Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Σε είδα τα χαράματα να ρίχνεις δίχτυα σε σκοτεινά νερά απελπισμένα γαντζωμένος από το παραγάδι Έβαζες τις ελπίδες σου σπαρταριστές στον πάγο λέγοντας προσευχές για να συντηρηθούνε Στο φως του πρωινού μετά διασταυρωθήκαμε σε μια σκάλα Ανέβαινα εγώ, κατέβαινες εσύ Στο χέρι εγώ διπλό εσπρέσο ντεκαφεινέ με γάλα σόγιας και […]
Ποίηση
Δημήτρης Καρπέτης | Σιωπηλοί θιασώτες
Χαρτογραφούμε τη ζωή με την απόγνωση, και με του αίματος τις πινελιές. Δομήσαμε την κοινωνία με λάθη συνεχόμενα… και μετά ήρθε η παγωνιά κι οι στέρφες μέρες. Σταμάτησα να μιλώ να ξαποστάσω στάθηκα, προσπαθώ ν’αντιληφθώ την ηχώ από την κατακρήμνιση των δακρύων. Σπονδή προσφέρω για μια διαφυγή από τον όλεθρο της κενής πραγματικότητας. Η αισιοδοξία των […]
Άγγελος Ερατεινός | Δώρημα
Από λιοπύρι πέρασα και του βουνού τα χιόνια δάση και περιβόλια ανέμου συνοδός Ξεφύλλισα φθινόπωρα σεργιάνισα μπαξέδες έδεσα μενεξέδες αρώματα στο φως Των χρόνων περιδιάβηκα αθέριστα χωράφια μεστά του λόγου στάχυα σου στέλνω θησαυρό Ο Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε στη Χίο το 1950. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Κινάθισμα (1982), Της Καρδιώτισσας (1988), Το σκοτάδι […]
Ελπίδα Μαθιουδάκη | Φθινόπωρο
Περπατά στον ξένο τόπο Προσπερνά τους ξένους χτύπους από αρρύθμιστες καρδιές Πατά τα φύλλα που πέφτουν κι ας μην είναι φθινόπωρο Τα ίδια της τα βήματα ακούγονται απρόσιτα Κοιτά πεισματικά τη γη Στη γη δεν την περιεργάζονται αμφίσημα σαν να έχει δύο σώματα ένα για εκείνους που τη γέννησαν ένα για εκείνους που της πήραν […]
Πέτρος Κ. Βελούδας | Αλλιώτικα καλοκαίρια
Κάτι σκονισμένα έπιπλα και ένα κουρασμένο χέρι ακουμπισμένο στον ίσκιο ενός πεύκου Μεσημέρια καλοκαιριού με την ηχώ της σιωπής να επιπλέει στην αμμουδιά των σκέψεων… Κάτι μεθυσμένα καλοκαίρια που η θάλασσα λίκνιζε το ατίθασο κύμα της στην αλλόκοτη χορογραφία μιας προσμονής… Κάτι από γεύση καλοκαιριού ο ηλιοκαμένος στίχος που μπολιάζει με ελπίδα τις πληγές των […]
Αριστομένης Λαγουβάρδος | Έλα στου χωριού
Έλα στου χωριού τη γούρνα να σε πάω, που πλέαμε μαζί τα καραβάκια , με το ωραίο σου πρόσωπο δίχως κάκια, κι’ εγώ με κοντό πανταλόνι να γελάω. Που σε πιτσίλισα στα μούτρα και μεθάω, με του μάγουλού σου τα λακκάκια, σα μόρφασες και μού ‘δειξες χειλάκια ρόδινα, κι’ αθώα στιχάκια. Τα φυλάω! Μια αθώα […]
Αποστόλης Κουτσούμπας | Εκείνο το Καλοκαίρι
Αφήσαμε για πάντα την ψυχή μας σ’ εκείνο το καλοκαίρι. Σπάνια γελούσες τόσο πολύ κι άφηνες το σώμα σου να κυματίζει πάνω στο δικό μου. Τότε που η θάλασσα, ο αέρας και η γη, τα δέντρα και τα ψάρια, όλα μας υποδέχτηκαν μ’ ευγνωμοσύνη. Κι εμείς, αχόρταγοι έφηβοι, τα κλείσαμε όλα μέσα μας. Αφήσαμε για […]
Νίκος Β. Ορφανός | Θυμώνω θάλασσα
Θυμώνω θάλασσα λυπάμαι απογοητεύομαι μετά από τόσα χρόνια τόσες επιστροφές δίπλα μέσα σου εγώ, εσύ, κι ο ανίδεος τεράστιος όγκος σου αποδειχθήκαμε μια απλή μεταφορά. Ο Νίκος Β. Ορφανός γεννήθηκε το 1959 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιατρική στα Ιωάννινα, χωρίς τελικά να αποφοιτήσει, και Ανθρωπιστικές Επιστήμες στο Βρετανικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Ζει και εργάζεται στην […]
Εύα Λαμπάρα (EVArtist) | Ιφιγένεια με γεύση καρπούζι
Η Ιφιγένεια τρώει καρπούζι στο μπαλκόνι. Ο χυμός κυλάει στα δάχτυλά της, κόκκινος σαν καλοκαίρι, κόκκινος σαν επιθυμία, κόκκινος σαν προειδοποίηση. Δεν το ξέρει ακόμη. Γελάει. Τα δόντια της λάμπουν σαν μικρά φώτα λούνα παρκ. Μιλάει για διακοπές, για συναυλίες, για το φόρεμα που θέλει να αγοράσει, για ένα φιλί που ακόμη δεν έχει δώσει. […]
Κωνσταντίνος Τσίγκας | Δύο ποιήματα
Επίρροος βη Σημαία παραπέτασμα σκαρλάτων μου προσδοκιών κυανόλευκους αφήνει αφιλότεχνους δημιουργούς που ανταπολλωνίως έχρισαν λωλή τη Φαίδρα γηραιά κι «ανέμπνευστα» ωθώντας στη της μοίρα ΜΕ τον είρωνα μια κ’ ήδη πλήρωνα τα οιστρικά μου δάνεια προόντας ξοφλημένος. Μαμάν! ελύσσαξες δουλέψω προγηρία ψυχοβγάλταινα απολεσθείς και σαπροφάγος μην εγίνω (γήινο!) υγιεινό αγκιστρωθώ επ’ ευκαιρία μπας πετάξω πάνοπλος […]