Προχωρώντας από τα χρόνια της νεότητας προς τα χρόνια της ωριμότητας, μου φάνηκε πως ήρθε η στιγμή να βάλω σε στίχους αυτά για τα οποία οι στίχοι ήταν πραγματικά το μοναδικό τους σπίτι, το μοναδικό τους καταφύγιο. Εκεί, μέσα στην ασφάλειά τους, ίσως μπορέσει κάποιος να ανιχνεύσει και κάτι δικό του, που να του φαίνεται αληθινό, γνώριμο, οικείο ή τουλάχιστον άξιο για μια δεύτερη σκέψη.
Σ’ αυτό το δικό μου αρχονταρίκι προσκαλώ όποιον θέλει να έρθει να κεραστεί και να με συγχωρήσει, αν το κέρασμα δεν είναι πάντα πολύ επιτυχημένο. Μπορεί να βγήκε πιο πικρό ή πιο θυμωμένο, αλλά, όπως και να ’χει, μια συνάντηση μπορεί πάντα να έχει ενδιαφέρον. Μπορεί καμιά φορά να είναι ίσως και λίγο θεραπευτική, ποιητική, καλλιτεχνική.
Το βιβλίο «Το καθρέφτισμα έτσι κι αλλιώς» είναι μια πρόσκληση σ’ ένα τέτοιο αρχονταρίκι. Και, βασικά, είναι όλοι ευπρόσδεκτοι, με την παράκληση να δείξουν, εάν κρίνουν ότι χρειάζεται, κάποια συγκατάβαση.