Πεζογραφήματα

Η κόρη της Άλκηστης πέθανε ξημερώματα μια κάποια μέρα του Απρίλη. Η ημερομηνία, επισήμως, δεν οριζόταν ως σημαντική, αφού δεν σχετιζόταν με καμία μεγάλη εκκλησιαστική γιορτή ή σπουδαίο ιστορικό γεγονός. Χαράχτηκε μόνο σε κάποια πιστοποιητικά, στο μαρμάρινο σταυρό και στο μυαλό της Άλκηστης ως η τελευταία μέρα της εικοσάχρονης κοπέλας πάνω στη Γη. Η Άλκηστη […]

Ξύπνησε με το πρώτο φως. Δεν σηκώθηκε από το κρεβάτι. Γυρισμένος προς την πλευρά της την παρατηρούσε. Πρέπει να έβλεπε ωραίο όνειρο γιατί πού και πού της ξέφευγε ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Τoν προηγούμενο μήνα είχε κλείσει τα εικοσιέξι. Φαινόταν μετά βίας είκοσι. Αυτός εικοσιέξι ήταν πριν τριάντα χρόνια και ωραίο όνειρο είχε να δει από […]

Το παράθυρο ανοιχτό και το σεντόνι στο πάτωμα, βαρύ απ’ τους χυμούς σου· βαριά κι η ανάσα σου, ίσα που στάζει ζωή· στην οροφή μια ραγισμένη λάμπα νέμει σκιές και το στόμα σου νοτίζει το μαξιλάρι όπου ριζώνουν τα μαλλιά σου. Κλειστά τα μάτια, μια σχισμή μόνο φανερώνει τ’ ασπράδι τους και οι κόρες τους […]

Τι είδους τερατώδης μετάλλαξη ήταν αυτή! Η γη ολάκερη, ένα κουβάρι σημεία και τέρατα! Στο χιονισμένο έδαφος κείτονταν χιλιάδες ακρίδες. οὐαί σοι, Χοραζίν, οὐαί σοι, Βηθσαϊδά. Κάποιες ήταν ψόφιες ήδη, κάποιες χοροπήδαγαν ακόμα πάνω στο χιόνι. Ο ουρανός από πάνω, λευκός κι αυτός σαν το γάλα στα μάτια τυφλού, ήταν κι αυτός γεμάτος από δαύτες. […]

Τέλη Οκτωβρίου, ημέρα Πέμπτη, κτίριο 7, αίθουσα 1 στην πρωτεύουσα εκείνης της χώρας. Η ώρα είχε περάσει. Τα μέλη της επιτροπής 14α  ήταν κατάκοπα και όλα έδειχναν ότι η υπόθεση θα οδηγούνταν για πολλοστή φορά σε αδιέξοδο. Όταν ο μετακληθείς από γειτονική χώρα ειδικός επιστήμονας έλαβε τον λόγο, πρότεινε ως ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης των παθογενειών […]

Πάνε τώρα πολλά χρόνια και ίσως ήταν μεσημέρι, ίσως πάλι απόγευμα, που ήταν μόνος του στο σπίτι, παιδί ακόμα, περιβαλλόμενος από μαρκαδόρους, χαρτί και χρωματιστά τουβλάκια και ακόμη από μια αόρατη κουρτίνα από σιωπή καθώς δεν ακουγόταν σχεδόν τίποτε —ούτε ο νεροχύτης που κάποιες φορές έσταζε κι έτσι κρατούσε το χρόνο, ούτε το ψυγείο, που […]

Κι όλο το ξέρω. Πως εγώ θα τη βρω. Και πως θα ‘ναι κάπου εδώ. Γιατί δεν μπορεί. Γιατί εγώ τη θέλω. Τρελαίνομαι. Κι όλο εσύ το χεις πιστέψει ότι χάθηκε. Κι ότι χάθηκε για πάντα. Κι ότι άμα τελοσπάντων είναι κάπου. Τελικά. Είναι κάπου στην Αμερική σ’ ένα  βυθό. Κι όλο εγώ, τότε, σε […]

Κάθε πρωί άλλαζα κεφάλι. Συνήθως ήταν τρυπημένο. Αυτό είχε αρχίσει από το καιρό που το είχα κοπανήσει με δύναμη στο τοίχο και δε κατάφερα σπουδαία πράματα. Πλέον , απαγορευόταν να πεθάνεις. Τα απογεύματα βλέπαμε τα μπατσικα που κυνηγούσαν ξένους τους έκοβαν το κεφάλι και τα κρέμαγαν σε διάφορα σημεία της πόλης τα αίματα κυλούσαν παντού. […]

Όταν ο πρωταγωνιστής της ιστορίας ξύπνησε μια Κυριακή στις επτά, είδε στο πάρκο μπροστά από τη μονοκατοικία του μια οξειδωμένη πυραμίδα ύψους είκοσι περίπου μέτρων. Το θέαμα του προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση. Πήγε να παρατηρήσει το παράξενο αντικείμενο από κοντά, υποθέτοντας ότι πρόκειται για μοντέρνο γλυπτό. Πλησιάζοντας, διαπίστωσε ότι μέσα από την πυραμίδα ακουγόταν ένας διαλείπων […]

Σκουπίζω εδώ και ώρα. Θέλω τα πράγματα να είναι απολύτως σαφή, όπως συμβαίνει στο ανεξήγητο εντός των ονείρων. Δε θέλω λοιπόν τις αζαλέες, ούτε φίκους να αποκρύπτουν στο μάτι τις ορθές γωνίες που ορίζουν τον χώρο της αφήγησης. Στην αρχή, μια γυναίκα θα γράφει πάνω σε ένα τραπέζι. Θα λέει: «αυτό είναι το δωμάτιο όπου […]