Αλεξία Καλογεροπούλου | Χόρευαν στους καπνούς [Χιλή, 2019]

Χόρευαν στους καπνούς. Ένας σκύλος περπάταγε πιο ‘κει, περαστικός, βιαστικός. Φωτιές, καπνοί, κι εκείνοι χόρευαν, χόρευαν, ασταμάτητα, ορθόκορμοι, δυνατοί, σε κάθε βήμα πείσμα έβλεπες και δύναμη. Αψήφιστα κοιτούσαν τον θάνατο στα μάτια.   Η Αλεξία Καλογεροπούλου έχει σπουδάσει Ψυχολογία (BSc), Ανθρώπινη Επικοινωνία και Πολιτισμικές Σπουδές (MSc) στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει εκδώσει το […]

Γρηγόρης Σακαλής | Απειλή

Απ’ το ένα στο άλλο κελί περνάει η ζωή σου σ’ αυτή τη φυλακή που σου έλαχε να ζεις μέρα και νύχτα όλα με πρόγραμμα κανένας αυτοσχεδιασμός κάθε παρέκκλιση απαγορεύεται και τιμωρείται αυστηρά τα αισθήματα ειδικά τα αισθήματα πατάσσονται κι όλοι παίρνουν το χάπι της αλυπίας και της ασυναισθησίας για να εξομαλύνονται οι σχέσεις των […]

Γιώργος Τριανταφύλλου | Άγγιξέ με

[Ο φίλος μου ο Ρολάν Μπαρτ] Βάζεις τα γυαλιά σου και οπλίζεις, κάθε λέξη μου και σπερματοζωάριο. Τα χάρτινα μάτια μου, σε κοιτάζουν στα μάτια, μουλιασμένα από τη μελάνη μου. Λιθόστρωτος ο δρόμος μου από γράμματα για να τρέξεις… φονιά και να ξεριζώσεις τις οδούς μου. Γεννιέσαι και πέφτω νεκρός. σου εύχομαι ένα ίδιο και […]

Paul Celan | Στρέττο

Μεταφερμένος στον περίβολο με το αψευδές σημάδι: χόρτο, απογεγραμμένο. Οι πέτρες, λευκές, με τις σκιές των καλαμιών: Μη διαβάζεις πια – κοίταζε! Μην κοιτάζεις πια – προχώρα! Προχώρα, η ώρα σου δεν έχει αδελφές, είσαι – είσαι στο σπίτι. Ένας τροχός, αργά, κυλά από μόνο του, οι ακτίνες αναρριχώνται, αναρριχώνται πάνω σε μελανό πεδίο, η […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδία

“Pseudo-Blues of a damn fool” ή “Η αλήθεια δεν είναι ποτέ πραγματική”(Β’) [Prose song “written on a toilet roll”]   Μέχρι που ήρθε εκείνη Ότι οι ζωντανοί δε ζουν και Οι νεκροί δεν πεθαίνουν Έτσι πίστευε Την ώρα που είχε στραβώσει τόσο η ζωή του (Και τον έφεραν στα ίσια Οι στεναγμοί και τα γλυκόλογα […]

Αντώνης Μπουντούρης | Εκμαγεία ανέμων

Ι στο κρύο μάρμαρο της φωνής της ακούμπησα την τελευταία μου ανθοδέσμη ΙΙ Θροΐζει στην τσέπη το δάκρυ που κρατώ για φυλαχτό και πατώ τον ίσκιο του σύννεφου που με ακολουθεί. Μια ραβδωτή σκιά-δισταγμός και φόβος* μαζί. Ένα βλέμμα γυρτό και βύθιο. Στυλώνω τα μάτια και τα κρατώ εκεί ακριβώς εκεί που τα κρατάς κι […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Το γράμμα

Κατέβηκες τις σκάλες αργά, γνέφοντας του ταχυδρόμου ν’ αφήσει το γράμμα στην εξώθυρα. Προχώρησες και βγήκες, αφήνοντάς το εκεί, ξεχνώντας ακόμα και να πεις “ες αύριον”, χωρίς το πάθημα εκείνου του προγόνου σου να σε φοβίζει. ΄Ο,τι περίμενες από παλιά δεν ήρθε. Με τον καιρό το ξέχασες κι ούτε που θέλεις πια να το θυμάσαι […]

π. Παύλος Καστανάρας | Δοκίμιο για την αχυρένια ζωή

Η μαύρη λειτουργία ξεκινά με την σιωπή των ζώων εκεί ανήκε ο άνθρωπος αρχικά πριν γίνει “homo rapiens” Με το σφυρί θα σπάσουμε τα σύνορα θα ιδρύσουμε σχολή γήινης φροντίδας θα τρώμε το ψωμί της Σαρδηνίας θα μαζεύουμε ελιές και σταφύλια θα χτίσουμε παντού τα «διλήμματα του Καμύ» θα διδαχθούμε τις διαφωνίες του ψύλλου του […]

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος | …την εποχή των υακίνθων

[Νέκυια]   Ι. Είδα στον ύπνο μου την αποσύνθεσή μου. Διάλυση γρήγορη και βίαιη. Ήμουν σαν μια μάζα από περιττώματα. Τελικά, καμιάν αισθητική δεν χωράει στο θάνατο. Αλωμένος υποδέχεσαι την αφάνιση. Εκθέτοντας στην απόλυτη γύμνια ό, τι -ελάχιστο- σου έχει απομείνει. ΙV. Φθορά βασίλισσα του άσπρου και του γκρίζου. V. …ονειρώδης ετούτη η παρθένα απουσία…   […]

Θεοχάρης Παπαδόπουλος | Μονομαχία

Στον τοίχο δυο σπαθιά, το οικόσημο στη μέση. Κάθε νύχτα, παίρνεις ένα σπαθί, μονομαχείς με μια φιγούρα στον καθρέφτη, μονομαχείς κι ας ξέρεις από πριν, το αντίπαλο σπαθί θα σε νικήσει. ◊ Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκα στον Πειραιά το 1978. Γράφει ποιήματα και έχει εκδόσει 8 ποιητικές συλλογές: «Τα παράταιρα» το 1997, «Κραυγές» εκδ. Ιωλκός, […]