Σαν δηλητήριο το αίμα χάραξε τα μάτια τού ποιητή. Κι ευθύς τη συνήθεια αρνήθηκε . Χλεύασε τους βαριεστημένους επιβάτες που στέκονταν στα κιγκλιδώματα των συμβιβασμών, δήθεν από σεβασμό στο μοιραίο. Στην κόλαση γνώρισε την αλήθεια των ανθρώπων και απέκτησε -τιμητικά- το δικαίωμα του χλευασμού (και της αυτοκρισίας). Στις συγκεντρώσεις, οι λογοκριτές μόχθησαν τις λέξεις […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Σοφία Κιόρογλου | VIA DOLOROSA
Ευλογημένοι όσοι διαλέγουν τα δύσκολα, το δρόμο των λίγων. Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν. Το στενό μονοπάτι, το ανηφορικό, εκείνο το κακοτράχαλο αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες κληρονομούντες την αιώνια ζωή. Ευλογημένοι όσοι επιλέγουν την πύλη την στενή, ακολουθώντας το φως του κόσμου. Το φως της ζωής το αληθινό, […]
Jack Kerouac | Στοιχειωμένη ζωή – Η χαμένη νουβέλα
Πρώτο μέρος: Σελίδα 87 [Απόσπασμα] 4. Υπάρχει κάτι στο αμερικανικό σπίτι των προαστίων που γιατρεύει όλες τις ανησυχίες για τη ζωή. Το επόμενο απόγευμα βρήκε τον Πίτερ Μάρτιν να κάθεται στην κούνια της βεράντας μ’ ένα ποτήρι λεμονάδα, ακούγοντας τον αγώνα Ρεντ Σοξ – Ντιτρόιτ στο φορητό ραδιόφωνο. Οι πράσινες περσίδες της θείας Μαρί […]
Nazim Hikmet | Οι μωβ βιολέτες, οι πεινασμένοι φίλοι και το παιδί με τα χρυσά μάτια
Άντε λοιπόν, ποιητή Κάτι έχουμε και μείς να πούμε για τον έρωτα Κάτι γνωρίζουμε και μείς για δαύτον. Το καλοκαίρι πέρασε μπροστά στη μύτη μας Βγάζοντας τρελές κραυγές μεγαλόφωνες σαν ένα κίτρινο τρένο με ξύλινα βαγόνια μυρίζοντας ιδρώτα, σάρκα και ταμπάκο. Και τι να πεις που εγώ ήθελα να το δω να φτάνει όπως εκείνη […]
Νίκος Καρούζος | Θερινός τζίτζικας
Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε μόνοι. Της θάλασσας μπλε και πράσινο στα μάτια μας ακίνητο και ανοιχτό παγώνι˙ στο τόξο του ορίζοντα η ρόδινη ζώνη. Χαρά σ’ εκείνον που καθώς τ’ αόρατο τριζόνι δεν καταδικάστηκε να πετύχει. Τί ευτυχία να τον περιζώνει ενώ αδιάκοπα η σφύρα του θανάτου χτυπά του ήλιου το αμόνι… Έχουμε δει […]
Στέλλα Πετρίδου | Χίλια μίλια μακριά
Να στρώνει η νύχτα τα πανιά της σε μαγική ακρογιαλιά και να δροσίζεται στης μοναξιάς τη λήθη διψασμένη. Χάδι απαλό να λούζεται, μελωδική σιγή και στ’ ουρανού το απέραντο σ’ αγνάντεμα να αφήνεται δοσμένη με κάλεσμα ερωτικό, με βλέμμα ηλεκτρισμένο, τον έρωτα τον ποθητό της ζητώντας κείνον τον τρελό και με φεγγάρι ολόγιομο σε […]
Ελευθέριος Αχμέτης | Μέρες του Ιούνη
Κλείσε το παράθυρο, έχει πάλι αέρα απόψε. Δεν έχει καλοκαιριάσει ακόμα, μην μαζεύεις τα πούπουλα που πέφτουν από το σώμα μου, τα σκορπώ όλη την ημέρα άλλωστε στους δρόμους. Κλείσε το παράθυρο, έχω να σου πω. Δεν θέλω να μ’ ακούσουν. Σε αυτό το δωμάτιο, χρόνια τώρα τα μάτια σου με ταξίδευαν τα χείλη σου […]
Ντέμης Κωνσταντινίδης | Δύο ποιήματα
[Επιτροπή] Με το βιβλιάριο στα χέρια, περίμενα τη σειρά μου. ―Είδα πώς ανεβαίνατε, πάσχετε από τη μέση σας; η κοπέλα απέναντί μου, με τα μακριά μαλλιά και το καλοσυνάτο βλέμμα. ―Ναι, πρέπει να παρατείνω την αναρρωτική, εσείς; ―Σπονδυλοδεσία. Δούλευα στον Αρβανιτίδη, στα σαλάμια. [Φρούτο εποχής] Ούτε καρπούζι μας περίσσευε ούτε μαχαίρι. Όλο κι […]
Νικόλας Περδικάρης | Ο βατήρας
Δύο μπουκάλες ξέχειλες, ζεστές σα φρατζόλες, θερμαίνονται κάτω από ένα λαμπερό ήλιο. Η κυρία Φλιξ κατάγεται από το Νότο. Δεν έχει φόβο μήπως λιώσει, γι’ αυτό άλλωστε την λένε και πυροφάγο. Φοράει καπέλο ψάθινο, επενδυμένο με δαντέλα και -καθώς την κοιτάζω από τις γρίλιες- μου φαίνεται κοφτή, χοντρή, μ’ έναν απαίσιο τρόπο γλυκιά, ενώ εμφανίζεται […]
Θωμάς Γκόρπας | Αναπόληση
Θα καταργήσω τον ουρανό θα καταργήσω τη γη και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό κ’ εσύ να περνάς απ’ έξω.