Ιδού ώριμοι αυτοί οι καρποί ενός σκιόφοβου πεπρωμένου. Από το όνειρό μας καταγόμενοι, από το αίμα μας θρεμμένοι και στοίχειωναν την πορφύρα των νυκτών μας, είναι οι καρποί μακρινής φροντίδας, είναι οι καρποί μακρινής επιθυμίας, υπήρξαν οι μύχιοι συνένοχοί μας και συχνά πλησίοι της ομολογίας, μας έσυραν για το δικό τους σκοπό έξω απ’ την […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Γιώργος Αναστασόπουλος | Δύο ποιήματα
[Σύγχρονος τρόπος ζωής] Η ζωή έγινε μια σειρά αυτοματοποιημένες κινήσεις χάθηκε κάθε ελπίδα για κάτι σπουδαίο. Το χώμα έγινε σκόνη και κάλυψε τα πάντα. Ελπίδες της μεσαίας τάξης για κοινωνική ανέλιξη, οι ψυχές μας εγκλωβισμένες σε επίγεια φυλακή. Τα κορμιά τις περιορίζουν η όρεξη τρέφεται από την ελπίδα, χαμένη κι αυτή. Το παράθυρο έβγαλε κάγκελα, […]
Μιχάλης Παπαχατζάκης | Κρυμμένες γωνιές
Παλεύω με τα θηρία τώρα μόνος σε μια γωνιά του κόσμου που δεν ήξερα πως υπάρχει. Ο,τι και να διάβαζα γι αυτήν δεν ήξερα πως είναι κι όμως βρέθηκα εκεί γιατί τίποτα δεν θα μείνει ανεξερεύνητο. Και τώρα ρουφάω το αίμα απ’τις πληγές μα δεν το φτύνω. Ο Μιχάλης Παπαχατζάκης γεννήθηκε το 1977. Ζει […]
Pablo Neruda | Farewell
Μέσ’ από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο, ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει. Απ’ τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει θα ‘πρεπε να δεθούνε οι ζωές μας. Μέσα απ’ τα χέρια αυτά, παιδιά των χεριών σου, θα ‘πρεπε να σκοτώσουν τα δικά μου χέρια. Απ’ τα ανοιχτά του μάτια μες […]
T. S. Eliot | Στίχοι για κουτσομπολιό και τον Mirza Murad Ali Beg
Πόσο πληκτικό να συναντάς τον κ. Eliot! Με το γραφειοκρατικό του στυλ, Με το μέτωπο το τόσο βλοσυρό Με το στόμα του το τόσο αυστηρό Με την κουβέντα του, τόσο προσεκτικά Περιορισμένη στο Ό,τι Ακριβώς, Στο Εάν, στο Ίσως και στο Αλλά. Πόσο πληκτικό να συναντάς τον κ. Eliot! Μ’ έναν κόπρο κολοβό Κι ένα […]
Arthur Rimbaud | Μια εποχή στην κόλαση
ΠΡΩΙΝΟ Μήπως κι εγώ δεν είχα κάποτε νιάτα ζηλευτά, ηρωικά, μυθικά, που θ’ άξιζε να χαραχτούν με χρυσά γράμματα – που τέτοια τύχη! Τι αμαρτίες, τι σφάλματα πληρώνω με την τωρινή μου κατάντια! Εσείς που λέτε πως υπάρχουν κτήνη που κλαίνε με αναφιλητά, άρρωστοι που δεν ελπίζουν και νεκροί που βλέπουν εφιάλτες, μιλήστε, αν σας […]
Θωμάς Τσαλαπάτης | Πνιγμός / Ανκόρ [Εκδόσεις “Ο Μωβ Σκίουρος”]
[Πνιγμός] *Απόσπασμα Και Ό, τι Είναι Ένα Το Ένα Ας Σπαράξει -Πνίξιμο στον λαιμό μια λέξη. Πέφτει χτυπάει στο πόδι με ξεκουφαίνει κουτσαίνω κουτσαίνω τρέχοντας αφήνω πίσω. Με χτυπάει στο πρόσωπο, το πρόσωπο σβήνει. Πίσω αφήνω. Τρύπα-σιωπή εκεί που ήτανε λέξη. Τώρα μεγαλώνει. Με κοιτάζει ενώ την κοιτώ χωρίς να λέει μια λέξη. Κάτω πιο […]
Κική Δημουλά | Πένθος στην πλατεία Κυψέλης
Τέλη Μαΐου Πήρε φωτιά το μεσημέρι, θύμα του ήλιου Λαμπάδιασε η αδειανή πλατεία και η στοχαστική ερημία της, το καφενείο και το πάθος των θαμώνων του, τα σπίτια και οι στεγασμένες περιπτώσεις τους, το επιπλοποιείο και η τραπεζαρία του -τραπέζι κι έξι πολυθρόνες, να επιπλωθεί η ανία με «δόσεις», μεγάλες ή μικρές ανάλογα -, και, […]
Νίκος Βαρδάκας | Ελπίδα
Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά. Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει. Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα. Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει τον […]