Η Λυσιστράτη με ένα ποίημα […Άπασαι αι επί του τείχους γυναίκες και η Μυρρίνη κρύπτονται…] Ωδή στα ανυπόταχτα κορίτσια Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος στάθηκε η αφορμή για το τέλος του αρχαίου, ελληνικού πολιτισμού. Η σφοδρή διαμάχη των πόλεων κρατών, στο πλευρό της Αθήνας και την Σπάρτης, στοίχισε σε εκείνη την Ελλάδα το τέλος μιας […]
blues alley
Απόστολος Θηβαίος | Η τελετή του πνιγμού
[…κάποιοι Το λένε αγάπη, Άλλοι βυθό…] Από το δελτίο των συμβάντων Και Τα χλομά νερά Θα ΄ταν ένα δάσος βραδιασμένο, ένας μικρός κυκλώνας εκείνο που για πάντα τον κέρδισε. Ή θα ήταν τα ποιήματα που πάντα νικούν στο τέλος, που κάνουν δικό τους τον κόσμο με ένα νεύμα και ένα φαινόμενο φυσικό. Πάντως εκείνοι […]
Απόστολος Θηβαίος | Θα ζωγραφίσετε τους φίλους μου Γκουίντο;
Απόψε οι φίλοι μου παίζουν πόλεμο. Χωρίζονται λέει σε μπουλούκια θεατρικά και μάχονται μεταξύ τους με λύσσα, με πείσμα παιδικό, δίνοντας ξανά ζωή σ΄άνεργα γεγονότα. Κάθε τόσο σταματούν και μετρούν τους σκοτωμένους, αρπάζουν λάφυρα, ξεκληρίζουν λεγεώνες, επιστρέφουν στην Πρέβεζα μες στο καλοκαίρι με την ανάμνηση των αγαλμάτων και την σημαία κάποιου εχθρού. Την θάλασσα και […]
Απόστολος Θηβαίος | Unemployed Gun
Εις μνήμην Ιωάννη Βλαχογιάννη ¥ Φάρσα εμπνευσμένη Από την ελαφρότητα Με την οποία Τα έθνη Ερεθίζονται Εσωτερικό παλαιάς οικίας, σωσμένης με τον ειδικό χαρακτήρα της εποχής της. Οι επισκέπτες ανεβαίνουν από μια σκάλα και έρχονται στο φως της σκηνής. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, με αυτήν την εκστατική έκφραση όσων βρέθηκαν για μια στιγμή πλάι […]
Απόστολος Θηβαίος | Ο γενικός εισαγγελέας αγορεύει
Αφηγήσεις περαστικών καιρών Που σήμερα τόσο πολύ Διαψεύδονται, Σαν να έληξε εκείνη η πρώτη τους αλήθεια ¥ Μικρή ωδή στον εισαγγελέα Μπάουερ, γραμμένη με την πεποίθηση πως σε μερικούς από τους ανθρώπους εκεί έξω, ανατίθεται καμιά φορά μια παράξενη υποχρέωση, κάπως δυσανάλογη με την ανθρωπιά τους. Πρέπει, λέει να υπερασπιστούν με σθένος την θέση τους, […]
Απόστολος Θηβαίος | Η παραβολή της άσωτης οδού
Ο μεγάλος περίπατος Αφήνει έξω Τον έρωτα των ηρώων Που ονόμασαν Τους πιο ταπεινούς Από τους δρόμους Της πατρίδας μου, Ο μεγάλος περίπατος Τσακίζει απόψε Την νοσταλγία μου Πικρό παράπονο σε χρώμα bo rouge Και Φανταχτερό καναρινί Βύρωνος, Βάκχου, Θρασύλλου, Βουλής, Ικαριέων, Κλεάνθους, Ελασίδων, Μυκάλης, Αγησιλάου, μικρή πλατεία Κουλούρη, πλατεία Καρύτση, Στρατονίκης. Δρόμοι […]
Απόστολος Θηβαίος | Βιενέζικο κόκκινο
Τα παιδιά που χάνονται Αφήνουν ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η νοσταλγία τους μπορεί να σε τσακίσει. Οι πολιτείες που στριφογυρίζουν Στους αιώνες κρατούν για εκείνα Μια παντοτινή, πικρή αγκαλιά. Και τα θυμούνται σε αυτό το Κόκκινο φόντο που σημαίνει Ο τίτλος. Και όμως, όσοι γνωρίζουν από παιδικά παραμύθια, έχουν μες στην καρδιά τους λίγη καθαρή αλήθεια. […]
Απόστολος Θηβαίος | Σπάθατε καπλαμά μου
Ερωφίλη, Σαν να μιλούμε Για την δόξα Των πουλιών, Την πίκρα του ανεκπλήρωτου Σπάθατε καπλαμά μου Γράμματα στην Ερωφίλη Απόψε συνάντησα κάποια που της έμοιαζε πολύ και είχε την πίκρα όλου του κόσμου, χαραγμένη στο πρόσωπο. Βάδιζε ελαφρύτερα, μικρό σωστό πρωινό και ήταν ντυμένη παλλαϊκά και πλούσια. Είχε για την ακρίβεια κωδωνίσκους στην […]
Απόστολος Θηβαίος | Κακοτεχνίες
Η μόδα Είναι μια Υπόθεση Συναρπαστική. Που κρατά για λίγο Και Αφήνει σημάδια […Ήταν όλοι εκεί. Οι επίσημοι, οι δημοτικοί φορείς, οι άνθρωποι του πνεύματος. Όλοι στέκονταν μελετημένα σε μια σειρά, σε μια κακότροπη προσπάθεια να συγκρατήσουν το ελληνιστικό τους παρελθόν. Γελούσαν, λες και πίσω τους τακτοποιούσαν με τον πλέον επωφελή για το έθνος […]
Απόστολος Θηβαίος | Το άγριο Μάστανγκ
Την ώρα που παίζεται η τιμή του βαρελιού Μπρεντ, να ξέρεις πως κάποιος, εκεί έξω, ερωτεύεται από την αρχή και ονειρεύεται από την αρχή, Ένα ζεστό πρωινό, με αυγά, ψωμί, σκουριά και ραδιοφωνικά νέα της πόλης από τα χείλη της Άλμπα στις εννιά και τέταρτο. Ακριβώς. Εδώ τα καφενεία είναι κατάμεστα. Λυπάμαι κύριε, θα […]