Πεζογραφήματα

  –Εδώ!… εδώ!…    Ο Δημήτρης δαγκάθηκε προς στιγμήν, τον είχε δει προ δευτερολέπτων να κάθεται στο παγκάκι, και κάνοντας τον αφηρημένο άλλαξε κατεύθυνση στον βηματισμό του, όμως ήταν πλέον αργά  για να τον αποφύγει.     –Εδώ!    Ήταν γείτονες παλαιόθεν και διατηρούσαν τυπικές σχέσεις χαιρετισμού, μα καθώς εδώ και έναν χρόνο ο Δημήτρης είχε […]

Θα αναρωτιέστε για τον λόγο που ήρθα σήμερα εδώ, οικειοθελώς όπως βλέπετε, αφού όπως γνωρίζετε δεν με καλέσατε, γιατί με καλέσατε χθες και σας είπα ό,τι είδα και γνωρίζω για το περιστατικό, με όλες τις βασικές παραμέτρους, σας εγγυήθηκα βέβαια και ισχύει, ότι ήμουν ειλικρινής και ακριβής, θέλω να είμαι πάντα ακριβής, δεν τα πάω […]

Τα είχε όλα προγραμματίσει στην εντέλεια: από τη δουλειά τού είχαν εγκρίνει άδεια δυόμισι εβδομάδων, τον Αλντεμπαράν −αυτό το μονίμως κακόκεφο ντόμπερμαν− θα τον άφηνε σε μία φίλη του, τα λουλούδια θα τα πότιζε ο γείτονας. Όσο για τα κοινόχρηστα, έδωσε μια γενναία προκαταβολή, γιατί με τον συγκεκριμένο διαχειριστή άλλη λύση δεν υπήρχε. Είχε αγοράσει […]

— Όχι, όχι και ξανά όχι!.. Αρνούμαι να δεχτώ κάτι τέτοιο! — Μα Θυμιέλη μου, γιατί; Πού είν’ το κακό κι η αμαρτία; — Εσύ να μην ανακατεύεσαι… δεν σ’ αφορά! — Δεν μ’ αφορά; Μα είναι και δικό μου παιδί! — Είναι και δικό σου παιδί αλλά αυτά είναι ανδρικές υποθέσεις. — Και τι […]

Μνήμη Σωτήρη Πέτρουλα Στον Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη Στραγγαλισμένος, ο νεκρός χαμογελάει. Το χαμόγελό του είναι αναμφισβήτητο, πολύ πιο αναμφισβήτητο απ’ την ιατροδικαστική έκθεση ή απ’ τις ακριβείς περιστάσεις του τέλους του. Αλλά το χαμόγελο δεν ήταν εκεί απ’ την αρχή του θανάτου του. Αρχικά, το στόμα του είχε ένα σχήμα πολύ πιο συνηθισμένο για τους πνιγμένους. […]

Συνήθως, ξυπνάει κατά τις οχτώ το πρωί. Δεν χρειάζεται ξυπνητήρι. Παρόλα αυτά, το έχει πάντα ενεργοποιημένο στα δέκα λεπτά αργότερα σε περίπτωση που αποκοιμηθεί. Το παράθυρο του υπνοδωματίου παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να κοιμηθεί έστω κάποιες ώρες. Αν είναι τυχερός και δεν έχει επισκέψεις το βράδυ […]

– Πώς θα ξεκινούσες μια ιστορία; Αν και είναι σίγουρη πως η ερώτησή του δεν απευθύνεται στην ίδια, την πιάνει εξ απήνης. Σηκώνει ακαριαία το βλέμμα της από το κείμενο ελπίζοντας να αντικρύσει το δικό του, καρτερικό και ατόφιο, όπως τη στιγμή της πρώτης γνωριμίας. Φευ. –Χμ δε ξέρω, μα ενδεχομένως να μην έχει σημασία, […]

  διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν Γένεσις 3:5    Νοτιοανατολικά τής νήσου Έλενας, πάν’ απ’ τη μακρύτερη παραλία της, σ’ έναν πλάτωμα απλωμένο σ’ όλο το μήκος της, η άκρη τού οποίου υψωνόταν περίπου δέκα μέτρα απ’ την αμμουδιά, ήταν χτισμένο το Λευκάρι, ένα ψαροχώρι με όχι παραπάνω […]

Eίχε ανάψει τσιγάρο και χάζευε το νεαρό ζευγάρι που καβγάδιζε στην απέναντι πολυκατοικία. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Βασίλης. Ήθελε να τη δει επειγόντως. Εκείνη δίστασε. Όχι πάλι τα ίδια. Της είπε να μην ανησυχεί. Συναντήθηκαν μετά από λίγο στο άγαλμα του Παύλου Μελά. Της ζήτησε χρήματα. Δύο χιλιάρικα. Εκείνη απόρησε. Της είπε ότι ήταν […]

Σε μια αίθουσα κρύα, γεμάτη γυαλί, χρυσό και καθωσπρεπισμό, τοποθετήθηκαν τα ξόανα, ξυλόγλυπτα αγάλματα αιώνες χωμένα στα έγκατα της γης, να εκτεθούν, να δοξαστούν ˙ μουντά, γεμάτα λάσπη, βρωμιά, χωρίς το πρέπον κάλλος όπως θα άρμοζε στο κύρος, στην ιστορία τους˙ φτιάχτηκαν για την περίσταση, κοσμική, κοσμογονική, κάλπικη, καθαρίστηκαν, βάφτηκαν, ντύθηκαν με πέπλα, μάσκα, μασκαράτα, […]