Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Της μάνας

 (Ευεργετικός ο σημερινός του περίπατος. Ήδη, αισθάνεται καλύτερα μετά τη χθεσινοβραδυνή του αδιαθεσία. Βηματίζει σταθερά στις αλέες του πάρκου, με τη βοήθεια ενός ξύλινου μπαστουνιού. Το χωμάτινο μονοπάτι μόλις έχει στεγνώσει απ’ τις βροχές των προηγούμενων ημερών. Δεξιά κι αριστερά του δρόμου, η παιδική χαρά, το γκαζόν, το γήπεδο, παραμένουν λασπωμένα. Λίγα παιδιά παίζουν στον […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Εξωστρέφεια

δες έγινα άγαλμα μπορείς να αγγίξεις το καινούριο μου σώμα δεν νιώθω το κρύο ούτε τα δάχτυλα είμαι ακίνητη πέτρα οι χυμοί μου διάχυτες λεπτομέρειες σε θέα κοινή οι καμπύλες διαβάτες ασελγούν σε κάτι φαινομενικά ανήμπορο να αντισταθεί διασκεδάζω με τον φόβο τους πως θα γίνουν αγάλματα λυπάμαι που δεν δίνουν βάση στους έκδηλους πόθους […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Δύο ποιήματα

– ξύλινο – ξενυχτώ πάνω στα δέντρα χωρίς προσανατολισμό έχω ξεχάσει την γεύση του ξύλου δαγκώνω το τραπέζι καταπίνω τις ώρες το “δώδεκα” ακούγεται κούφιο το “τρεις” είναι ρίζα κάτω απ’ το μαξιλάρι τα κλαδιά με ανθίζουν συνωμοτικά ως το πρωί θα πνίξω κάθε σου άρνηση με νέκταρ οι μελλούμενες νύχτες θα είναι στο χέρι […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Η ζώνη

Ζουν καλοκαίρια κάτω από τις νυχτικιές μου βαθαίνω μαζί τους ξοδεύω την ύλη μου σε φτηνά αναμνηστικά είμαι γυμνή για σένα που θα ‘ρθεις για σένα που λείπεις για σένα που με χάνεις το οπτικό σου πεδίο στενεύει ο ύφαλος στο στήθος μου εκπέμπει όσα θέλω να σου πω λόγια ξυπόλυτα τι ήθελες δηλαδή να […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Άθελα

τον προσκάλεσα να βαδίσουμε στον πάγο το βλέμμα του γλίστρησε επάνω μου μπλέχτηκε στα πόδια μου του έτρεχαν τα σάλια σε μια λεκάνη σιωπής η απορροή τους άφηνε θαυμαστικά και πληγές στο δέρμα κάτω από το σαγόνι του γραφόταν μια ιστορία με αναπνοές και ιδεογράμματα όσο με πλησίαζε τον κρατούσα σφιχτά απ’ το τέλος της […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Δύο ποιήματα

[Νυχτερινό] για μια νύχτα μαζί σου θα έφτανα μέχρι τα περίχωρα του ύπνου σου θα έμπαινα σε τροχιά γύρω απ’ την αγρύπνια σου θα γινόμουν θηλιά στου κρεβατιού σου το πόδι θα σκότωνα τα κουνούπια για να ρουφώ μόνο εγώ τα μάτια σου ως το μεδούλι του ονείρου θα μπορούσα ακόμη και να περπατήσω ως […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Τρία ποιήματα

[Οι λέξεις]  Πώς το κάνεις αυτό; Πυροβολείς με τα δάχτυλα Η σιγουριά στο πρόσωπό σου είναι μια τρίχα που γλίτωσε απ’ το ξυράφι σου Οι κλέφτες κι οι αστυνόμοι σου είναι θαμμένοι από καιρό στις γλάστρες της αυλής Σημαδεύεις Θα το μετανιώσω Όμως την επόμενη θα μπω μπροστά στο σμήνος των πουλιών και θα την […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Της Τζο

(Η πόρτα του διαμερίσματος μόλις έχει κλείσει. Η νεαρή γυναίκα με τους μαύρους κύκλους στα μάτια, στέκεται όρθια στην είσοδο του σπιτιού. Φορά καλοκαιρινό φανελάκι και μια κοντή υφασμάτινη βερμούδα. Κάτω απ’ το λευκό και σχεδόν διάφανο δέρμα των ποδιών της φαίνονται οι φλέβες. Καθώς διακλαδίζονται στο λεπτεπίλεπτο κορμί της, μοιάζουν με κάποιον μυστικό κώδικα […]