Δημήτρης Καρπέτης | Δωμάτιο Σκοτεινό…

Συγκεντρώνω τις έννοιες μου σε δωμάτιο σκοτεινό ελάχιστο φως διαπερνά τις σκεβρωμένες γρίλιες δώρο από τα χτυπήματα των άγριων καιρών εδώ και χρόνια. Χαμένος σε σκέψεις που δε συμβαδίζουν με τις κοινότυπες υλιστικές αγωνίες μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει έχοντας σαν μόνη έννοια το χρήμα και την αναρρίχηση της με κάθε τρόπο στη λεγόμενη ελίτ. Στην […]

Δημήτρης Καρπέτης | Τα βράχια της Σιωπής

Στα βράχια της σιωπής η ζωή κατρακυλά και φθείρεται. Υποθηκεύουμε τις κηλίδες του αίματός μας για να κρατήσουμε τα ανθισμένα ροδοπέταλα. Κουβαλάμε το χρόνο ξοδεύοντας την άμμο του σ’ έναν χορό αλλόκοτο με τις Σειρήνες που μας καλούν ακόμα. Τα βήματα μας χάθηκαν μέσα στο θρόισμα του χιονιά. Μια διαδρομή ζωής που σημαδεύτηκε με φεγγάρια […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ποταμός Ονείρων

Ποταμός ονείρων η ζωή μας, καθίσαμε στη όχθη του ανήμποροι ν’ ακολουθήσουμε. Σπάει τις βάρκες των αφελών η ορμή τους! Όνειρα που ζητούν το χώρο τους, για να γίνουν ζωή, χτύποι καρδιάς. Στην απέναντι όχθη κάποιοι μας περιμένουν, μουσκεμένοι απ’ τα όνειρά τους που μόλις πέρασαν. Μας κάνουν νεύμα να περάσουμε, μα λείπει το κουράγιο, […]

Δημήτρης Καρπέτης | Τα Πορφυρά Χαλάσματα

Μέσα απ’ τα χέρια μου έφυγε ο ουρανός μια νύχτα βαθιά, κομματιάζοντας το λάβαρο της ελπίδας. Οι ύμνοι του φεγγαριού αγνοούμενους μας άφησαν μόνο. Μαζεύω τη φωνή μου, κλείνω τα μάτια μου, στην ορμή της ερημιάς γινήκαμε αόρατοι. Μια συμφορά που σκάρωσαν ο θάνατος κι φλόγες. Ανοίγω το σακούλι του αναστεναγμού για ν’ αντικρύσω τον […]

Δημήτρης Καρπέτης | Μορφές, δήμιοι

Απαλλοτριωμένες μορφές που κρύβουν τον ήλιο από τα πρόσωπα του όχλου. Στόματα ραμμένα με το φόβο αναζητούν τα λόγια της λύτρωσης. Πρόσωπα κρυμμένα στη ρουτίνα αναπολούν τις μέρες που ξεχείλιζαν από ζωή. Μορφές δήμιοι, που ήπιαν το ποτό της λήθης και στέκονται απέναντι στα ματωμένα όνειρα έτοιμοι να τα κατασπαράξουν. Μια ακινησία που ρέει στις […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένοχές

Ενοχές που σκαρφαλώνουν στην ψυχή, κομμάτια από σκιές παλιές που στροβιλίζονται στα μονοπάτια της καρδιάς. Συναισθήματα βασανισμένα στο πέρασμα της ζωής να πάλλονται ακούραστα και ένοχα να απαρνιούνται τις στιγμές που πέρασαν. Ενοχές γι’ αυτό που έφεραν τα λόγια και οι πράξεις, προσδοκίες που πετάχτηκαν στα κύματα του χρόνου. Καρδιές που λιποτάχτησαν και ξεστράτισαν αντικρίζοντας […]

Δημήτρης Καρπέτης | Βλέμματα

Κρατώ τον κόσμο μου μέσα στα κουρασμένα χέρια μου. Τυλίγω τις μέρες γύρω απ’ τ’ άγγιγμά σου. Στο γκρεμό, εκεί που οι νιφάδες του χιονιού θα σβήσουν, αποχωρίζομαι τα χείλη σου. Ανυπομονώ να δω τα δάκρυα χαράς πάνω στα τριαντάφυλλα που ανθίζουν ,βλέποντάς σε. Οπτασία, μια νύχτα καλοκαιρινή πλεγμένη στα κύματα μιας θάλασσας όλο υποσχέσεις. […]

Δημήτρης Καρπέτης | Οι Δόγηδες του σήμερα

Πολύ καιρό έχω να μυρίσω λευκά άνθη έχω πολύ καιρό να νιώσω την οσμή της ύπαρξης ανεπανάληπτων στιγμών ζωής, κι αυτό γιατί καθημερινά ιδροκοπώ προσφέροντας τον κόσμο μου στους σύγχρονους άρχοντες των συναισθημάτων μας. Χωρίς ντροπή επιδιώκουν τα πάντα κατακρεουργώντας της επιθυμίες μιας ζωής. Γιορτές εφήμερες με τρόπαιο τον πόνο, γιορτές με έπαθλο το βιος […]

Δημήτρης Καρπέτης | Πορφυρές Σταλαγματιές Ζωής

Επιθυμίες που σαλεύουν, άπληστες σκέψεις κατακλύζουν την σάρκα και το νου έρπουν, και συγχέονται, ψιθυρίζουν στ’ αφτί κάποιο ερεθιστικό μυστικό τους, ισορροπούν σε μια χούφτα ήλιο. Ένας ίσκιος απρόσκλητος τρυπώνει στα μισογκρεμισμένα τοπία κι αφήνει τη βροχή να πέσει στους ώμους του. Ο χρόνος δεν αστειεύεται, κάποιοι ακροβατούν στο νήμα του χρόνου. Ένα μαχαίρι να […]

Δημήτρης Καρπέτης | Στο δρόμο της βροχής

Η αγάπη αναζητά το άγγιγμα και τη θύμηση των στιγμών, τα ίχνη του ιδρώτα μας. Κρατάμε την ανάσα μας μέσα στης λήθης το κελί. Καταμεσής στο δρόμο της βροχής οι ψυχές μας φαίνονται να ικετεύουν με τη σιωπή τους. Σώμα να ταξιδεύει στη βροχή που πλένεται για ν’ αποβάλει την απελπισία της ύπαρξής του. Μια […]