Γιώργος Κοζίας | ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΗ ΑΝΟΙΞΗ… (Motivo)

Ὑπάρχει ἀκόμα λίγη Ἄνοιξη Ἐλᾶτε νὰ ἀλλάξουμε δακτυλίδια γάμου Νὰ νυμφευτοῦμε τὰ ὄνειρά μας Τώρα ποὺ στήνονται κρεμάλες Καὶ τραγουδοῦν οἱ δήμιοι τὸν γερμανικὸ ποιμενικό τους Ὑπάρχει ἀκόμα λίγη Ἀγάπη Νὰ βάλουμε τοὺς νεκροὺς στὸ τραπέζι Νὰ στρώσουμε στὸν ξένο τὸ κρεβάτι Fraülein, ὑπάρχει ἀκόμα λίγη Ἄνοιξη Ἐλᾶτε νὰ ἀλλάξουμε δακτυλίδια γάμου Νὰ νυμφευτοῦμε τὰ […]

Ντέμης Κωνσταντινίδης | Τρία ποιήματα

Άλλες κορφές Το τραγούδι έλεγε για τον ήλιο. Κάποιος ξεκίνησε να τον συναντήσει. Βάδιζε προς τα ψηλώματα μ’ ένα κουπί στο χέρι. Θα το έμπηγε εκεί όπου κανείς δε μάντευε τη χρησιμότητά του. Μα ήταν πολύς ο δρόμος. Μακρύς και κακοτράχαλος. Κι όσο ανέβαινε τόσο ξανοίγονταν άλλες κορφές. Κι άλλες ψηλότερες κορφές πίσω από κείνες. […]

Βικτωρία Ι. Σουλιώτη | Στιγμές

Κάτω απ’ το κίτρινο φως της λάμπας στον έρημο δρόμο νιφάδες χιονιού, αμέτρητες μικρές μοναδικές όμορφες στιγμές, χορεύουν. Αν με τ’ αγαπημένο  σου χρώμα μπορέσεις να τις δεις, για πάντα θα σε συντροφεύουν, αν όχι, όμορφες νιφάδες ήταν χιονιού.   Η Βικτωρία Ι. Σουλιώτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Τρύφος του νομού Αιτωλοακαρνανίας.Το 1987 εισάγεται […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Αποχαιρετισμός

Άκουσέ με είμαι μια νότα κρεμασμένη στα σύρματα φεύγουν τα χελιδόνια τους κρατώ ένα λα ξεμακραίνουν νομίζουν πως φεύγουν Κοίταξέ με είμαι το λουλούδι στο βάζο σου σε λίγο θα χάσω το χρώμα μου πράσινο λίγο ακόμα και δε θα μυρίζω πια εσύ δε με έκοψες; εσύ δε με θαύμασες; εσύ δε με έδειξες; Απαθανάτισέ […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδίες

De paradoxis (IV) ή “Λόφοι στην Κορνουάλη” Μονόλιθοι και αθέατα άλογα Που χλιμιντρίζουν καλπάζοντας στην ομίχλη• Ποιος ξέρει Εάν αυτά συμβαίνουν στ’ αλήθεια Ή μήπως το πνεύμα τού παλαιωμένου ποτού Σε δρύινο βαρέλι από σέρι Ανακάτεψε μέσα του μαγικό ελιξίριο• Και όμως Έτσι λέει ότι είδε και ένιωσε Όταν πέρασε για λίγο από εκείνη την […]

Ανθή Πάνου | Κοίτα, μαμά

Κοίτα, μαμά. Έχω ωραία, μακρυά μαλλιά. Κι έναν ήρωα ν΄αγαπώ. Μαζί του σκαρώνω κάτι πονηρό. Θα σού πω κάτι να χαρείς. Κοίτα, μαμά. Έγινα κάτι σημαντικό. Έσπασα το Εγώ. Έχω έναν ήρωα ν΄αγαπώ. Τον λένε Εαυτό. Δεν θα ξοδέψω όσα χαράμισες. Τα κρατάω σαν φυλαχτό. Τη νιότη σου κι εκείνον τον χρυσό σταυρό. Όσα μου […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Ο κύκλος που δεν κλείνει

[…] Ο κύκλος δεν έκλεισε. Τόσα χρόνια δεν λέει να κλείσει. Έγινε απλώς φαύλος κύκλος, φαυλότατος. Που ανακυκλώνεται, διαρκώς· θλιβερά, φαιδρά, προκλητικά. Φυσικά και δεν πρόκειται να κλείσει. Δεν πρόκειται να κλείσει αν δεν ολοκληρώσουν την πορεία τους αυτοί που τον άνοιξαν. Όσο να διαλυθεί ολότελα η χώρα -αυτό που τέλος πάντων ξέρουμε σαν χώρα· […]

Λίνα Φυτιλή | Δύο ποιήματα

Φωνές Μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη οι φωνές που ακούς, να είναι ό, τι κουβαλάς μέσα σου. Λένε πάντοτε: Γύρνα, μέσα στη σιγή που πλημμυρίζει την πλατεία, γύρνα ίσια μέσα στο πλήθος που σμίγει πίσω σου. Γύρνα, εκεί που θα σπάσει το ατσάλι για να δεις το ποτάμι του χρόνου πως στερεύει, πριν […]

Γιώργος Μαυρομμάτης | Ιστορίες πίσω απ’ το νερό

O δρόµος Μπαµπάα, πες µου, πού τελειώνει ο δρόµος; Ερώτηση κι αυτή! στα πέντε της! τι µε ρωτά; είναι προσπάθεια τον χώρο να ορίσει; ή, µήπως, πρόβα διαχείρισης αρχέγονου άγχους; η ερώτηση ερχότανε ξανά κάθε φορά που ταξιδεύαµε Μπαµπάα, γιατί δεν λες, ο δρόµος πού τελειώνει; Αντιγονάκι µου, ο δρόµος δεν τελειώνει πουθενά. Ο δρόµος […]

Άγγελος Ερατεινός | Μικρά ερωτικά

Ματιά μου σ’ ακολούθησε χάθηκες μες στο πλήθος Συγκράτησα τα χρώματα που ‘βαψε η ματιά σου  Θα με μεθύσει ο άνεμος που με φιλά στο στόμα  Σταγόνες μες στα μάτια μου στέλνει το σύννεφό σου  Στη σκέψη σου φωτίζομαι απ’ έξω σουρουπώνει  Κι ο πιο μεγάλος έρωτας ποτάμι και Αχέροντας   Ο Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε […]