Αργύρης Κόσκορος | Μετάληψη

Σα να ‘ξερε η Σαπφώ, όσο ήταν ακόμα θνητή, πως οι περισσότερες λέξεις θα ξεθωριάσουν, θα καούν ή θα σκιστούν. Μα κι όσες σωθούν θ’ αλλάξουν την προφορά ή το νόημα και οι παρτιτούρες τους δε θα δουν ποτέ το φως της μέρας. Αποφάσισε λοιπόν να γράψει τα λόγια της στο τρεχούμενο σπέρμα των ανδρών […]

Αργύρης Κόσκορος | Δοκιμή

Στ’ όμορφο πρόσωπο της Κίρκης, που το περιφρονητικό της βλέμμα τού χάριζε ακόμη περισσότερη γοητεία, διαγραφόταν μια απορία: προς τι τα κλαψουρίσματα; Η μόνη δύναμη που είχε το ραβδί της ήταν ν’ αποκαλύπτει την αληθινή μορφή όσων άγγιζε. Αν κάποιος απ’ αυτούς τραγουδούσε ελεγείες στο τραπέζι αντί γι’ αλητοτράγουδα, τώρα θα ‘ταν αηδόνι. Αν κάποιος […]

Αργύρης Κόσκορος | Νοσφεράτου

Το παράθυρο ανοιχτό και το σεντόνι στο πάτωμα, βαρύ απ’ τους χυμούς σου· βαριά κι η ανάσα σου, ίσα που στάζει ζωή· στην οροφή μια ραγισμένη λάμπα νέμει σκιές και το στόμα σου νοτίζει το μαξιλάρι όπου ριζώνουν τα μαλλιά σου. Κλειστά τα μάτια, μια σχισμή μόνο φανερώνει τ’ ασπράδι τους και οι κόρες τους […]

Αργύρης Κόσκορος | Το σχήμα

Ητανε μια στιγμή που αιώνα κράτησε. Κάποιος μου ζήτησε να διαλέξω σχήμα. «Στο κάρμα δεν το γράφει;», τον ρώτησα. «Ναι, μα το κάρμα είναι  φωνή», απάντησε. «Μίλα, να την ακούσεις». Τι επιλογές έχω; Κι αν γινόμουν γραμμή; «Θ’ ακολουθούσες την πορεία σου», μου είπε, «πάντα μπροστά, στα βάθη ή στα ύψη». Τελεία; «Θα ‘σουν αρχή […]

Αργύρης Κόσκορος | Ουτοπία

Δεν έχει σημασία ποιος σχεδίασε το λιμάνι της Ουτοπίας, της νήσου με τις επτά πηγές, τα δώδεκα μαράσια και τα εκατό μαγαζιά, γεμάτα ατλάζια κι ηδονικά μυρωδικά. Κάθε της κάτοικος, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της, θα μπορούσε να είναι αρχιτέκτονας, τεχνίτης και βασιλιάς ακόμα, ίσος μεταξύ ίσων σ’ ομορφιά, μαστοριά και σύνεση. Αυτό που […]

Αργύρης Κόσκορος | Θεοφάνεια

Το σκηνικό γίνηκε ακόμα πιο απόκοσμο όταν το σπήλαιο άρχισε να πάλλεται σαν παχύρρευστη μάζα και ο πνιγηρός καπνός να σκεπάζει τα πάντα. Μέσα απ’ τις αναθυμιάσεις που θόλωναν το βλέμμα ξεχώρισε τον Τροφώνιο, ρυτιδιασμένο, ψαρομάλλη, με μάτια φλόγες· κράδαινε στα χέρια δυο υδρίες, έτρεμε ακόμα να τον πλησιάσει. «Καλωσόρισες ξένε στο δώμα μου», είπε […]

Αργύρης Κόσκορος | Προσευχή επιζήσαντος

Στη ρουφηξιά οι παρειές του βαθούλωναν χαράσσοντας στο πρόσωπο το περίγραμμα των οστών. Στην εκπνοή ο καπνός έπαιρνε το χρώμα της γενειάδας του. Από το γκρίζο ξεχώριζαν μόνο η καύτρα του τσιγάρου κι ένα βλέμμα απλανές να κοιτά το παράθυρο σα σινεμά ρετρό. Έβλεπε το δρόμο απέναντι και το πάρκο με τα παιδιά να παίζουν […]

Αργύρης Κόσκορος | Big Bang

Στην αρχή δεν είχε συνείδηση. Ήταν μια μάζα που εξάπλωνε το είναι της στο τίποτα τρώγοντάς το. Δεν μπορούσε να ξέρει, μα όλα ήταν ήδη προδιαγεγραμμένα στο ελάχιστο παν απ’ το οποίο προέκυψε. Άλλο ταξίδι δεν μπορούσε να κάνει παρά μόνο εντός του, γινόταν το ίδιο χώρος για να κινείται και να περνά ο χρόνος. […]

Αργύρης Κόσκορος | Ωγυγία

Όταν η μαύρη κουκίδα στον ορίζοντα, που ήταν κάποτε ο εραστής της, έσβησε πια οριστικά, ένα δάκρυ πιο αλμυρό κι απ’ το πέλαγο κύλησε στα πυρωμένα μάγουλα της Καλυψώς. Γιατί ήξερε πως η άρνησή του στην προσφορά της, αυτή της αθανασίας, της ευδαιμονίας, της αιώνιας νεότητας, της θεϊκής της ακόμα αγάπης και του πόθου της, […]

Αργύρης Κόσκορος | Δώδεκα κύματα

ΤΣΑΜΠΙΚΑ χάδια στην άμμο τα καλοκαίρια σπέρνουν κύματα τρέφουν ΤΡΑΟΥΝΟΥ ρέκβιεμ των άστρων ο ανατέλλων ήλιος πάνω στο κύμα  ΑΪ-ΝΙΚΟΛΑΣ τ’ άγκιστρο δίπλα ψαρεύει τη θάλασσα με τις γοργόνες ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ με πέντε βράχια ξωκλήσι και θάλασσα φτιάχνεις την πλάση ΚΑΛΛΙΘΕΑ πίσω στα βράχια ροτόντες και νάματα μπροστά το θαύμα ΚΑΒΟΥΡΑΚΙΑ ταβέρνα κλειστή μα κούπες […]