Πεζογραφήματα

Είχε ένα μικρό ροζέ αγγείωμα στο αριστερό του πόδι, στην πατούσα και η μαμά του τού υπενθύμιζε συχνά σε τόνο καθησυχαστικό, που ωστόσο καθόλου καθησυχαστικός δεν του φαινόταν το ίδιου ‘‘Ευτυχώς που το ΄χεις εκεί πέρα και δεν φαίνεται, σκέψου να σου έβγαινε στο πρόσωπο ή πουθενά αλλού!’’, μοιάζοντας να προσπαθεί να ανακουφίσει περισσότερο τον […]

Όπως κάτι μικρά θέατρα φωτίζουν με έναν προβολέα μοναχό τον καλλιτέχνη στη σκηνή , έτσι κι ο ήλιος φώτιζε την ογκώδη πολυθρόνα στο κατά τα άλλα σκοτεινό σαλόνι. Κάμποσες επίμονες ηλιαχτίδες έβρισκαν τον δρόμο τους μέσα από την δαντελένια κουρτίνα και έπεφταν αμείλικτες πάνω στο ξεφτισμένο βελούδο της, αποκαλύπτοντας τόνους του πράσινου που θα περίμενες […]

Έξω ο καιρός φόρτωνε κι ετοιμαζόταν για μεγάλες εξομολογήσεις. Ο γάτος ήταν ενθουσιασμένος! Για όση ώρα η γιαγιά άνοιγε το φύλλο στην κουζίνα, αυτός είχε εγκατασταθεί κάτω από το τραπέζι κι εκμεταλλευόταν τις παράπλευρες απώλειες, λίγες σταγόνες λάδι εδώ, κάποιες τουλούπες άλευρου εκεί κι από σπόντα κανένα σβωλαράκι ζυμάρι, κι αλμυρό! Η πίτα – η […]

Ιστορίες γράφονται συνέχεια. Μπορεί κάποιος να γράψει και για τη δική μου ιστορία, κάποια στιγμή, που ανυποψίαστος θα γράφω για την ιστορία κάποιου άλλου. Καθώς θα κάθομαι στο τρένο απορροφημένος, πάνω από το τάμπλετ, αποτυπώνοντας σκηνές από ξένες ζωές.  Θα γράψει για κάποιον, που γράφει ακατάπαυστα στο τάμπλετ, παρατηρώντας γύρω του, καθώς θα με παρατηρεί, […]

Κατέβηκε με ταχύτητα τα σκαλιά του διαμερίσματος. Έκλεισε και δεν έκλεισε την πόρτα του σπιτιού του. Είχε καθυστερήσει για την προγραμματισμένη συνάντηση με τους καινούργιους μετόχους. Χρειαζόταν δέκα λεπτά για να φτάσει ενώ έπρεπε να είχε ήδη παρουσιάσει τη νέα μετοχική στρατηγική. Μπήκε στο αυτοκίνητο και άρχισε να οδηγάει σχεδόν αλλοπρόσαλλα. Έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα. […]

Τις Κυριακές το απόγευμα πηγαίνει στο ενυδρείο για να τον κοιτάξει. Δυο ώρες τη φορά. Του δίνει μια ηρεμία (το ανακάλυψε τυχαία μια μέρα που το επισκέφθηκε με έναν γνωστό του, τον οποίο δεν συμπαθούσε πολύ), που δεν του έδινε τίποτε άλλο: σίγουρα όχι η γυναίκα του και οι δύο κόρες του, με τις διαρκείς […]

Ένας μονόλογος Κάθε φορά που έκανα ένα λαθάκι μιλώντας μπροστά σε φίλους του ελληνικά, ο πεθερός μου αμέσως με προστάτευε με ένα· «Τα ξέρει καλά η Monique, μα δεν είν’ από ’δω…» Μια χαρά τα πηγαίναμε δυο μας: Αιγυπτιώτης με τεράστιες επιχειρήσεις σ’ όλη την Ευρώπη· ήταν ένας απ’ τους πιο πλούσιους ανθρώπους τού καιρού […]

Υπάρχει ένα πλατάνι στη μέση της πλατείας, μετά τον πλακόστρωτο ανηφορικό δρόμο, αφημένο από χρόνια στη μοναξιά του. Λιγόστεψε η φυλλωσιά του στα αραιωμένα του κλαδιά που αντιστάθηκαν στον χρόνο. Γέρικο σώμα, που χώρεσε τόσους χειμώνες και αντέχει ακόμα.  Κατάλαβα αμέσως πως οι ρίζες του απλώθηκαν βαθιά μέσα στη ζωή μου, τόσο, που με τραβούσα […]

Την ημέρα  να ενώσεις τις σκιές να μην ξεχωρίζουν, σε κοιτάζω όπως η μοναχική άλκη στην ασφάλεια του δάσους, εκτεθειμένος σαν τη μύγα στον υγρό μικρόκοσμο ενός τραπεζιού. Οι εργάτριες επιστρέφουν στα σπίτια με σφιγμένο βλέμμα, πατάνε στο θυμό της καθαρίστριας που μόλις σφουγγάρισε. Ο καφές έρχεται αργά κι αβίαστα μετά το δείπνο που στεκόμαστε […]

Είμαι το βάρος που κουβαλάει ένα μπουκέτο από ζωηρά πολύχρωμα μπαλόνια. Κάποτε στο ταξίδι κρατάω και το τεντωμένο σχοινί τους. Αναπνέω γκάζι χαρούμενα μ’ ένα κομμένο χαλινό να πέφτουν οι αγκύλες γλώσσες – ν’ αφήνεται η οσμή χολής. Με αγκαλιάζουν τα χρώματα μιας παιδικής γιορτής. Τα βράδια περπατώντας μαζεύω από τους δρόμους τα χαμόγελα των […]