Η Ιφιγένεια τρώει καρπούζι στο μπαλκόνι. Ο χυμός κυλάει στα δάχτυλά της, κόκκινος σαν καλοκαίρι, κόκκινος σαν επιθυμία, κόκκινος σαν προειδοποίηση. Δεν το ξέρει ακόμη. Γελάει. Τα δόντια της λάμπουν σαν μικρά φώτα λούνα παρκ. Μιλάει για διακοπές, για συναυλίες, για το φόρεμα που θέλει να αγοράσει, για ένα φιλί που ακόμη δεν έχει δώσει. […]
Ποίηση
Κωνσταντίνος Τσίγκας | Δύο ποιήματα
Επίρροος βη Σημαία παραπέτασμα σκαρλάτων μου προσδοκιών κυανόλευκους αφήνει αφιλότεχνους δημιουργούς που ανταπολλωνίως έχρισαν λωλή τη Φαίδρα γηραιά κι «ανέμπνευστα» ωθώντας στη της μοίρα ΜΕ τον είρωνα μια κ’ ήδη πλήρωνα τα οιστρικά μου δάνεια προόντας ξοφλημένος. Μαμάν! ελύσσαξες δουλέψω προγηρία ψυχοβγάλταινα απολεσθείς και σαπροφάγος μην εγίνω (γήινο!) υγιεινό αγκιστρωθώ επ’ ευκαιρία μπας πετάξω πάνοπλος […]
Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου | Χείμαρρος μέσα μου
Σκοντάφτει η μύτη του μολυβιού μου στο νερό. Βρέχει. Σαν να μην σταμάτησε ποτέ. Το χαρτί μαζεύει, ανοίγει, κιτρινίζει· τα γράμματα χάνονται σε απαλό γκρίζο, δημιουργώντας ποικιλόσχημα σύννεφα στην επιφάνειά του. Αντιστέκεται στο νερό που κυλά και με ταράζει, παρασύροντάς με στα σαπόνερα της ζωής μου. Νερό που δεν κυλά και με τσακίζει. Σουτ. Το […]
Γρηγόρης Σακαλής | Ελευθερία
Σιδεριές στα παράθυρα το καταφύγιο ασφαλές. Βιβλιοθήκες τζάκι στερεοφωνικά, θωρακισμένες πόρτες όλα στη θέση τους. Βαλσαμωμένα ομοιώματα οι αγάπες σου γεμίζουν τη μνήμη και ξεχειλίζουν. Το φιλμ ξαναγραμμένο ξαναπαιγμένο. Λες “ελευθερία” πας στην πόρτα βλέπεις το λουκέτο και σταματάς. Λίγα βήματα μπροστά είναι ο πόθος σου. Το λουκέτο απλά δεν υπάρχει. Ο Γρηγόρης Σακαλής […]
Άγγελος Ερατεινός | Δύο ποιήματα
ΧΙΙ Όνειρο Μια φαντασία μάντισσα προκαλεί το μέλλον Με τη φωνή της ανάγκης ξυπνά το παιδί μεγεθύνει τους κόσμους Τα νανουρίσματα δεν εγγυώνται πάντα τον ύπνο ΧΙΙΙ Σε περιμένω και φτάνεις χωρίς λόγια σκέψεις προπλάσματα χρόνου μελλοντικού Φτάνεις καθαρός ασώματος άνεμος με περιβάλλεις Με κύμα χαράς φιλιέται η καρδιά μου Από τη συλλογή “Καρδιώτισσας…”
Δήμητρα Παλαπάνη | Ανάδυση
Ένα κλωνάρι γαζίας θέλω μυρωδάτο. Έστω ένα κλαράκι αποξηραμένο για τα ασπρόρουχα της μητέρας, που κείτονται εκεί στο βάθος του μπαούλου. Τιμωρημένα σε ισόβια φθορά και ερημία, χωρίς τη θαλπωρή ενός ισχνού σαρκίου. Δικαιούνται, όμως, λίγο άρωμα ακόμη, λίγη γαζία ανοιξιάτικου πρωινού και λίγη ευφροσύνη. Να ελευθερωθεί φως απ’ το χρυσό του άνθους. Να συνθέσει […]
Δημήτρης Καρπέτης | Η ζωή αυτομολεί
Με ανάσες βαθιές διώχνω τις σκιές. Με χέρια βρεγμένα απ’τις καταιγίδες χρόνων ζωγραφίζω τις εκκωφαντικές σιωπές των εκστατικών συνευρέσεων. Στα ασάλευτα μάτια υφάνθηκαν οι ενοχές, μας συντροφεύουν στο ταξίδι διαφυγής. Στα δύσκολα μονοπάτια της ψυχής το απαγορευμένο αποδομείται. Η ζωή αλλάζει διστακτικά, αυτομολεί . Με κινήσεις σπασμωδικές ένα σώμα ακόρεστο αναζητά την τελειότητα . Λυσιτελής […]
Κωνσταντίνος Ν. Μακρής | Τρία ποιήματα
Ανόργανα Άλατα Ανόργανη εποχή οργανικά αισθήματα εκριζώνεις. Πώς να γεμίσουνε τα φυλλοκάρδια με μηνύματα; Πώς να δροσίσουν τα χείλη με φιλιά; Όταν οι μάσκες κρεμμυδιού έγιναν φύλλα─ το σώμα τρέμει, ξεψυχά μέσα στο φως. Το μονοπάτι δείξε μου που βγάζει στην αφή. Κι η επαφή νάναι Θεός μου κι οδηγός. Όχι να χάνομαι στου ψεύδους […]
Πρίαμος Πέογλου | Ποίημα ερωτικόν
Φροντιστηριακή ωδή À la manière de Noa Tinsel Όταν τελειώσει το φροντιστήριο η Εριέττα υποσχέθηκε να μου πάρει πίπα, στην αυλή της Καθολικής Εκκλησίας. Έχω καυλώσει στην προσμονή. Πώς να συγκεντρωθώ τώρα στο θεώρημα των τριών καθέτων; 11.2025 Ο Πρίαμος Πέογλου γεννήθηκε στο Διδυμότειχο, […]
Κατερίνα Γκιουλέκα | Dirty big cat (beaten)
Πώς λέμε βρωμόσκυλο -αυτό- βρωμόγατα και δη απ’ τις μεγάλες της σαβάνας τα ΄χουμε πει και παλιότερα αυτά καιρό τώρα -το ξέρεις- διαλέγω το κλουβί για όσο χάσκει το πορτέλο του ανοιχτό ακόμα τις νύχτες πηδώ ψηλά στην οροφή να βλέπω ολόγυρα στην τέντα σαν με παρατηρείς εκεί να τριγυρνώ σ’ ακούω – την απόσυρση σχολιάζεις⋅ από […]