Δημήτρης Καρπέτης

Η ζωή μας όλη ένα παρόν στιγμιαίο μέσα σ΄ένα χάος απέραντο. Τόπος κοινός εκεί που οι ψυχές μας φτερουγίζουν. Στους αντικατοπτρισμούς των τοπίων χάνονται οι απελπισίες. Αφέθηκα στη δοκιμασία της πλάνης, στο πρόσωπο χαράσσονται περίτεχνα οι μέρες που οι αισθήσεις χάθηκαν. Στα απομεινάρια των σωμάτων βλέπω το πέρασμα των κατεστημένων. Μια τριανταφυλλιά ολάνθιστη στέκεται φύλακας […]

Μαμά κοιμήσου εγώ θ’αργήσω… Απόψε που τα σύννεφα δακρύζουν θαφτήκαν οι καρδιές στην γκρίζα στάχτη και στις λαμαρίνες. Παλέψαμε με τη φρικτή βουή του σκοταδιού άγγελοι με τα φτερά κομμένα . Οι ανάσες των απόντων γινήκανε τα προσκλητήρια στα χρόνια της πλάνης. Δεν χάνονται έτσι οι ψυχές τις ώρες τις μικρές, το θάνατο ξεγέλασαν μέσα […]

Οι υποσχέσεις μια μελαγχολία μυστική που διαβρώνει τα μάτια. Τις νύχτες παλεύω με τα λάθη. Φωτογραφίες αναμνηστικές βολτάρουν στον σκουριασμένο ουράνιο θόλο. Ό,τι κάνεις να το κάνεις με την καρδιά και όχι με τη λογική. Δημιουργείς αποστάσεις και όλο προσπαθώ να σε φτάσω. Οι σκιές μας χορεύουν με φόντο τη φθορά. Γέρνεις στον ώμο μου, […]

Η νύχτα μας αμήχανη και σύντομη, ο εαυτός μου αναμοχλεύει τα συντρίμμια. Κρύβομαι στη σιωπή. Πίσω απ’τα παράθυρα παρατηρώ τη ζωή. Οι υποσχέσεις κατακερματίζονται και πετάγονται στο χώμα. Πιστεύουμε ότι γευόμαστε, ότι αργοσέρνεται στο στόμα. Οι οπτασίες ολοένα αρνούνται τα εγκόσμια. Στα βουρκωμένα κόκκινα μάτια δείξτα μου όλα, ακόμα και τα λάθη. Η ζωή ξέρει, […]

Χάνομαι στην επερχόμενη φαντασίωση, η συναίνεση έλυσε τους μυς. Κινήσεις που απορρέουν απο μια θέληση για πράξεις ανάρμοστες. Σε κίνδυνο τίθεται η απραξία. Χωρίς ενδοιασμούς παραλογίζομαι, βυθίζομαι στη δίνη ενός κορμιού ακάλυπτου. Τη σάρκα μου σπονδή προσφέρω για ένα επιχείρημα παράτολμο, το θαυμασμό σε μια ψυχή επίλεκτη. Μια Κυριακή το άψυχο πια σώμα μου θάψτε […]

Μια προσπάθεια συνεχής αποδόμησης του πεπρωμένου. Σε άμμο κινούμενη αποθέσαμε την υπέρβαση. Στην πορεία, κρατώ μόνο την απλότητα της συμπόρευσης δύο σωμάτων. Στα τόσα χρόνια αφαίρεσα τις συστολές προάγγελο ενός θρήνου καθημερινού. Τα κοινά μυστικά περιπλανιούνται στο χάος του κόσμου εμποτισμένου στην αναισθησία. Επιστρέφω καινός, απαγκιστρωμένος απ’την αδράνεια. Στο ημίφως αγγίζω ένα κορμί αψεγάδιαστο, μια […]

Τα λουλούδια κόβονται και ξεψυχούν, έτσι για μια επιθυμία της στιγμής, γιατί η ζωή μετριέται μόνο με το χρήμα. Άναυδος μένω, τη βαρβαρότητα τη συνηθίσαμε. Κάποιους ορίσαμε σαν τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Στους φτωχοδιάβολους ασκήσαμε την πρόσκαιρη κάποια εξουσία , όταν η άθλια ζωή μας πρόσφερε μια εφήμερη δήθεν υπεροχή, μια αποκτήνωση αποδεκτή στο […]

Με κρατά ακίνητο μια εποχή μελαγχολίας. Έχουν φράξει την καρδιά τα άκοπα κλαδιά της οδύνης. Τα καλοκαίρια τα όμορφα στιγμιότυπα κρυφοκοιτούν τις αισθήσεις. Τα απαγορευμένα ξεχύνονται διαβρώνουν τα κορμιά. Ικεσίες απόμακρες διαπερνούν το θολό γαλαξία. Άναυδος μες στο σκοτάδι ανασυνθέτω τις στιγμές, τα όνειρα που ξεθώριασαν. Στις υγρές παλάμες κρατώ μια καρδιά εξουθενωμένη. Στεφανώνω τα […]

Στην τρικυμία του κόσμου τα δάκρυα των πνιγμένων επιπλέουν. Μια συγνώμη δε φτάνει για το γδύσιμο ψυχής και σώματος απ’ τους λεηλάτες των ονείρων. Η ζωή σπρώχνεται σε αδιέξοδα. Ένα τοπίο ασύλληπτο γυμνώθηκε χωρίς ντροπή με χρωματισμούς αισιόδοξους. Η καρδιά αρχίζει να πάλλεται ξανά. Έχω διανύσει χιλιόμετρα για ν ‘αποφύγω το βάραθρο της λογικής. Έβγαλα […]

Ένας μυς είναι η καρδιά, γυμνάζεται με το συναίσθημα. Ένα μούδιασμα γκρίζαρε μια ολάκερη μέρα. Τα μάτια στέγνωσαν ν ‘αγναντεύουν τα ερείπια. Στα τοιχώματα της καρδιάς γράφονται συνθήματα. Τα μάτια θωπεύουν τη σελήνη, μια ταραχή ανέβηκε στα στήθη. Κοντανασαίνοντας με συγκλόνισε μια χαρά απόκοσμη. Αναρριχώμαι στα αδιέξοδα χρόνων. Φιλώ τις αμυχές, το αίμα εκτινάσσεται πνίγει […]