Σοφιαλένα Ψαρρά

   Οι γόβες Το λεπτό της πόδι γλίστρησε μέσα στη μαλακή δερμάτινη σόλα. Άγγιξε με προσοχή το μαύρο καστόρινο ύφασμα και τα ακροδάχτυλά της διέτρεξαν όλη την επιφάνεια. Σηκώθηκε και περπάτησε γεμάτη αυτοπεποίθηση μέχρι την άκρη του διαδρόμου. Στάθηκε μπροστά από τον καθρέφτη. Αγκάλιαζαν το κουτουπιέ της και το λεπτό τακούνι κολάκευε τις καλοσχηματισμένες γάμπες […]

Τα πολύχρωμα λαμπιόνια του δέντρου αντανακλούσαν στο τζάμι του ξύλινου παραθύρου και η λάμψη τους μπλεκόταν με το άρρυθμα παλλόμενο φως του ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Ήταν αργά το βράδυ ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. Ο χρόνος είχε πάρει άλλη διάσταση από τότε που βρισκόταν εδώ.  Ο χρόνος. Πόσος να είχε μείνει άραγε;  Κοίταξε την κενή καρέκλα απέναντί της. […]