Μαμά κοιμήσου εγώ θ’αργήσω… Απόψε που τα σύννεφα δακρύζουν θαφτήκαν οι καρδιές στην γκρίζα στάχτη και στις λαμαρίνες. Παλέψαμε με τη φρικτή βουή του σκοταδιού άγγελοι με τα φτερά κομμένα . Οι ανάσες των απόντων γινήκανε τα προσκλητήρια στα χρόνια της πλάνης. Δεν χάνονται έτσι οι ψυχές τις ώρες τις μικρές, το θάνατο ξεγέλασαν μέσα […]
Ποίηση
Ελένη Ξιαρχογιαννοπούλου | Έξι ποιήματα
1. Μια μέρα θα περάσω απ’ την πλατεία σου Θα σου χτυπήσω την πόρτα Κι όταν θα μπω Δεν θα υπάρχει φως Μόνο μια ζεστή γωνιά Σαν της μάνας μου την μήτρα Για να κάτσω Κι αν με χτύπησες δεν πειράζει Θ’ αντέξω μέσα στη ζεστασιά του κουκουλιού μου. 2. Είναι κρίμα που δεν […]
Μαρία Ευθυμίου | Αποχαιρετισμός
Αναδιπλώθηκε στο μακρύ μαύρο παλτό Μουδιασμένο Παράπηγμα Βαρομετρικό Χαμηλό Οσμή Φθινοπώρου που διαρρηγνύει τη φόδρα Έσφιγγε τα μαύρα κουμπιά Κουπαστή νυχτερινού πλοίου Σέλα αβέβαιη στη ράχη γέρικου αλόγου Κούρνιαξε μέσα στου παλτού την ελεγεία Λυγμός καπνοδόχου Αποκαθήλωση Κατάδυση θλιμμένου φεγγαριού Στα κράσπεδα μιας μεταξωτής νύχτας Ικεσία ξεχαρβαλωμένου πιάνου Που Σφιχταγκαλιάσε τη βελούδινη θήκη του Ποθώντας […]
Νίκος Κουβίδης | Καρδιάς λόγια
Μήτε ανθρώπου έρωτας Μήτε του Άδη αίμα Ψυχές που σώμα καρτερούν Σ’αχρονα χέρια ζούνε Μα εγώ γεννιέμαι μοναχή Του κάτω κόσμου πρώτη Αφρός στο κύμα να γενώ Βράχο γυμνό να λούζω Άμμος ξανθή απάτητη Του ορίζοντα φιλί μου Χώμα σε κλώνο Κόκκινο Με της βροχής το αίμα Του ανέμου άγνωρη πνοή Μαύρα φτερά δε θέλω […]
Γρηγόρης Σακαλής | Σκοτεινιά
Πέφτει βροχή καταιγίδα και οι ψυχές των ανθρώπων είναι σκοτεινές ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση είναι σκληρός κι ατέλειωτος μέσα σ΄ένα περιβάλλον αρνητικό κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα τα συναισθήματα για τον άλλον είναι αδύναμα εύκολα αλλάζουν εξαφανίζονται ένας παλιόκαιρος μας έχει σκεπάσει κανείς δεν ξέρει αν θα περάσει. Ο Γρηγόρης Σακαλής […]
Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος | Άτιτλο
Στα μέλη του Εργαστηρίου Λογοτεχνίας 2025-2026 του ΚΑΠΗ Καρπενησίου σε σένα προσεύχομαι ποίηση μεγάλη δασκάλα των θλίψεων σαν μαθητούδι δαρμένο από τα αδέσποτα τσογλάνια τραβάω το ρούχο σου κλαμένος και σού προσεύχομαι πρέσβευε υπέρ εμού κάθε που ξυπνάω ο ίδιος πάντα εφιάλτης μέχρι ὄρθρου βαθέος να κοιμηθώ στη γαλήνη της θάλασσας λήθης σε σένα δέομαι […]
Δημήτρης Καρπέτης | Στιγμές φευγαλέες
Οι υποσχέσεις μια μελαγχολία μυστική που διαβρώνει τα μάτια. Τις νύχτες παλεύω με τα λάθη. Φωτογραφίες αναμνηστικές βολτάρουν στον σκουριασμένο ουράνιο θόλο. Ό,τι κάνεις να το κάνεις με την καρδιά και όχι με τη λογική. Δημιουργείς αποστάσεις και όλο προσπαθώ να σε φτάσω. Οι σκιές μας χορεύουν με φόντο τη φθορά. Γέρνεις στον ώμο μου, […]
Αλεξάνδρα Ελευθερίου | Επιχειρήματα Υπέρ Μιας Αμφιβόλου Συνθηκολόγησης
Disclaimer: «Αυτό το ποίημα είναι κατάλληλο για συναισθηματικούς ανθρώπους- παιδιά και ενήλικες» Ευγενές μυαλό, Μήπως σήμερα θα ήθελες να συνυπάρξουμε πιο ευνοϊκά; Και για τους δυο μας το λέω Είμαι υπό καθεστώς συμπίεσης Δεν με χωρά καλά-καλά το υπέρδιπλο χαρτί∙ Σε λίγο έρχεται χειμώνας- αν όλα πάνε καλά- Αισθάνομαι δε πως οι λέξεις στερούνται καλής […]
Αργύρης Λάκκας | Παλιοί και Καινούριοι Θεοί
1. Έχιδνα, η μεγάλη ύαινα, γεμάτη η μυθολογία με γυναίκες-ερπετά ζωσμένες, συνήθως τιμωρούς. Μα υπάρχουν κι εκείνες που σου παρουσιάζουν μια δοκιμασία κι άμα την περάσεις, δεν έχεις να φοβάσαι πια. Γεμάτη η μυθολογία με γυναίκες-τέρατα. Έχιδνα, η μεγάλη ύαινα: πραξικοπηματίες κι αυτή και το στεφάνι της. Κι όταν, κατά πως όριζε η θεϊκή οικονομία, […]
Ιωάννα Τάσιου | Δύο ποιήματα
Το λεωφορείο Φοράω τα ακουστικά ο ήχος είναι χαμηλός, όχι για να ακούω μόνο για να μη με ρωτάει κανείς τίποτα. Το λεωφορείο μυρίζει βροχή και ανθρώπους. Μπροστά μου, ένας άντρας με μαδημένα λουλούδια τα κρατάει σαν να του ‘πεσε η συγγνώμη απ’ τα χέρια ψάχνει βλέμμα να σταθεί, μα κανείς δεν τον κοιτά. Ένα […]