Γιάννης Αντιόχου | Αυτός, ο κάτω ουρανός

[Οι ασυχώρετοι] (…) doch stört nur Nie den Frieden der Liebenden1 Friedrich Hölderlin, Das Unverzeihliche   Η αλήθεια μου είναι μια σκοτεινή χοάνη π’ απλώνω το χέρι ν’ αγγίξω τα μαλλιά σου πάντα μια στιγμή πριν πεθάνεις Η αλήθεια σου είναι μια βίαιη σιωπή που με βυθίζει στον λυγμό σου και με πνίγει Έγειρα στο […]

Δημήτρης Βαρβαρήγος | Μονόλογοι

Μονόλογοι των δρόμων ένορκες βεβαιώσεις ενώνουν τις πόλεις υπόνομοι τίγκα στη βρώμα χαρτιά ανάκατα στο τραπέζι μισή τσίχλα αφημένη πλάι σε ατάραχες λέξεις στον κόκκινο μανδύα ένα χάδι περιμένει η ξεχαρβαλωμένη κούκλα ο παλιατζής πάντα την ίδια ώρα πάντα τα ίδια λόγια σίδερα μαζεύω ταχυδρόμος δεν υπάρχει ευτυχώς τίποτα δεν προσμένω τα βιβλία στο ράφι […]

Θεοχάρης Παπαδόπουλος | Aκροβάτης

Σε τεντωμένο σχοινί ακροβατεί, με δυσκολία ταλαντεύεται. Κάτω το χάος, το κενό, το τίποτα. Η μοίρα να γελάει φθονερά, ο πόνος τσουχτερός τον τριγυρίζει. Ακροβατεί κι ας είναι φανερό πως το σχοινί έχει ξεφτίσει και θα σπάσει. ◊ Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκα στον Πειραιά το 1978. Γράφει ποιήματα και έχει εκδόσει 8 ποιητικές συλλογές: «Τα […]

Γιώργος Γκανέλης | Ακτινογραφία θώρακος

[Τα δάχτυλα] Πέρα από τα προσωπικά δράματα και τα λόγια που προλειαίνουν θλίψη αναζητούμε δυο δάχτυλα φωσφορικά αυτά που φωτίζουν τις κατακόμβες τις κρύες νύχτες της περισυλλογής Δεν είναι εύκολη υπόθεση ο έρωτας ακόμη κι αν βρεις το αντικλείδι του σε περιμένει στη γωνία ο αντίλαλος η διαφορετική εκδοχή της μοναξιάς γιατί ο εαυτός σου […]

Γιώργης Παυλόπουλος | Τα αντικλείδια

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν. Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε […]

Γρηγόρης Σακαλής | Υποκρισία

Αργύριοι και Ανάργυροι πιστεύουν όλοι στα αργύρια οι δήθεν χριστιανοί οι δήθεν προοδευτικοί έχουν βαρβάτες τσέπες παίζουν το θέατρο καλά μα τους πήραμε χαμπάρι ας πουλάν αλλού το παραμύθι τους όχι σε μας γιατί εμείς έχουμε φάει χώμα το αίμα κι ο ιδρώτας μας πότισαν τη γη τους αφελείς και εύπιστους μόνο αυτούς λυπάμαι που […]

Κωνσταντίνος Μαρκογιάννης | Στα όνειρα

[Στα Όνειρα] Μου λες όλα είναι μάταια Εφήμερα… Ίσως, σου λέω Ίσως… Όμως στα όνειρα Η ψυχή μεταμορφώνεται Παίρνει πολύπλοκη μορφή Ο πατέρας γίνεται άνεμος Η μητέρα είναι δέντρο Με πέτρα μοιάζει η αδερφή Οι σκέψεις θυμίζουν σύννεφα Οι ήχοι πετούν σαν πεταλούδες Τα αισθήματα στάζουνε βροχή Μέσα στα όνειρα Τα πάντα μεταπλάθονται Ξαναγεννιούνται Τίποτα […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδίες

TENDER(III) Ανάμεσα στο σκυλολόι τής νύχτας Που γαβγίζει στ’ αφτιά μου Πιωμένοι που παραπαίουν στο πάσο Ψάχνοντας τα ψιλά στις τσέπες να πληρώσουν Άλλη μια γύρα για το δρόμο Που δε νομίζω ότι βγάζει πουθενά Φουντικοί και χασίστες Που θα λαχάνευαν ακόμη και τη μάνα τους Για ένα τσιγαριλίκι Ο μπάρμαν χαμογελά με συγκατάβαση Και […]

Αλκιβιάδης Μαλλίδης | Το Σώμα Σου

[Ωδή Πρώτη] Είμαι όλος το σώμα σου Το κοραλλένιο φιλί σου όλος Είμαι το στόμα που φίλησες Κι έγινε στόμα σου Είμαι τα πόδια που άνοιξα Με ένα φύλο που πια άλλαξε Κι έγινε μια ρωγμάτωση σάρκινη Είμαι η πένθιμη καρδιά που άνοιξες Και πια δεν γνωρίζει Για ποιον χτυπάει Είμαι το σκοτάδι των ματιών […]

Γιάννης Κοντός | Οι θόρυβοι τη μέρα στο σπίτι

Όταν λείπω, η ορχήστρα ξεκουράζεται. Οι φωνές κοιμούνται. Ο γρύλος σταματά. Το ψυγείο όμως, κοιμισμένη αρκούδα, ροχαλίζει. Το κρεβάτι διορθώνει τα βαθουλώματα, τα αποτυπώματα και τα φιλιά σου. Ένα φως κάθεται παντού, μικρό παιδί και περιμένει. Το σπίτι ανοίγει, αναπνέει όπως ακορντεόν. Επιστρέφω. Ο άνεμος δεν είναι ευνοϊκός και μου σχίζει τις χάρτινες επιδιώξεις μου. […]