Ιωάννης Ξέστερνος | Δύο ποιήματα

ΕΝ ΕΡΗΜΩ Χρειάστηκε να διασχίσω όλη την έρημο του οισοφάγου σου για να σε φιλήσω. Τέτοια αμαρτωλή όαση δεν καταπίνεται χωρίς τα ηλιοκαμένα χείλη σου. Στα σπλάχνα σου απλώνεις δίχτυα προστατευτικά να μη βαπτιστώ αύτανδρος στους ωκεανούς των κυττάρων σου.   ΕΠΟΠΤΕΙΑ ΑΦ’ ΥΨΗΛΟΥ Επιτέλους άνοιξες το παράθυρο ν αντικρίσεις τον αχτένιστο Απρίλη με την […]

Σοφία Πολίτου-Βερβέρη | Η δολοφονία του αυτόματου πιλότου

  Το κορίτσι είναι ντυμένο πορσελάνη, στο ένα χέρι κρατάει το υπερσύγχρονο  μικρόφωνο, ενώ με το άλλο κρατιέται στην καρότσα του αυτοκινήτου που το έστησαν για να τραγουδήσει. Το κορίτσι βρίσκει την ευκαιρία και ξεδιπλώνει τη συνηθισμένη μελωδία -της έταξαν πληρωμή γι’ αυτήν της την παράσταση- όμως, τελικά, ουδείς γνωρίζει τους στίχους.   Το κορίτσι […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αναζητώ απαντήσεις

Η οχλοβοή της απογοήτευσης διογκώνεται, η πορεία προς το τίποτα συνεχίζεται με βήματα γοργά. Περιφέρομαι σέρνοντας τη ζωή ένα κουφάρι άδειο. Τα γεγονότα φράσουν το δρόμο, το ύφος του σκυθρωπού ανθρώπου κυριαρχεί. Ουρλιάζουν τα λησμονημένα όνειρα προσπαθούν να ξεσηκώσουν τις πράξεις από το λήθαργο χρόνων. Δεσπόζουν οι ρυτίδες στα σκονισμένα πρόσωπα. Η βροχή μελαγχολική μαστιγώνει […]

Παύλος Καστανάρας | Ρέκβιεμ για ένα σύννεφο

Καμιά παγκόσμια σύγχυση δε θα μπορέσει να εξαλείψει έστω και ένα σύννεφο κανένα σύννεφο δε θα διαλυθεί η ανθρωπότητα θα πει το «ναι» το «ναι» που που δίδαξε ο Δουβλινέζος Τζόυς γράφοντας σε μια άγνωστη γλώσσα μια γλώσσα άγνωστη μα τόσο οικεία οικεία σαν το δράμα που μας περιβάλλει στο περιβόλι αυτού του κόσμου που […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αποδείξεις

Μια στάλα κρασί καταγράφει τις ώρες της ευτυχίας, οι ρηχότητα των εφήμερων καιρών εξαφανίζεται. Το χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο, τα μάτια γυάλισαν από ευτυχία. Έμπρακτες οι αποδείξεις του έρωτα επιδεικνύονται στα σεντόνια των παθών, τα σώματα μιλούν, έρχονται και πάνε. Η σκιά σου καθρεφτίζεται στο φως του φεγγαριού. Διακρίνονται ανάγλυφα οι υπέροχες καμπυλότητες, τα μέρη […]

Γρηγόρης Σακαλής | Δυο φίλοι

Ελιά, ντομάτα και τυρί ένα μπουκάλι τσίπουρο σ΄ένα μικρό ξύλινο τραπέζι μ΄άσπρο τραπεζομάντηλο κάθομαι και πίνω μ΄ένα μαέστρο ποιητή που με τίμησε με τη φιλία του πριν πολλά χρόνια είναι ένας αλλοτινός ποιητής από έναν άλλο κόσμο μιλάμε ατέλειωτα άλλες φορές γελάμε κι ύστερα πάλι κλαίμε γι΄αυτά που δεν προλάβαμε να κάνουμε μαζί εγώ ο […]

Νίκος Κουβίδης | Δεύτερη ζωή

Δέσποινα μάνα κι αδερφή στείλε με μένα σου φιλί Το εικοσιδυό στα εικοσιδυό κοίταξα μάνα στο σταυρό Πατέρα είδα στα σπαθιά και αδερφό χωρίς μιλιά Νύφη σε μαύρο νυφικό ξυπόλυτη στο χώμα άσπρο πουλί που βάφτηκε του κάτω κόσμου χρώμα Θάλασσα πως το άντεξες στα δυο να μην ανοίξεις χέρια που σ’ αγκαλιάσανε χωρίς ψυχή […]

Στράτος Κιαπίδης | Έξι ποιήματα

Επάκτιο γνώρισμα Απ’ τη σελήνη και δώθε τοπίο σαρωμένο αφήνει πίσω του το μανιασμένο ξεροβόρι· περάσαν οι σκολιοί καιροί, ξανάρθαν άλλοι. Άνευ τελετών και στα γρήγορα θάψαν τ’ αγάλματα. Απ’ τα μνήματα φύτρωσαν καρδιές της νοσταλγίας μπολιασμένες μ’ άνθη του λωτού, διψασμένες για χαμένες παραδείσους· καθίσαν οκλαδόν, ξεράσαν προσευχές, φτύσαν ποιήματα – τον κόσμο δέσαν […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ψυχή επίλεκτη

Το ένστικτο δεν δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Ένας αόρατος κυματισμός αποσυντόνισε το αδιάφορο βλέμμα. Το χαμόγελό της πλανήθηκε στο δωμάτιο, απορρύθμισε την ηρεμία των κυττάρων. Ένοιωσα το ερέθισμα των διαφορών μας. Και μετά βασίλεψε η σιωπή, μόνο ο ήχος των φιλιών διαχέονταν στο πεδίο του έρωτα. Όλα τα βλέπει το φως, στον έρωτα τίποτα δεν πρέπει […]

Γιώργος Α. Μουτσινάς | Ευκόλως παραλείπομαι

«δεῖ δέ σε χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι· θνητὸς γὰρ ἔφυς.» Εὐριπίδης, Ἰφιγένεια ἡ ἐν Αὐλίδι: 31-32 Σου είπα να μην την πιάνεις στο στόμα σου Χιλιοπαρακάλεσες τις λέξεις να σε πάρουν στη δούλεψή της· Είπες θα διαπρέψεις στο πλάι της: θα μάθεις την τέχνη της μοναξιάς Κι εκείνη σ’ έκλεισε στο καμαράκι να μετράς τις απουσίες […]