Ποίηση

Πάντα μου ασκούσαν μια περίεργη γοητεία τα σάπια φύλλα. Άλλοτε πεσμένα στο χώμα και άλλοτε στις άκρες των μίσχων να μετεωρίζονται στον άνεμο. Μ’ αρέσουν περισσότερο την ώρα της πτώσης τους παρά, όταν μεγαλουργούν πράσινα και ανθηρά πάνω στα κλαδιά τους. Όταν χλομά στρώνονται στα μονοπάτια των ανθρώπων να ματώνουν κάτω απ’ την απόγνωση και […]

Το δωμάτιο παραμένει σκοτεινό ακούγεται ακόμη και η σιωπή του το τραπέζι στη μέση εποπτεύει περιμετρικά την απόσταση που χάραξαν οι γραμμές που πάντα ήταν ευδιάκριτες ακόμη και μετά τη δύση του ήλιου δύο καρέκλες υπομονετικά αναμένουν – η μια με σπασμένο το ένα της πόδι – την προαναγγελθείσα ματαιωμένη άφιξη τα ξύλα του πατώματος […]

Η ζωή μας όλη ένα παρόν στιγμιαίο μέσα σ΄ένα χάος απέραντο. Τόπος κοινός εκεί που οι ψυχές μας φτερουγίζουν. Στους αντικατοπτρισμούς των τοπίων χάνονται οι απελπισίες. Αφέθηκα στη δοκιμασία της πλάνης, στο πρόσωπο χαράσσονται περίτεχνα οι μέρες που οι αισθήσεις χάθηκαν. Στα απομεινάρια των σωμάτων βλέπω το πέρασμα των κατεστημένων. Μια τριανταφυλλιά ολάνθιστη στέκεται φύλακας […]

G. P. G. P*. (Great Pacific Garbage Patch)  Πού πας, γαλάζιο κυματάκι, κάθε σακούλα και κουτί, κάθε μπουκάλι και καπάκι, πού τα πηγαίνεις και γιατί; Θέλω, με δίχως βοτσαλάκι, με δίχως χώμα, ποιητή, με δίχως πράσινο κλαδάκι, να φτιάξω μια στεριά πλωτή. Στου Ειρηνικού την απλωσιά τα πρώτα πλαστικά νησιά.   *Η Μεγάλη Σωρός Σκουπιδιών […]

Τα μάτια των νεκρών Με πεινασμένα μάτια κοιτάζουν πάντα οι νεκροί. Ορέγονται τη ζωή που άφησαν πίσω τους. Τα τόσα καλοκαιρινά δειλινά με την κρούστα της ζέστας και τη γαλάζια που φτάνει στα ακροδάχτυλα θάλασσα. Νύσταξαν και βρήκαν κρεβάτι να ξαπλώσουν ένα πρωινό κάτω από το χώμα. Κι από πάνω η άνοιξη να συνεχίζει να […]

Τρέμει το χέρι σου καθώς γράφεις και σβήνεις λέξεις που σε γδέρνουν φράσεις που σε περιέχουν είναι βασανιστήριο η συγγραφή μα πως να κάνεις αλλιώς όταν τα λόγια σου δεν βρίσκουν αποδέκτη και τα μάτια τους κοιτάζουν αλλού κομματιάζεις λοιπόν την ψυχή σου και διαχέεις τον πόνο να μοιραστεί σε άλλους νοερά κι έτσι να ξαλαφρώσεις […]

2023-2026 [?], Βόλος-Aθήνα-Βόλος (Προσοχή[!]: Το δεύτερο μέρος θα το βρεις αλλού.) I. Είναι η περίοδος που ονομάζεις Λήθινη Εποχή∙ Με ήττα στην πρώτη συλλαβή καλέ μου∙ ναι- Θα έλεγες πράγματι- ότι Φαίνεται αφάνταστα μακρύτερη από εκείνη την Άλλη- Της επικράτειας των λίθων. Κρίμα λες- Δεν γίναμε Λιθοξόοι. Αλλά, σου λένε τώρα Οι φίλοι άλλα: «Και […]

Χρυσές και ρουμπινί φωτιές ανάβουν το δείλι, με απόκοσμη λαμπράδα, κι ορέγονται οι ψυχές απ΄ομορφάδα σαν όλες οι ασχολίες τους παύουν. Δείλι θάναι πλιά σαν καταλάβουν πως τέλεψε η ζωή, κι η σοροκάδα θα σβήσει τις φωτιές, και μια θαμπάδα θ΄απλώσει, κι΄οι ψυχές θα μεταλάβουν. Νοσταλγίες θα ρθούν γοργοπετώντας, παλιές αγάπες θάχουν πια κινήσει, κάποιες […]

Αστικό μαλάκιο Ένα σαλιγκάρι στο τοίχο του μπαλκονιού μου αφήνει πίσω του μια γλίτσα —κάτι σαν μέταλλο—. Το παρατηρώ ώρα απειροελάχιστα βασανιστικά βήματα —ίσως συρσίματα στη γλώσσα τους— Το ξεκολλάω ενώ μια λεπτή κλωστή σάλιου εξακολουθεί να το ενώνει νοητά με το σημείο. Μέχρι να το φέρω κοντά μου έχει μαζευτεί στο κέλυφος του κοιτάω […]

Απόψε το φεγγάρι δεν είναι απλώς φως. Είναι πληγή ανοιχτή στον ουρανό, μια λευκή ανάσα που πέφτει πάνω στις ταράτσες και τις κάνει να τρίζουν από μνήμες. Στα μπαλκόνια της πόλης στέκονται άνθρωποι σαν σκιές με παλμό. Κανείς δεν μιλά. Μόνο κοιτούν. Ο γέρος, που κάποτε αγάπησε πολύ, ανάβει τσιγάρο με χέρια σταθερά. Η φλόγα […]