Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη, αλήθεια, είναι μεγάλες οι δρασκελιές του χρόνου μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες — πάντα δυο-τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο. Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου κομμένην απ’ το τσίτι της πρώτης σοβιετικής λιακάδας. Σε χρειαζόμασταν. Χρειαζόμασταν τα […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Αντρέϊ Μπιέλυ | Πετρούπολη
[ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ] Ο ΚΑΛΟΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ Όμως η Σοφία Πετρόβνα δεν άντεξε τόση ελευθερία: είχε, βλέπεις, ένα τόσο μικρό, μικροσκοπικό μετωπάκι˙ μαζί με το μικροσκοπικό μετωπάκι μέσα της κρύβονταν βαθύτατα συναισθήματα: διότι ήταν κυρία˙ και δεν επιτρέπεται να ξυπνάς το χάος μέσα στις κυρίες: στο χάος αυτό οι κυρίες κρύβουν κάθε λογής σκληρότητες, […]
Ιωάννα Μαγοπούλου | Το ράγισμα
Ράγισα πολλές φορές, και τώρα πια έχω σπάσει. Έχω διαλυθεί σε μικρά, τόσο δα κομματάκια, που προσπαθούν να επιστρέψουν “σπίτι”. Μα είναι αδύνατον να κολλήσουν έτσι απλά, δίχως μια σφιχτή αγκαλιά που θα τα φέρει κοντά, χωρίς ένα χάδι που θα τα αγγίξει, ή ένα “σ’ αγαπώ” που θα τους δείξει το δρόμο. Κι όσο […]
Σταυρούλα Ηλία | Τρία ποιήματα
[Eκμετάλλευση] Σε χρησιμοποιώ Κάνω χρήση σου Για να γράφω.. Δεν πήρα άδεια Άκουσα την ανάγκη μου Σε χρησιμοποιώ Ακόμη κι αν δεν υπήρχες Εγώ θα σε επινοούσα Για να μπορώ να γράφω [Eρωτήματα] Γιατί γράφω; Από ανάγκη; Από ματαιοδοξία; Από απελπισία; Από θλίψη; Από συνείδηση της θνητότητας. [Καθημερινές, μικρές αυτοκτονίες] Τον Νοέμβρη αποφάσισα Μια […]
Λευτέρης Πούλιος | Ένας ποιητής
Είναι ένας ποιητής περισσότερο κι από ένα φονιά φυτεύει ένα ζουμπούλι στο μυαλό του πολλές φορές μεταμορφώνεται σ’ ένα ευχαριστώ. Σήμερα γιορτάζει τα χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι καρφιά πάνω στο σταυρό του. Κατουράει τον ορίζοντα καλεί ένα αστέρι να κοιμηθεί κάτω απ’ την προστασία του Δεν έχει παρελθόν και μέλλον Δεν έχει πια ούτε Κυριακές […]
Σταυρούλα Ηλία | Δύο ποιήματα
[Προτιμήσεις] Αγαπώ τους απελπισμένους ανθρώπους Τους πολύ τσαλακωμένους, αυτούς με τα σπασμένα Μυαλά και τα σπασμένα συναισθήματα Αγαπώ το τρυφερό βλέμμα των θλιμμένων Το σπάσιμο στη άκρη των χειλιών όσων απογοητεύτηκαν Αγαπώ τους απελπισμένους ανθρώπους Γιατί ξέρουν πως η απελπισία Μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο Αν δε σε διαλύσει εντελώς ή σε τρελάνει […]
Αργύρης Χιόνης | Όταν πεθαίνει ο νεκροθάφτης
Όταν πεθαίνει ο νεκροθάφτης, άλλοι νεκροθάφτες τον κηδεύουνε. Εμένα ωστόσο μου αρέσει να φαντάζομαι ότι στην τελευταία του κατοικία τον οδηγούνε οι νεκροί που ο ίδιος έθαψε όσο ζούσε, εις ένδεξιν ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που πρόσφερε, ή ακόμα ότι μόνος του με το αργό, επίσημο βήμα, μεταφέρει τον εαυτό του ως το μνήμα όπου […]
Αλέξανδρος Ίσαρης | Τη νύχτα που δηλητηρίασαν τον Μότσαρτ
Πρέπει να μην ξεχάσουμε τη νύχτα Που πότισαν τον Μότσαρτ με δηλητήριο Που έβαψαν τα μαλλιά του κορακιά Που χάραξαν το στήθος, τις φτέρνες του Που τον έκλεισαν σ’ ένα νάιλον κουτί Κάνοντας πως τον πυροβολούν Κι ύστερα τον διέταξαν να τραγουδήσει Όσο γινόταν πιο μελωδικά.
Paul Éluard | Τζιόρτζιο Ντε Κύρικο
Ένας τοίχος καταγγέλλει έναν άλλον τοίχο, Κι η σκιά με υπερασπίζεται απ’ τη δειλή σκιά μου. Ω πύργε της αγάπης μου σε γύρο απ’ την αγάπη μου, Οι τοίχοι έγνεθαν λευκό τριγύρω απ’ τη σιωπή μου. Εσύ τι υπερασπιζόσουν; Αναίσθητε και καθαρέ ουρανέ, Τρέμοντας με στέγαζες. Ανάγλυφο το φως Στον ουρανό που δεν είναι πια […]
Γιάννης Ευθυμιάδης | Φεύγεις την ώρα ακριβώς που σε σκέφτομαι
Φεύγεις την ώρα ακριβώς που σε σκέφτομαι. Αφήνεις πίσω το λιγοστό άρωμα της μνήμης σου και τα δεσμά του μυαλού και του πόθου μου. Φεύγεις, άρα υπάρχεις. Έρχεσαι, όταν ζητάς να με υποτάξεις, να παίξεις ανασύροντας τη φωνή μου από τα έγκατα του ασύλληπτου. Έρχεσαι, άρα σου ανήκω. Έτσι φτιάχτηκε ο κόσμος για μας. Άφηνέ […]