Ἡ Μαρία σκεφτικὴ ἔβγαζε τὶς κάλτσες της Ἀπὸ τὸ σῶμα της ἔβγαιναν φωνὲς ἄλλων ἀνθρώπων ἑνὸς στρατιώτη ποὺ μιλοῦσε σὰν ἕνα πουλὶ ἑνὸς ἀρρώστου ποὺ εἶχε πεθάνει ἀπὸ πόνους προβάτων καὶ τὸ κλάμα τῆς μικρῆς ἀνεψιᾶς τῆς Μαρίας ποὺ αὐτὲς τὶς μέρες εἶχε γεννηθεῖ Ἡ Μαρία ἔκλαιγε ἔκλαιγε τώρα ἡ Μαρία γελοῦσε ἅπλωνε τὰ χέρια […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Rainer Maria Rilke | Τί θ’ απογίνεις, Θέ µου, αν πεθάνω…
Τι θ’ απογίνεις, Θε µου, αν πεθάνω; Εγώ είμαι το κανάτι σου (αν σπάσω;) Εγώ είμαι το ποτό σου (αν πικράνω;) Εγώ είμαι το έργο σου και το ένδυµά σου, µαζί µου θα χαθεί το νόηµά σου. Αλλού δεν πρόκειται να βρεις µια στέγη άλλη να σε δεχτεί µε λόγο απλό, ζεστό. Θα σου λυθεί […]
Κατερίνα Λιάτζουρα | Κούραση
Κουβαλώ στις πλάτες μου μια κούραση. Την κούραση όλου του κόσμου. Ένας κόσμος που διατείνεται ότι χειρίζεται την αμφισβήτηση σαν ξίφος και που διακατέχεται από μια και μόνο ιδέα μήπως κάποια μέρα η εγγύτητα του θανάτου τον οδηγήσει στη δειλία της μεταστροφής. Επιθύμησα έναν τάφο. Ας είναι και από σκόνη. Κατερίνα Λιάτζουρα – Αποκαΐδια […]
Σελάνα Γραίκα | 7 Μοναχοί
« Και είπαν· Μη Μωυσή μόνω ελάλησεν Κύριος; Ουχί και εν ημίν ελάλησε;» Η Άννα τηλεγραφούσε επισταμένως· της αύριον θα κοιμηθεί, να την γλυκοφιλήσω, φάνηκε μια ακτίνα του φωτός· και φώτισε του μάρμαρου λευκότητα, λευκότητα του τάφου έπεσε από ψηλά χωρίς πολλά πετάγματα μόνο με τον Κανόνα· τίναξα τη σκόνη […]
Ματσούο Μπασό | Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν
Δεν πέθανα. πάντα είναι απόγευμα, όταν τελειώνουν τα ταξίδια. Το φθινόπωρο βαθαίνει. Επιπλέει ακόμα ο διπλανός μου; Όσο υπέροχο κι αν είναι το φεγγάρι, το σκουλήκι δουλεύει μυστικά στην καρυδιά. Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Matsuo Bashõ – Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν – Ερατώ, 2002
Γιώργος Αναστασόπουλος | Δύο ποιήματα
[Άγριο Τοπίο] Μια σακούλα σκουπίδια, αξίζει περισσότερο από δέκα ζωές, μετρημένες στα δάχτυλα κι ας πιάσανε στο τέλος χιλιάδες. Σπασμωδικές κινήσεις σε ένα τοπίο εκφυλισμού και σήψης. Δε νοιάστηκε καημένε ποτέ, ποιος τελικά θα ζήσει. Κέρασμα θανάτου που έρχεται με πολλούς τρόπους. Σύγχρονα καμίνια που τρέφονται με σάρκες ανθρώπινες. Ναζιστικές θηριωδίες σε αργό τέμπο, […]
Samuel Beckett | Πιες μονάχος
πιες μονάχος φάε κάψε συνουσιάσου ψόφα μόνος όπως και πριν οι απόντες είναι νεκροί οι παρόντες βρομούν ξεστραβώσου κοίτα τις καλαμιές που ερεθίζονται ή τους βραδύποδες δεν αξίζει τον κόπο υπάρχει ο άνεμος και η αγρύπνια Μετάφραση: Γιώργος Βίλλιος
Νίκος Καρούζος | Ρομαντικός επίλογος
Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων ή έστω μνημόσυνα. Όταν δεν έχετε μαντέψει τη δύναμη που κάνει την αγάπη εφάμιλλη του θανάτου. Όταν δεν αμολήσατε αϊτὸ την Καθαρή Δευτέρα χωρὶς να τον βασανίζετε τραβώντας όλο ένα το σπάγγο. Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια ο Νοστράδαμος. Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια […]
Αντώνης Τσόκος | Αδίστακτα απογεύματα
Καταψηφίζαμε τον ήλιο. Ασταμάτητα. Ώσπου έδυε απ’ το θρόνο του. Φορούσαμε τ’ αδίστακτα απογευματινά χαμόγελά μας, ρυθμίζοντας τους χτύπους της καρδιάς στο αυτονόητο. Ανοιγοκλείναμε τα καλοκαιρινά μας μάτια με ένταση πρωτόγονη, προσβάλλοντας βάναυσα τη σιωπή των ενηλίκων. Είχαμε όλοι γεννηθεί απόγευμα, έξω από ένα ψυγείο με ΑΣΤΥ παγωτά. Οι ανάσες μας, μύριζαν γρανίτα λεμονιού. Στα […]