Συντάκτης: AntonisTsokos

Δε θα ‘θελε τίποτα πια να θυμάται έρωτες, μίση κι εκείνα τα εφηβικά όνειρα, που καιρό τον ταλάνισαν. Ώριμος πια θα ‘θελε να κοιτάξει μπροστά, προσγειωμένος ν’ αντιμετωπίσει το μέλλον, ξανοίγοντας το βήμα σταθερά. Μια σιδερένια μπάλα δεμένη στο πόδι εξασφαλίζει τη σίγουρη πορεία του στο χώμα. Βλέποντάς τον ν’ απομακρύνεται αργά άθελά μου θυμήθηκα […]

[Η ζωή] αφανίζει φύσει αφύσικα τις ανωστικές δυνάμεις στο ενδομήτριο υγρό πίπτει ελεύθερα σε όστρακο -χωρίς μαργαριτάρι- που απορροφά τα χρώματα ή σε μια άλλη εξιστόρηση του βίου σε όστρακο με κέλυφος οιονεί μαύρο να προοικονομεί ποίημα θανάτου   [Για ένα αποτυχημένο Requiem] Για το θάνατο γράφουμε δίχως ρανίδα αίματος να στάξει στο μελάνι. Και […]

 

Πιστή και άθεη πάνω στον ίδιο στίχο χορεύω τον μαρασμό που δεν τελειώνει ποτέ χορεύω τα απέθαντα γράμματα που έστειλες στον εαυτό σου -αμνημόσυνη δέηση το όνομά μου- συμπορεύομαι με τα γόνατα βαριά σαν ανυποψίαστος σωτήρας· ο βράχος καταπλακώνει την αεναότητα της σισυφικής μου πράξης και σαν την Καλυψώ στοιχίζω τη θεϊκή θωριά μου πίσω […]

Την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019 και ώρα 18.30, η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος – Εθνικό Ιστορικό Μουσείο διοργανώνει εκδήλωση, στην οποία θα παρουσιασθεί η ελληνική μετάφραση τριών σημαντικών έργων Γάλλων φιλελλήνων. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Μέγαρο Παλαιάς Βουλής, Σταδίου 13). Πρόκειται για τα έργα των: René de Chateaubriand, Υπόμνημα […]

Όνειρο+πόλος #1   [Φάσμα] Εκείνο το μικρό βιβλιαράκι του Καρυωτάκη φυλλομετρούσες το σύθαμπο. Πάνω στον τοίχο σου άλλαζαν τα χρώματα απ’ το θερμό ως το ψυχρό· έπειτα δίχως όραση ― μαύρο πάνω στο μαύρο. Ήθελες να μιλήσεις σ’ έναν άγιο και το σκοτάδι σού φερε το Λάγιο. Τώρα τηλεπαθητικά μεταμορφώνεις το θάνατό σου σε θάνατο. […]

Καθώς η νύχτα χάνεται ακουμπώ την ανατριχίλα της ύπαρξης σου. Αγκαλιές κύματα σκεπάζουν νωχελικά μ’ αισθήματα κορμιά παραδομένα σε πόθους κι αμαρτήματα. Νοθεύουν το ασήμι της καρδιάς τους και πνίγονται από δάκρυα κρυφά, θηλιά πλεγμένα στο λαιμό τους. Μια σιωπή, ομίχλη που απλώνεται και ποτίζει τις σάρκες με λόγια ευάλωτα και χνώτα υγρά, ίχνη ερωτικά. […]

Ας πιούμε… Για εκείνα που δεν ζήσαμε Για τους ανθρώπους που δεν γνωρίσαμε Για τις στιγμές που χάθηκαν για πάντα Απατηλό όνειρο η ζωή   Πλαστές οι αναμνήσεις Γλυκές ή πικρές… Ψεύτικες ή αληθινές… Έχουν καμία σημασία;  Ο χρόνος αμείλικτα κυλά Το τέλος πλησιάζει… Η σάρκα αποσυντίθεται Η μνήμη ξεθωριάζει Μάταια είναι όλα… Μάταια… Μάταιη η […]