Θεοδώρα Βαγιώτη | 25η Ιουνίου

Στη διασταύρωση που βλέπει το εφηβικό μου παράθυρο πηγαινοέρχονται μουτζούρηδες με τα χέρια στις τσέπες χτυπώντας γαλλικά κλειδιά και κατσαβίδια μία μπάντα ολάκερη στον ρυθμό των συνεργείων που ξεφυσά κάθε τόσο επτά όγδοα αντρικών χαιρετισμών και πρόστυχων λόγων κι η μάνα μου με στέλνει πότε – πότε στο μπακάλικο του Τσάρλι που θα πεθάνει του […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Η αναθύμηση του χρέους

Όπως όταν κλαις λες και έρχεται το τέλος του κόσμου, όταν ο πατέρας βάζει φωνή θεού σηκώνεται πελώριο βουνό απ’ το κούτσουρο που ‘κοψε μόνος όταν στα οκτώ ίσως και εννιά ο παππούς τον χτύπησε με την κληματόβεργα στα χέρια να του κάνει κάθισμα γι’ αγνάντι στις λεύκες και στις κορφές του Παρνασσού, από μπροστά […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Βλασταίνω

Σαν τα μαύρα μάγια στο λίκνο του αγέννητου παιδιού μια βασίλισσα τριγυρίζει στα πόδια μου κι η φωνή της σταχτόχηνας υπονομεύει το πέταγμα του κότσυφα μέσα απ’ τη μουριά μα εκείνο το εκατόφυλλο που πλήγωσε το παιδί μου το μέτρησα χίλιες φορές ξεφυλλίζοντας τις αποστάσεις όσο το στρίψιμο της βίδας πάνω στο τραπέζι ανοιχτό στη […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Βόμβος

Μια λεβεντιά έχουν στο πρόσωπο τώρα πια οι κλέφτες ποδηλάτων που κάμουν σάλτο στα στερεμένα σιντριβάνια των πόλεων Και τα παιδιά χτυπούν πλήκτρα μουσκεμένα από δάκρυα που προορίζονταν να στάξουν στην πτώση της αλάνας Είναι σα ζέστη Αυγούστου τούτη η αδράνεια που βομβίζει πάνω από ό,τι περιττό Μα το περιττό είναι πιο πολύ από ποτέ […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαγιάτικος χορός

Μια μαγιάτικη Δευτέρα μια Δευτέρα της Ιουλίας ή της Ελένης ένα πρωινό πιο ρόδινο απ’ τα χέρια της Αυγής το άδειο παγκάκι της πλατείας των ασώματων θλίψεων που σκάλισε μια πλανόδια αρτίστα με φεγγάρια και χασίς το’ 93 θα γεμίσει ξανά Με χέρια μπουκέτα από γεράνια στολίδια που κάθισαν την αρχοντιά τους στο ηλικιωμένο πέτο […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Φαντασιοκοπία

Δίψασε η ψυχή μου για τη θωριά μιας αλυσοδεμένης μάγισσας που πετά με την επιθυμία της ελευθερίας μα δεσμά από πετροπέρδικες των βράχων σκορπούν τα χέρια και τα πόδια της ξανά στο χώμα Εγώ γελώντας την τραβώ προς το μέρος μου με το ραβδί που της κλέβω στην ανήμπορη ζωή της σαν απόγονος του Γύγη […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαρμαρογλυφείο

VII Επισκέπτομαι τον τάφο του πατέρα κάθε ψυχοσάββατο, του φτιάχνω στάρι, τον ταΐζω στο στόμα τον φιλώ στο μέτωπο και του ζητώ πέντε χιλιάρικα δανεικά να πάρω το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη και εκείνο το φορεματάκι που μπάνισα Μπενάκη και Βαλτετσίου   VIII Τα κυπαρίσσια έχουν μια βαθυπράσινη ευθύτητα, ολόισια σαν πλατωνική εκπαίδευση και αγέρωχη […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Phóbos

Χθες μου είπες μυστικά, Φανερά ανίδεος χρησμοδότης κι όμως προφήτεψε το τέλος του κάθε προορισμού μου Σαν επισκέπτης διάβασα το είναι στη σιωπή του· το έκανα νιαούρισμα του πεινασμένου γάτου πέτρα που έσπασε παίζοντας πεσσούς πάνω στο κύμα δυο ποτηράκια γυάλινα που τσούγκρισαν σκορπώντας δηλητήριο στην υγειά μας πιόνια που παραδόθηκαν από νωρίς αγέλαστα στο […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Του πατρός

Ένα χαρτί ζωγραφισμένο με ανθρωπάκια κόκκινα και πράσινα αφημένο στην άκρη του νήματος κρατά τα χέρια μην πέσουν απ’ τους ώμους και σκορπίσουν αγκαθωτές παραιτήσεις Γιατί αυτές, περισσότερο και από το πισώπλατο φονικό του ήρωα που ξέπλυνε το αίμα στις βρύσες των άλλων, εκδικούνται πιο πολύ και απ’ την απάτη και φωλιάζουν στις καρδιές που […]

Ρογήρος Δέξτερ / Θεοδώρα Βαγιώτη | Σχεδία

Ρογήρος Δέξτερ  [Ο δυναμίτης κάτω απ’ τή γλώσσα] •σκοτίστηκα Αν θα με θυμούνται στο μέλλον Εκείνοι και η σκατένια μνήμη τους Που ώρες ώρες ξεθάβει Όλους μαζί τους πεθαμένους Για να θάψει πιο βαθιά τους ζωντανούς•και Αν θα φτάσω στο τέλος όπως λέει το όνειρο Σ’ ένα άδειο χωριό στα βουνά Σ’ ένα σταθμό με […]