Πεζογραφήματα

nam nunc lenonum et scortorum plus est fere, quam olim muscarum est cum caletur maxime Plautus, Truculentus   Ωραίες μου κυρίες, θεωρείτε ότι η πολύωρη κι η εξαντλητική δουλειά με την τσάπα και το φτυάρι, η έλλειψη ανέσεων κι οι καθημερνές έγνοιες καταστέλλουν στους άντρες κάθε επιθυμία για τσιλημπουρδίσματα και τους στερούν την ευστροφία τού […]

Πριν φτιάξεις το σύμπαν, κυοφορούσες. Είχες μέσα σου το θραύσμα ενός φεγγαριού, ένα μισοτελειωμένο ξημέρωμα, ένα σπίτι που δε σε χωρούσε, μια ρηχή θάλασσα και ένα λοφίσκο στο βάθος που λαχταρούσε να γίνει βουνόꞏ μετά τη γέννα, τα βρήκες λίγα. Όσο τα χρόνια τρέχανε, πάλευες να μπαλώσεις τα λάθη με νέα λάθη πιο εκκωφαντικά. Όταν […]

Ὁρισμένοι ἄνθρωποι εἶναι τόσο δέσμιοι τῶν προκαταλήψεών τους ποὺ ὄχι μόνον ἀδυνατοῦν ν’ ἀπαλλαχθοῦν ἀπὸ δαῦτες, ἀλλὰ θεωροῦν ὅτι ἔστω κι ἡ ἐλάχιστη ἀπόκλιση ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀδυναμία ἐκ μέρους τους ἢ μὲ προδοσία ἀπέναντι στὴν ὅποια παράδοση τοὺς τάισε μ’ αὐτὲς τὶς προκαταλήψεις. Γιὰ παράδειγμα, δὲν λὲν νὰ καταλάβουν ὅτι τὸ ὑπηρετικὸ προσωπικὸ ἑνὸς σπιτιοῦ […]

«Δε νομίζεις ότι κάποτε πρέπει να περάσεις το μάθημα; Έχεις την εντύπωση ότι αισθάνομαι ωραία κάθε φορά που υποχρεώνομαι να σε κόβω;» ρώτησε ο Πιτένγκος τη Ντίνα, στριφογυρίζοντας στην πολυθρόνα του. «Κι εσείς, δε νομίζετε ότι πρέπει να με βοηθήσετε;» απάντησε με ερώτηση εκείνη, δίνοντάς του την πάσα που περίμενε. «Εγώ να σε βοηθήσω, αλλά […]

Πριν ξεκινήσει ο Όμηρος να γράφει για τον Οδυσσέα, η Ιθάκη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα ασήμαντο ψαροχώρι, ο ίδιος ο ήρωας ένας πανούργος τυχοδιώκτης, ο Πολύφημος ένας βοσκός που τον τυφλώσανε ενώ υπερασπιζόταν το κοπάδι του, η Καλυψώ μια πλούσια χήρα που τον ερωτεύτηκε, η Κίρκη μια κομπογιαννίτισσα εταίρα που προσπάθησε να τον […]

Εκεί που περπατάω στη Δημοκρατίας, με σταματάει ένας κοντός με γυαλιά. Είναι γύρω στα σαράντα. Με κοιτάζει και χαμογελάει. Τον κοιτάζω κι εγώ. Δεν μιλάει. Προσπαθώ να θυμηθώ από πού τον ξέρω. «Πρωτοκκλήσι, κύριε Διοικητά, δεν με καταλάβατε;» μου λέει χτυπώντας με στον αγκώνα. «Αντωνίου!», λέω εγώ, χωρίς να μπορώ να κρύψω την έκπληξή μου. […]

«Να σου ζήσει»! της εύχονται όλοι, μα αυτή βιάζεται να το δει, να το κρατήσει στην αγκαλιά της. Είναι ευγενικοί, δεν είπαν λέξη για την εμφάνισή τουꞏ άλλωστε τα μωρά αλλάζουν, σε λίγες μέρες θα είναι αγνώριστο και ίσως τότε βρουν κάποια κοινά με τον πατέρα ή τη μάνα να σχολιάσουν. Υποψιάζονται πως κάτι κρύβεται […]

Βάλε μου λίγη μουσική. Κι αν όχι, τουλάχιστον γράψε μου μια αράδα λέξεις, χόρτασα από εικόνες και οθόνες. Να τις σεβαστείς, να τις διαβάζω, να μου ανοίγουν την πόρτα και να είσαι κήπος άγριος και άγαρμπος. Να χαμογελάω όσο θα πέφτω. Σε μια πραγματικότητα με τις εκκλησίες κλειστές, θα επιτρέπεται αναμφίβολα να ασπάζεσαι πίνακες στα […]

Οι μέρες κυλούσαν βαριά. Οι δείκτες στα δευτερόλεπτα του ρολογιού ακολουθούσαν μια πορεία αργή, σχεδόν βασανιστική.Οι μέρες ήταν ίδιες, σαν δύο σταγόνες νερό. Οι νύχτες ήταν πανομοιότυπες, σαν δίδυμα φεγγάρια. Οι αισθήσεις ήταν σε πλήρη ύφεση. Έβλεπε κάθε μέρα τα ίδια πράγματα. Άκουγε παρόμοιες ειδήσεις καθημερινά. Η γέυση των φαγητών της φαινόταν να μην αλλάζει. […]

Με το που γυρίζω από την άδεια, μου λέει ο Ζέκας: «Λίτσα, τα πράγματα ζόρισαν∙ τις δύο τις καινούργιες έπρεπε να τις απολύσω, οπότε θα καθαρίζεις και τους τρεις πάνω ορόφους της Γιούμπιτον και το συμβολαιογραφείο στον πρώτο. Η Μαρία θα κάνει τα υπόλοιπα». Κατάλαβες ο κύριος; Κατάλαβα, να λες. Τότε δεν αντέχω, «κύριε Τάσο» […]