Νίκος Κουβίδης | Γυρισμός

Ο πρώτος γλάρος κυμα του πελάγου και τ’άσπρο Περιστέρι σ’αυτό που αφήνω την ψυχή και στο στόμα του δίνω τα λόγια μου σε μυρωμένο σοκακι δένω την ματιά μου σε σταυρωμένη πόρτα ανοίγω το σώμα μου Πάλι σε άσπρο φόρεμα αφησα τα φιλιά μου ξανά λυτα στους ώμους σου εριξα τα μαλλιά μου     […]

Κώστας Δρουγαλάς | Τρία ποιήματα

Ανήμερος ύπνος Η μάνα και τ’ αδέρφια σου ξυπνήσαν στα όνειρά σου ολοζώντανοι και χλωμοί Βαμβάκι στο κορμί και τσακισμένα δόντια. Έκλαιγαν ολονυχτίς –Πάλι εφιάλτες βλέπουν οι σκοτωμένοι, είπες.   Δάσος Ο φόβος είναι δάσος· η επιμονή των κορμών το τρίξιμο των κλαδιών ο στεναγμός των φύλλων κι από κάτω το χορτάρι: Θα θροΐζω για […]

Νεκτάριος Μπέσης | Δεν ήξερα το όνομα σου

Ο χειμώνας καθυστέρησε λίγο, τα φύλλα ακόμα κρατιούνται και μάλλον τα χιόνια θα αργήσουν φέτος, αυτή είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι μεγαλύτερη από την ζωή, η ζωή είναι μεγαλύτερη από το τέλος και το φεγγάρι λάμπει, στο πρόσωπο μου, χωρίς φόβο, χωρίς να ελπίζει. Εσύ θυμάμαι ήσουν εδώ, μέχρι που έφυγα. Στάθηκα σε ένα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δείκτες

Όταν οι δείκτες παύουν ο χρόνος ξαναζεί. Ζούμε σε αναμονή μια γαλήνη που βολτάρει γύρω μας. Οι σκέψεις νεκρά φύλλα κισσού κρέμονται στους τοίχους. Να αγαπάς τις ατέλειες, να ξεχύνεσαι μέσα απ’τα ματόκλαδα, να αγγίζεις τα σφραγισμένα χείλη. Όταν ήρθε το χάραμα τρέξαμε, κρατήσαμε την αναπνοή για να ακούσουμε τη βούληση της καρδιάς. Ο χρόνος […]

Ειρήνη Πυλαρινού | Τέσσερα ποιήματα

Iντερμέτζο Οι πόρτες έχουν κάγκελα. Κάθε πρωί, γυμνός, στα ενενήντα τα σπάει με τα χέρια του και βγαίνει Φωνάζουν από μέσα τα παιδιά του ” Δεν πάει άλλο πια πατέρα”. Αυτός, σα να μην άκουσε ποτέ την προσβολή τους χώνει το κεφάλι του στην άμμο της βεράντας σκάβει ένα τούνελ μακρινό και πνίγεται στη θάλασσα. […]

Ηλίας Οικονομόπουλος | Δύο ποιήματα

Μακρινό τραγούδι Μέσα στην πόλη είν’ ακριβοθώρητος ο άνεμος. Άσπρα γεράνια, κοκκαλωμένα, Φτέρες ακίνητες και σκοτεινές, Πουλιά με σιδερένιους ουρανούς, Σμίγουν το ηλιοβασίλεμα Με το ήρεμο τραγούδι του ύπνου τους. Και ξανά, και ξανά Οι σκιές τους Ίδιες κι απαράλλαχτες Μέρα και νύχτα, Πιασμένες χέρι χέρι Γύρω απ’ τα σύρματα και τους σοβάδες, Προβάλλονται στον […]

Δημήτρης Καρπέτης | Προνόμιο

Στη ζωή μας υπάρχει το σμίξιμο, άλλοτε προνόμιο και άλλοτε απλός συμβιβασμός. Έχω ξεχάσει πια το σχήμα σου, μέσα στη νύχτα άδεια ποτηράκια καφέ κυλούν στα πόδια μου, οι ριπές των ανέμων σκορπούν τα συντρίμμια του πάθους. Μια μικρή παύση να σκεφτώ την υπέρτατη στιγμή. Αυτομολώ απ’τις συμβάσεις τις κοινώς αποδεκτές. Η λυσιτελής αποδοχή της […]

Χριστόφορος Κυριακίδης | Ήλθε για να δικαστεί

Αφού αγόρευσαν οι δυο κατήγοροι με έπαρση πολλή και με ακαταμάχητα επιχειρήματα την καταδίκη του ζητούσαν  τον κάλεσαν κι’ αυτόν την υπεράσπιση του ν’ αναλάβει.   Μ’ αντί για λόγια άρχισε αυτός κομμάτια από την σάρκα του να γδέρνει   τα οποία με προσοχή απίθωνε στο ξύλο  έπειτα κατέθεσε σταγόνες του αίματος του   κι ένα σκοπό φτιαγμένο μοναχά   από […]

Μαίρη Γ. Πράσατζη | Τρία ποιήματα

Προσδοκία Ο παράδεισος πάλιωσε. Ο Αδάμ γέρασε. Σάπισαν τα μήλα πάνω στα δέντρα. Μονάχα η προσδοκία για ένα καινούργιο όνειρο ακόμα περιμένει, έξω από τις Πύλες.   Πανσέληνος Έχει φεγγάρι απόψε και οι σκιές μακραίνουν στην άμμο. Μεγαλώνουν κι ύστερα ξεθωριάζουν και χάνονται αναπάντεχα. Δεν διαγράφονται τα όρια τη νύχτα και τα όνειρα φαντάζουν πιο […]

Θοδωρής Κλεφτογιάννης | Ιδεότυπος ή Περί πολιορκητικών κριών

Ταυτότητα από τεμπεσίρι κατάσαρκα μήπως συμφιλιώσω τους μέσα ακροβολιστές με τους γυρολόγους της νεωτερικότητας και ξεπηδήσουν απ’ τις ρωγμές ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων ευτυχισμένοι μουζίκοι που θα λένε γύρω απ’ τη φωτιά ιστορίες για καθάριους μεσσιανισμούς σε στρουμπουλές χωριατοπούλες (παύση) Κατεβαίνει το κλαρίνο στα σανίδια κι είναι λες κι έπεσε ο τέταρτος τοίχος στις πλάτες των […]