Χαραλαμπία Πνευματικού | Σε τρίτο ερωτικό…

Πόνος έρχεται, όμως ποτέ δε φτάνει να σε λυτρώσει. Μοίρα μου είσαι εσύ κι ο θάνατος κοντοζυγώνει. Σε μια λιμνούλα βύθισα τον πόνο μου μα δε χωρούσε. Όσες οι θάλασσες τόσος κι ο πόνος που με κυβερνάει. Χόρευε, μοίρα, επάνω στο κορμί μου να αναστηθώ. Λυγερόκορμη η αυγή έγειρε στα δύο σου μάτια. Υπάρχει Θεός […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ίλιγγος

Τραντάζομαι, ξεχύνομαι μέσα σου. Κρέμομαι απ’ τον ιδρώτα γλιστρώ μέσα σου, αναδιπλώνεσαι στην παραζάλη του έρωτα. Μετά τη σκοτοδίνη του πόθου κοιτώ ένα κορμί να πάλλεται να τρέμει ηδονικά. Με κινήσεις αγωνιώδεις εισβάλλω στα σωθικά, οι συσπάσεις σου γαντζώνονται στα κλεισμένα μάτια. Σαστίζω αντικρίζοντας την ομορφιά που μέσα της δέχτηκε τον ίλιγγο της σάρκας μου. […]

Νίκος Κουβίδης | Αποχωρισμός

Μαύρο πανί του χωρισμού Έβαψε τη καρδιά μου Φτερά στα χείλη που φιλώ Πέλαγο στη ματιά μου Που να γυρίσω τι να πω Ποιον ήλιο ν’ αντικρίσω Σε ποια αγκαλιά να γεννηθώ Ποιο στόμα να φιλήσω Καημός φεγγάρι κόκκινο Λίγωσε την ψυχή μου Άσπρα πανιά να καρτερώ Στην έρημη ζωή μου Πάνω στη λέξη προσμονή […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Γλωσσομάθεια

Σιωπή ανάλεκτη αρμονία Σιωπή της θάλασσας Σιωπή της πέτρας Η σιωπή των κομμένων φτερών Σιωπή ανθρώπινη Σιωπή που αγάπησε Σιωπή που έδιωξε Σιωπή του τίποτα Σιωπή  αγωνιά  να μιλήσει Σιωπή αδιαίρετη που αξιώνει το αίμα της πίσω Σιωπή στα μάτια του παιδιού που δεν καταλαβαίνει Σιωπή των ζωντανών και σιωπή των νεκρών Η σιωπή της […]

Ζωή Καραπατάκη | Σαν έρωτας

Όλες οι ελιές σου με τη γενοβέζικη ρίζα, πατρίδα πιστοποιήθηκαν στις όχθες του Αιγαίου όταν  των μελτεμιών τα νήματα έδεσαν κόμπο την αλμύρα στα κλαριά τους Τα στενά μονοπάτια καθώς τις είδαν έτσι αλλοπαρμένες αμέσως τις ερωτεύτηκαν Τις νύχτες λοιπόν που γεμίζει το φεγγάρι τα πυκνά φυλλώματα ρίχνουν την σκιά τους σ ‘ αυτό το […]

Μαίρη Γ. Πράσατζη | Μεταίχμιο

Γυμνώθηκε η ψυχή στους κραδασμούς των λόγων Μετέωροι στο φόβο και το ψέμα Στα όνειρα και την αλήθεια Στη μυρωδιά που μας απέμεινε από μνήμη Στην προσδοκία μιας συνύπαρξης μέσα από της ψυχής μας τη συνδιαλλαγή Καταρρέουμε ο ένας μες στον άλλον in medias res   Η Μαίρη Γ. Πράσατζη γεννήθηκε στη Δράμα και  μεγάλωσε […]

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου | Σε όνειρο τυφλού

Σαν τυφλός από ασκήμια δεν βλέπομαι Αφού ηχώ και φοβάμαι επειδή Μάλλον λάκησα εγώ πριν ανοίξουν οι τάφοι Ας κατοίκησα κάποτε σε όνειρο τυφλού Κι ας θυμάμαι σκαρφάλωσα λόφους πολλούς Μπουσουλώντας σκαρφάλωνα εγώ με τα τέσσερα Λόφους σκουριάς κι από αλάτι αλλά μαύρο άλλους λόφους Κι ας σκόνταψα επάνω σε δάκρυα ασχημάτιστα Αυτά που ποτέ […]

Σοφία Πιπέρου | Αντέσο ντιάμο ντορμίρε

Αντέσο ντιάμο ντορμίρε… Ο κόσμος εδώ είναι αλλιώτικος Μαρία. Θυμάσαι το χαμόγελο της μάνας μας καμιά φορά. Ο κόσμος αυτός είναι όπως εκείνο το χαμόγελο. Μπορείς να πετάξεις Μαρία, να τρέξεις μέσα στις εποχές, έπειτα κατακόρυφα με δύναμη να πέσεις στη θάλασσα, να γίνεις ψάρι μες στη κοιλιά της μάνας μας να θυμηθείς τη γέννησή […]

Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη | Δύο ποιήματα

Ο δυόσμος Κάθε πρωί  μετράω τα φύλλα του κανα δυό ξερά  τα πετάω γρήγορα για να μην τα δει. Το σίδερο  Η πέτρα Το νερό. Τα δάχτυλά μου στο χώμα  κι εκείνος δεν παραπονιέται. Πράσινο Κίτρινο  Λευκό Εκείνος  ο Ήλιος η Γλάστρα  κι Εγώ.  Τα δάχτυλά μου στις ρίζες κι εκείνος δυσανασχετεί.  Είναι άδικο- αφού […]

Δημήτρης Καρπέτης | Άρωμα

Οι ώρες του θρήνου  συντρίβονται ξετυλίγοντας  το νήμα της ζωής. Σε βρίσκω μέσα μου, στο άρωμα των λουλουδιών, στην κοίτη του άπειρου. Εξαγοράζω την ελευθερία της ψυχής προσφέροντας λίγα ουράνια τόξα στα καταχθόνια σκοτάδια. Πρόσωπα σαστισμένα ποινές απάνθρωπες διαγράφονται. Το εξωτερικό περίβλημα ραγίζει, απαλλαγμένος από τις αλυσίδες της θλίψης τυλίγω τη γύμνια μου με το […]