μαυροντυμένος, διαβάζοντας νά λικνίζεται σάν θάμνος σκοτεινός στόν ἄνεμο. Μπήκαμε μέσα, δέν μᾶς ἀντιλήφθηκε. Μόνο καθόταν καί διάβαζε καί σάν παγόδα λίκνιζε τό πάνω μέρος τοῦ κορμιοῦ του πέρα-δῶθε πάνω […]
Δ.Π. Παπαδίτσας | ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ III
Γιατί ἔχω μέσα μου ἕνα νεκρό πουλί κι ἐσύ τό λυπᾶσαι Γιατί μοῦ κρατάς τά χέρια καί τά δικά σου χέρια τά ‘χω κρυμμένα στόν ὕπνο μου Γιατί τό σῶμα σου μοιάζει μέ ὄνειρο πού ἀκολουθεῖ τις πράξεις μου ὅλη τή μέρα Καί λίγο λίγο μοῦ ἔρχεται στή μνήμη Γιατί μοῦ λές γιά τήν ἀγάπη […]
Dylan Thomas | Στην επιδέξια ή μελαγχολική μου τέχνη
Στην επιδέξια ή μελαγχολική μου τέχνη Που ασκείται στην ήρεμη νύχτα Όταν μόνον το φεγγάρι εξεγείρεται Και οι εραστές κείτονται στα κρεβάτια Με όλες τις θλίψεις μες στα χέρια τους Εργάζομαι δίπλα σε φως μελωδικό Όχι για δόξα ή ψωμί Ή εγκώμια και ανταλλαγές φιλοφρονήσεων Σε αλαβάστρινες σκηνές Αλλά για τις κοινές απολαβές Απ’ της […]
László Krasznahorkai | Η μελαγχολία της αντίστασης
Έτσι, το πικρό ερώτημα το οποίο απορρέει από το δυσανάγνωστο περιεχόμενο του “κόσμου”, από αυτό τον ασύλληπτο διάλογο, το “προς τι όλα αυτά;” δεν είναι παρά μόνο ένα ρητορικό ερώτημα για να χαλιναγωγηθεί το αδάμαστο, ένα δίχτυ για να παγιδευτεί το άπειρο, μια γλώσσα για να μεταφραστεί η σπίθα, κι έτσι ο κόσμος […]
Γιώργος Αλισάνογλου | Νάρκες
Ὄνειρο ἡ γυναίκα μέ τίς κομμένες ἀρτηρίες ὁ Δούναβης πού θά ἔφερνε πίσω τόν πατέρα ἡ πτώση τοῦ Τείχους στά νυφικά σου τριαντάφυλλα Ὄνειρο ἡ ψυχή πού ἄρχισε νά φουσκώνει σάν μπαλόνι μέχρι πού ἔκρυψε τον ἥλιο Ὄνειρο ὅτι θά ἐρχόμουν στόν κόσμο ἀπό τό αἷμα τῶν χεριῶν σου ὁ ἄντρας πού χάθηκε στά ὑδροφόρα […]