Συντάκτης: AntonisTsokos

Ματιά μου σ’ ακολούθησε χάθηκες μες στο πλήθος Συγκράτησα τα χρώματα που ‘βαψε η ματιά σου  Θα με μεθύσει ο άνεμος που με φιλά στο στόμα  Σταγόνες μες στα μάτια μου στέλνει το σύννεφό σου  Στη σκέψη σου φωτίζομαι απ’ έξω σουρουπώνει  Κι ο πιο μεγάλος έρωτας ποτάμι και Αχέροντας   Ο Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε […]

Ήταν λίγο πριν μπει η άνοιξη. Τίποτα όμως δεν την θύμιζε. Λίγο το χιόνι στις σκεπές των σπιτιών, λίγο ο πάγος που καταρράκωνε την καρδιά της. Ζούσε σε μια πόλη μουντή, ψυχρή, σχεδόν αποπνικτική. Όλα τής έμοιαζαν ανούσια. Δεκάδες άνθρωποι περνούσαν απ´ τα μάτια της, μα εκείνη δεν έβλεπε κανέναν. Βυθιζόταν όλο και πιο πολύ […]

Μέσα σου ανατέλλει η ζωή. Τη φύση σου περιτριγυρίζει ένας συρφετός άνομων πράξεων . Η ομορφιά δεν είναι ένοχη ακόμα κι όταν στέκεται γυμνή. Ένοχη τη θέλησαν οι χυδαίοι καθωσπρέπει καταπατητές της. Ασελγώντας, μπήγοντας τα νύχια βαθιά στο κορμί και στην ψυχή τα πελώρια μάτια δακρύζουν ένα τομάρι γλιστρά πάνω στα κύτταρα που νέκρωσαν. Η […]

Τα καράβια στον ορίζοντα έρχονται και πάνε και είναι μία πραγματικότητα αυτή πίσω απ’ το όνειρο⸱ όπως κι εκείνος ο λαχειοπώλης που με κοιτούσε στα μάτια για μια ακόμη αναίτια αγορά όπως εκείνο το παιδί που πάσχιζε να φτάσει το βήμα της μητέρας όπως οι φωνές των γλάρων που υπόσχονταν λιακάδα πάνω από τα κεφάλια […]

Κοιμάται ο κόσμος σε παγωμένο στρώμα κι εγώ ξεχάστηκα επάνω στην κόψη του χεριού σου ανατρέχω στον έρωτα -όπως όλοι σε καιρούς πολέμου- επιδίδομαι σε ασκήσεις ονειροπόλησης τα καταφέρνω ακόμα νιώθω στα πέλματα την άμμο ό,τι με αγνοεί δεν το ενοχλώ διώχνω την ψυχή μου από αίθουσες αναμονής την πετάω στον αέρα ελπίζω φοβάμαι αγωνιώ […]

– “με τι είναι αυτά που λέει;”, απορεί ο τσιρκολάνος Γκιγιώμ από το μπαλκονάκι του, σε μια παράγκα ,στη μικρή βραχώδη ακτή στη Μασσαλία, μέσα δεκαετίας 1950. “…το σπίτι γεμίζει, μα παραμένει άδειο κι ο κηπουρός ζητά από τον άγγελο Ντόριαν την άδεια να φύγει προς τον ουρανό κι ετοιμάζεται να χαϊδέψει τον ήλιο. Μα, […]

Είδα σ’ αυτό το αθάνατο Φτερούγισμα της νιότης Φιλιά σε χρώμα κόκκινο Να σταματούν το χρόνο Χέρια να δίνουνε ζωή Σε παγωμένα στήθη Λουλούδια ν’ ανεμίζουνε Σε έρημα τοπία Είδα ψυχές να χάνονται Και πίσω να γυρνάνε Να αγκαλιάζουν τη στιγμή Στον Άδη πριν να πάνε   Ο Νίκος Κουβίδης ζει και εργάζεται στο ηράκλειο […]

Μόλις νυχτώσει βγαίνω απ΄το σπίτι κι αρχίζω να ζω τη μίζερη ζωή του μοναχικού γυρνάω στα μπαρ κανέναν δεν ξέρω κανείς δεν με ξέρει μόνο κάποιος μπάρμαν ή κάποια σερβιτόρα. Στον πάγκο του μπαρ κάνω γνωριμίες του πιοτού που το πρωί εξατμίζονται σαν σαπουνόφουσκες σκέφτομαι πόσοι άλλοι είναι σαν κι εμένα μα αυτό δεν με […]