Ντέμης Κωνσταντινίδης | Τρία ποιήματα

Φθορά Δεν βρίσκεται χώρος να τεντωθούμε και ν’ απλωθούμε. Κολλητά το ‘να στ’ άλλο τα τσιμεντένια πόδια μας. Τι κι αν ψηλώναμε ως τον ουρανό; Τι κι αν φτερά φυτρώναν ως τα χθες στους ώμους μας; Των απείρων στιγμών την απειροελάχιστη σκόνη, που ανεπαίσθητα πάνω σ’ όλα επικάθεται, το μακρύ κορδόνι των βροχών και των […]

Λίνα Φυτιλή | Δύο χαϊκού για ένα πρόσωπο

Αχ κύριε Προυστ που το άνθος σας κοσμεί την μπουτονιέρα στις ιστορίες ξέρετε να δίνετε φωνές χρωμάτων ……………………….. Μην κοιτάς, είπε η Έμιλυ Ντίκινσον τον λαιμοδέτη χρόνια αφαιρούν οι ψηλοί μου γιακάδες από την τόλμη ………………………… Η κατσαρίδα- αν γινόταν άνθρωπος κύριε Κάφκα- θα ορκιζόμουν ότι οι ιστορίες μεταποιούνται. ………………………… Φέρε Άννα Φρανκ το ημερολόγιο […]

Λευτέρης Χονδρός | Νύχτα

Τώρα έχει πια νυχτώσει· απ’ το παράθυρο μία βαθιά σιωπή και μία ησυχία σχεδόν νηνεμία σαν έναν καινούργιο θάνατο ξέρεις απ’ αυτούς που δεν ακούς ποτέ στο ραδιόφωνο και στις ειδήσεις μα περιμένοντας να αναγγελθεί η ώρα  της κηδείας στην ολονύχτια αγρυπνία σε πιάνουν τα κλάματα κι ο θρήνος – τόσο άδοξα πέφτει το βράδυ· […]

Γιώργος Δ. Μπίμης | Επίμονος χρόνος

Φεύγουν τα νιάτα και σκορπάνε στην ξέρα και στη λησμονιά κι αυτοί, τον πόνο τους μετράνε, δεμένοι στο άρμα του φονιά… Λαύρα που στέγνωσε τα χείλη, δίψα που στοίχειωσε το στόμα, κει που ξυπνούν ξανά οι θρύλοι, στου παιδεμού το άγιο χώμα. Ηλιοκαμένοι και λιτοί με αίμα γράφουν ιστορία, σαν να ‘ναι άλλοι κι όχι […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η σειρήνα

Όλη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι, βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου. Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν, που πέταξες μακριά φαγητά που σε τρώνε, ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα, ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα, με θλίψη όμως βουβή και […]

Μαίρη Γ. Πράσατζη | Carpe diem

Μια μέρα θα σε ξυπνήσει η λαχτάρα σου γιʼ αυτά που να γλιστρήσουν άφησες μέσα απʼ τα δάχτυλά σου. Τις αναβολές. Τις παραιτήσεις. Τον ορθολογισμό, που χάλασε την οπτική σου για τον κόσμο. Τον αυθορμητισμό σου, που θυσίασες στο βωμό της αποδοχής. Τα άνθη σου, που σκόρπισαν προτού να τα συλλέξεις. Θα ξεχυθεί σαν σμήνος […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ρόλοι ζωής

Άγρυπνος υποδύομαι ρόλους. Το ελιξίριο της ζωής ξεβράστηκε, σβήνουν οι σταγόνες του πάθους. Η μνήμη κάνει κύκλους πνίγει το ασυνείδητο. Το κατεστημένο ενοχλείται από τις ωραίες στιγμές της ζωής. Έργο που εκτυλίσσεται σε τοπίο μουχλιασμένο. Η μεταμέλεια ζωντανεύει τα κομμάτια της αμνησίας. Στη νέα όψη του πάθους η ηδονή χτυπάει την πόρτα,  εισβάλλει στα πρωινά […]

Γιάννης Αρμενάκης | Τέσσερα ποιήματα

Φεύγε και σώζου «…ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη, σκληρός ως Άδης ζήλος ˙ περίπτερα αυτής περίπτερα φλογός, φλόγες αυτής..» Άσμα Ασμάτων Η’ 6 Σαν φάντασμα, μόνη βαδίζεις στο χρόνο μου μέσα ηχείς σαν φωνή υδάτων πολλών που τ’ ακούς μα δεν τα βλέπεις ˙ και τα νησιά βυθίζονται από το βάρος της μνήμης Σου, ενώ […]

Γιώργος Γκανέλης | Ιχνηλάτηση του τέλους

ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΤΑ 30 ΜΟΙΡΕΣ Κάποτε πρέπει να μας πιστώσουν τις νύχτες που αδιάκοπα απομυζούσαμε ουρανό. Κι επειδή στην αποτίμηση μιας αγρυπνίας πάντα θα ελλοχεύει ο κίνδυνος του ανθρώπινου λάθους, δεν θα μιλήσω άλλο για ξημερώματα και παρόμοιες μπουρδολογίες. Τα ποιήματα μονάχα θα αντιπαρατεθούν με το φως. Σ’ αυτό το δωμάτιο εξυφαίνονται γεγονότα με […]

Γρηγόρης Σακαλής | Δουλοπάροικοι

Σ’ ένα παλιό μεταλλικό γραφείο του ΄50 της εποχής του σχεδίου Μάρσαλ κάνω το οκτάωρο μου τυχερός που έχω δουλειά ένσημα και άδεια την εποχή της ανεργίας και της βασιλείας των εργοδοτών προνομιούχος μέσα στην καθημερινή μιζέρια μου στη μονοτονία μα ποιά δουλειά δεν είναι μίζερη και μονότονη τι λέω τώρα όλα έχουν σαρωθεί δικαιώματα […]