Σμιλεύοντας το όνειρο: Μια προσωπική ανατομία της μνήμης
Πάντα πίστευα ότι η γραφή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απόπειρα να δώσεις σχήμα στο άπιαστο. Όταν κάθισα να γράψω το «Σμιλεύοντας το όνειρο», δεν είχα στο μυαλό μου μια έτοιμη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Είχα μόνο μια αίσθηση· την επίμονη ανάγκη να αναμετρηθώ με τις σκιές που αφήνει πίσω του ο χρόνος. Όπως ο γλύπτης αφαιρεί το περιττό μάρμαρο για να αποκαλύψει τη μορφή που κρύβεται μέσα του, έτσι κι εγώ ένιωσα την ανάγκη να πελεκήσω τις δικές μου στρώσεις λήθης, αναζητώντας μια βαθύτερη, ίσως και οδυνηρή, αλήθεια.
Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε μέσα από τη σιωπή των δικών μου προσωπικών αναζητήσεων. Οι ήρωες που ξεπήδησαν από τις σελίδες του δεν είναι ξένοι· κουβαλούν κομμάτια από τις δικές μου αγωνίες, τις διαψεύσεις και τις κρυφές προσδοκίες. Στην πραγματικότητα, «Το όνειρο» για το οποίο μιλώ δεν είναι μια φυγή από την πραγματικότητα, αλλά ο μοναδικός τρόπος να την αντέξω. Ήθελα να αποτυπώσω εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου η καθημερινότητα συναντά το φαντασιακό, εκεί όπου οι άνθρωποι, συντριμμένοι συχνά από το βάρος της ύπαρξής τους, εφευρίσκουν εκ νέου τον εαυτό τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν.
Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, βρέθηκα πολλές φορές αντιμέτωπος με το ερώτημα: μπορεί τελικά η τέχνη να γιατρέψει τις πληγές; Η απάντηση που έδωσα, και που ελπίζω να εισπράξει ο αναγνώστης, είναι πως η τέχνη δεν γιατρεύει, αλλά φωτίζει το τραύμα. Σμιλεύοντας αυτές τις ιστορίες, προσπάθησα να μιλήσω για την απώλεια, για τον έρωτα που φθείρεται αλλά δεν σβήνει, και για την ανάγκη του ανθρώπου να αφήσει ένα αποτύπωμα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.
Κοιτάζοντας τώρα το βιβλίο τυπωμένο, νιώθω μια παράξενη απογύμνωση. Αυτό που ξεκίνησε ως ένας ψίθυρος στο σκοτάδι του γραφείου μου, είναι πλέον έκθετο στα μάτια του κόσμου. Όμως, αυτή είναι και η ομορφιά της λογοτεχνίας. Παραδίδω το «Σμιλεύοντας το όνειρο» στους αναγνώστες, γνωρίζοντας ότι από εδώ και στο εξής δεν μου ανήκει. Κάθε δική τους ανάγνωση θα είναι μια νέα σμίλευση, μια νέα ερμηνεία, μια άλλη αλήθεια. Ελπίζω μόνο, ξεφυλλίζοντας αυτές τις σελίδες, να βρουν κι εκείνοι μια δική τους κρυμμένη γωνιά, ένα δικό τους φως μέσα στο σκοτάδι.