Δημήτρης Καρπέτης | Χαρακιές

Μια απόκοσμη χαρά μεσουρανεί στις σκέψεις. Ο ιριδισμός καταστρέφει τα μαύρα φύλλα της καρδιάς. Στις παρυφές των δακρύων διακρίνω την ισχνή παρουσία των ονείρων. Τρέχω, οι ανταύγειες της αδρεναλίνης σκόρπισαν στον ορίζοντα. Μια ζωή μέσα στην ψευδαίσθηση, οι όμορφες στιγμές ξεμακραίνουν. Οι χαρακιές στο σώμα εισπνέουν ένα φως αμυδρό , ο κόσμος της σήψης αρχίζει […]

Δημήτρης Καρπέτης | Χωρίς συνεννόηση

Τα δέντρα άπλωσαν τον ίσκιο τους. Πέρασα ώρες πίνοντας καφέ, ήταν πραγματικά όμορφη. Αυτή η ακατέργαστη ομορφιά με ζάλισε, με έριξε στην άβυσσο. Κάθισε δίπλα μου έγειρα πάνω της. Χωρίς συνεννόηση σφίχτηκαν τα χέρια μας. Όλα είχαν ειπωθεί, αφεθήκαμε στη σιωπή στο όνειρο που καρτερούσε. Ένα φιλμ που άρχιζε κάθε πρωί που η αυγή ξεπρόβαλλε […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κατεύθυνση

Ακούμπησα το μόχθο μου σε μια βροχή απότομη. Ξεπλύθηκαν τα κατεστημένα και οι αποτυχημένες συνευρέσεις. Καταλυτική η κυριαρχία ενός κόσμου γκρι. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που θέλουν να τα ζήσουν όλα μέσα σε μια στιγμή που δεν λένε κοινότυπα λόγια. Η εποχή των ταξιδιών είχε φτάσει. Μεσάνυχτα οι βόλτες άρχισαν στις φτωχικές συνοικίες της πόλης. […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εντός σου

Ταξιδεύοντας στις ερημιές του κορμιού σου, γεύομαι τ’ αλαφιασμένα κύματα την αρμύρα της σάρκας. Με κρατάς πεισματικά μέσα σου η λάβα να ρέει στα σωθικά . Κρεμιέμαι απ’ τα συγκεχυμένα λόγια των επιθυμιών. Όλο το βράδυ μένω ξάγρυπνος εντός σου. Το χάραμα η αίσθηση της αφής ανάμεσά μας αποτύπωσε τα ένστικτα στην άδεια κάμαρα. Εκτροχιάστηκα, […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αποχαιρετισμός

Έμπηξα τα βήματα στο δρόμο έτοιμος για φευγιό. Ένας αποχαιρετισμός το κόκκινο σούρουπο. Τα πρόσωπα μας αλλόκοτα χαμένα στην παρεξήγηση. Με το χέρι κάτω απ’ το φόρεμα αναζητώ ένα νεύμα. Το δέρμα ελάχιστα αντιστέκεται σε χάδια προσφιλή. Στα κοντινά πλάνα που ακολουθούν μια γυναίκα γαντζωμένη πάνω μου με τα μαλλιά της λυτά. Τα μάτια χάνονται, […]

Δημήτρης Καρπέτης | Συνθηκολόγηση

Διάφανοι με σώμα άφθαρτο επιβιώνουμε σε τόπους ταριχευμένους. Η απαγκίστρωση από την τυραννία αργεί. Έκπληκτοι αντικρίζουμε σημάδια ανεξίτηλα στα σκοτεινιασμένα μας κύτταρα. Προκαθορισμένη η πορεία προς στα αδιέξοδα. Η λαιμητόμος του φόβου αιωρείται μέρες πάνω από την προσμονή της ζωής. Στον τοίχο κείτεται καρφωμένο το κάδρο του δράματος. Χωρίς ψεγάδι κανένα απεικονίζει ανάγλυφα τη συνθηκολόγηση […]

Δημήτρης Καρπέτης | Παραμιλητά

Η μελωδία της ομορφιάς δονεί τα τοιχώματα της καρδιάς. Τα ψέματα καρποφόρησαν τρώνε το φως, η θλίψη διογκώθηκε, τα αυθόρμητα χαμόγελα τσαλακώθηκαν. Εκμυστηρεύθηκα τα παραμιλητά της νύχτας σε πρόσωπα απόντα. Ταυτίζω τα χρώματα της ζωής με τις αποχρώσεις των νεκρών. Επιθυμίες που ενταφιάστηκαν στην άβυσσο της μνήμης. Στα οπτικά πεδία απλώνεται το χάος. Η ομορφιά […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κατάδυση

Αποκαθηλωμένος από την εκμετάλλευση κρύβομαι στην αποβάθρα της άνοιξης που έρχεται. Απλοί χειρώνακτες της ζωής απελευθερώνουμε τις ανάσες ένα ξέσπασμα αυθόρμητο στα άγχη που εισβάλλουν στα στήθη. Προάγγελος του πόνου η αποπλάνηση των αισθημάτων. Αφημένα σε ράφια σκονισμένα ξεψυχάνε αδύναμα. Το κατεστημένο σαβανώνει το νεκρό μου υπόστρωμα. Μυρωμένα εαρινά απογεύματα καταδύονται στα παγωμένα σώματα.   […]

Δημήτρης Καρπέτης | Απέριττη

Αιωρούμενος στο εφικτό δένω τα κομμάτια μου. Μια πάλη αδιάκοπη για να θυμηθώ το χρώμα των ματιών, το ρίγος της ασυδοσίας των συναισθημάτων. Οι εντάσεις του θρήνου αχόρταγες καταπίνουν το νήμα της ζωής. Τις δύσκολες ώρες ενσαρκώνονται μπροστά μου οι μυϊκές συσπάσεις της καρδιάς. Στην οδό διαφυγής ξεμακραίνουν οι ψευδαισθήσεις το αλάτι καλύπτει τις πληγές […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αποκαθήλωση

Εξόριστος απ’ το παράπτωμα του πάθους θρηνώ τα μελαγχολικά πρωινά. Η φαιδρότητα ζει παντού χωρίς σύνορα. Η τέφρα των αισθημάτων σκορπίζεται καθημερινά, μας δένει, καταργεί την κατάφαση της ζωής. Με δυσκολία διακρίνω την αγχόνη της πίκρας. Στα μάτια μου η αποκαθήλωση των παθών εκτυλίσσεται στο διηνεκές. Ο αιμάτινος χιτώνας πετάχτηκε στη γη ένα σκίρτημα ξεπρόβαλε […]