Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Αναπόφευκτο

αδύναμη εκβάλλομαι στη σκάλα με κούρασαν τα διαμερίσματα αναλώθηκα κατοικώντας με συνεπήραν οι όροφοι στους αντίλαλους των διαδρόμων συνέτριψα τ’ αφτιά μου στον ανελκυστήρα ερωτεύτηκα τον τοίχο του φρέατος στον ακάλυπτο απέρριψα προτάσεις ανήθικων συνειρμών εκπίπτω αδρανής δεν θα χρειάζεται να ‘σαι στο ισόγειο για να γίνουμε κάτι ακόμα κι αν η υπόσχεσή σου μείνει […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Τα μελλούμενα

προσπαθώ να διαγράψω τις ειπωμένες λέξεις μου πιο πολύ τα ίχνη τους επάνω σου για να τα καλύψω αλλάζω κουβέντα μιλώ με θέρμη για τα μελλούμενα χτίζω τα περασμένα στο τσιμέντο έχεις αναλογιστεί το μεγαλείο του υλικού; Μα τι λέω έχτισες μια ολόκληρη πόλη με τα χέρια σου οι οικοδομές στο Δυτικό διαμέρισμα αναδύουν ευγνωμοσύνη […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Φαρμακευτικό

άλγη ζεστά ροφήματα καφέδες χάπια σε κοινά ποτήρια παίρνει ο ένας τον άλλον μοιραζόμαστε την ίδια θάλασσα μας χωρίζει σε ηπείρους χερσαίες μοναξιές μ’ ένα πήδημα κανείς δεν γίνεται κατακτητής (δικά σου τα λόγια) η παντιέρα σου κουρέλι άναρθρη είναι ένα φωνήεν ή μάλλον είσαι ολόκληρος ένα φωνήεν σε σκορπίζουν οι άνεμοι σε πλατιές σιωπές […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Της μάνας

 (Ευεργετικός ο σημερινός του περίπατος. Ήδη, αισθάνεται καλύτερα μετά τη χθεσινοβραδυνή του αδιαθεσία. Βηματίζει σταθερά στις αλέες του πάρκου, με τη βοήθεια ενός ξύλινου μπαστουνιού. Το χωμάτινο μονοπάτι μόλις έχει στεγνώσει απ’ τις βροχές των προηγούμενων ημερών. Δεξιά κι αριστερά του δρόμου, η παιδική χαρά, το γκαζόν, το γήπεδο, παραμένουν λασπωμένα. Λίγα παιδιά παίζουν στον […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Εξωστρέφεια

δες έγινα άγαλμα μπορείς να αγγίξεις το καινούριο μου σώμα δεν νιώθω το κρύο ούτε τα δάχτυλα είμαι ακίνητη πέτρα οι χυμοί μου διάχυτες λεπτομέρειες σε θέα κοινή οι καμπύλες διαβάτες ασελγούν σε κάτι φαινομενικά ανήμπορο να αντισταθεί διασκεδάζω με τον φόβο τους πως θα γίνουν αγάλματα λυπάμαι που δεν δίνουν βάση στους έκδηλους πόθους […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Δύο ποιήματα

– ξύλινο – ξενυχτώ πάνω στα δέντρα χωρίς προσανατολισμό έχω ξεχάσει την γεύση του ξύλου δαγκώνω το τραπέζι καταπίνω τις ώρες το “δώδεκα” ακούγεται κούφιο το “τρεις” είναι ρίζα κάτω απ’ το μαξιλάρι τα κλαδιά με ανθίζουν συνωμοτικά ως το πρωί θα πνίξω κάθε σου άρνηση με νέκταρ οι μελλούμενες νύχτες θα είναι στο χέρι […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Η ζώνη

Ζουν καλοκαίρια κάτω από τις νυχτικιές μου βαθαίνω μαζί τους ξοδεύω την ύλη μου σε φτηνά αναμνηστικά είμαι γυμνή για σένα που θα ‘ρθεις για σένα που λείπεις για σένα που με χάνεις το οπτικό σου πεδίο στενεύει ο ύφαλος στο στήθος μου εκπέμπει όσα θέλω να σου πω λόγια ξυπόλυτα τι ήθελες δηλαδή να […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Άθελα

τον προσκάλεσα να βαδίσουμε στον πάγο το βλέμμα του γλίστρησε επάνω μου μπλέχτηκε στα πόδια μου του έτρεχαν τα σάλια σε μια λεκάνη σιωπής η απορροή τους άφηνε θαυμαστικά και πληγές στο δέρμα κάτω από το σαγόνι του γραφόταν μια ιστορία με αναπνοές και ιδεογράμματα όσο με πλησίαζε τον κρατούσα σφιχτά απ’ το τέλος της […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Δύο ποιήματα

[Νυχτερινό] για μια νύχτα μαζί σου θα έφτανα μέχρι τα περίχωρα του ύπνου σου θα έμπαινα σε τροχιά γύρω απ’ την αγρύπνια σου θα γινόμουν θηλιά στου κρεβατιού σου το πόδι θα σκότωνα τα κουνούπια για να ρουφώ μόνο εγώ τα μάτια σου ως το μεδούλι του ονείρου θα μπορούσα ακόμη και να περπατήσω ως […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Τρία ποιήματα

[Οι λέξεις]  Πώς το κάνεις αυτό; Πυροβολείς με τα δάχτυλα Η σιγουριά στο πρόσωπό σου είναι μια τρίχα που γλίτωσε απ’ το ξυράφι σου Οι κλέφτες κι οι αστυνόμοι σου είναι θαμμένοι από καιρό στις γλάστρες της αυλής Σημαδεύεις Θα το μετανιώσω Όμως την επόμενη θα μπω μπροστά στο σμήνος των πουλιών και θα την […]