Συντάκτης: AntonisTsokos

Ελπίζω να μη διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα νιώθω μισή χαρά που δε θα το διαβάσεις και δε θα λυπηθείς και μισή λύπη που το γράφω γιατί μάλλον σε αγαπώ τελικά κι όλα μισά σε αγαπούσα από παιδί με μια αγωνία να σε μάθω σε φανταζόμουν όπως τις γυναίκες στους πίνακες του Μοντιλιάνι λεπτές στενόμακρες […]

[Γυναίκας σώμα] Ήταν κι εκείνη η υποτιθέμενη εξοικείωση με το αίμα η καταμήνια καταμέτρηση της απώλειας Σώμα υποδοχής του ξένου Γυναίκας σώμα   [Η νύφη] Η νύφη γυμνόστηθη γελώντας στάθηκε στον βατήρα ένιωσε πιο έτοιμη από ποτέ να βουτήξει επιτέλους στην πήλινη γαβάθα με το πηχτό ρυζόγαλο   [Το ξύπνημα της Άνοιξης] Το ξύπνημα της […]

Η χριστουγεννιάτικη μπάλα με τ΄ ασημένια και τα κόκκινα γκλίτερ στιφογυρνάει σαν σβούρα στο κρύο μάρμαρο. «Εκτός από την μπάλα σου ΄φερα κι ένα χρυσό κασκόλ. Απο ΄κείνα τα μάλλινα με τα φτερά που σου άρεσαν να φοράς. Γκλίτερ και χρυσό. Όλα όσα αγαπούσες». Μιλούσα για πολλή ώρα, μα τα μάτια στην φωτογραφία με κοιτούσαν […]

Ο ουρανός. Γεμάτος έναστρες απουσίες. Δύει στην αθιβολή. Κι ύστερα το απόλυτο μέλαν. Αδράχτι που περιστρέφεται. Μικρό ψιθύρισμα του νου. Γαλήνη. Από μια σχισμάδα του ολόγιομου φεγγαριού φαίνονται οι σκέψεις. Πιο σκοτεινές από ποτέ. Κύμα που σπάει με δύναμη πάνω στη πεθυμιά. Μεθυσμένη ηδονή πάνω στο μεσονύχτι. Πούθε να γείρω το κεφάλι, για να σε […]

Κάθε βράδυ βουτάω απ’ τα παράθυρα του πρώτου ορόφου. Δυστυχώς, δεν έχω αποκτήσει κανένα σημάδι. Ούτε μια τρύπα στο κρανίο. Αρχικά, στάθηκε αδύνατο να κρατηθώ στο ύψος των περιστάσεων. Βούτηξα απ’ το δεύτερο, το τρίτο, το πέμπτο πάτωμα. Καμία διαφορά. Αν δεν έχεις προνοήσει για τραύματα δεν υπάρχει ελπίδα. Η πληγή δεν σου χαρίζεται. Όταν […]

Είμαστε ζώα δίποδα Άγγελοι χωρίς φτερά Όντα σκεπτόμενα με ένστικτα πρωτόγονα Ανάγκες υλικές μας καθηλώνουν στο σώμα και το χώμα Πάθη και επιθυμίες αποκρύπτουν τον αληθινό σκοπό μας Ας μην υποτιμούμε όμως τις δυνάμεις μας Μέσα μας έχουμε αστείρευτο απόθεμα αγάπης Αγάπη θεάρεστη Λυτρωτική Αγάπη που καθαγιάζει και εξυψώνει Ποτέ ας μην ξεχάσουμε γιατί είμαστε […]

Ένα αγκάθι- δόρυ. Πολλά αγκάθια- βέλη, που σκιάζουν το φέγγος του πόθου. Που απρόσκλητος έρχεται στις εσχατιές της σιωπής. Ως απροσδιορίστου νοήματος μήνυμα, των εσώτερων ερήμων. Πως ο λόγος να γίνει ο κατακρημνίζων τη σιωπή; Όταν δεν υπάρχει αντικείμενο, όλες οι φράσεις φαίνονται άνευ ουσίας. Και άνευ παρουσίας. Και άνευ πεμπτουσίας της αχαρτογράφητης ενθαλπίας. Όλη […]

Χόρευαν στους καπνούς. Ένας σκύλος περπάταγε πιο ‘κει, περαστικός, βιαστικός. Φωτιές, καπνοί, κι εκείνοι χόρευαν, χόρευαν, ασταμάτητα, ορθόκορμοι, δυνατοί, σε κάθε βήμα πείσμα έβλεπες και δύναμη. Αψήφιστα κοιτούσαν τον θάνατο στα μάτια.   Η Αλεξία Καλογεροπούλου έχει σπουδάσει Ψυχολογία (BSc), Ανθρώπινη Επικοινωνία και Πολιτισμικές Σπουδές (MSc) στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει εκδώσει το […]