Τάκης Π. Πιερράκος | Το στρείδι

Αντίθετα με το βρέφος που ορίζεται από τη μαλακή και ζεστή αγκαλιά της μητέρας του, η ψυχουδιά του στρειδιού καλουπώνεται σε ψυχρό περίβλημα σκληρότητας. Ζει λοιπόν ο φερώνυμος οργανισμός -αφύσικα- και πεθαίνει θεωρητικά σε τόπο νοητικά άτοπο από κλείσιμο ερμητικό στον εαυτό του. ΤΑΚΗΣ Π. ΠΙΕΡΡΑΚΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ «ΠΟΙΗΜΑΤΑ 2003-2023», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, 2024 […]

Νίκος Τσιαμανής, «Άνισα μέτρα», εκδόσεις Ιωλκός, 2024

Τα έμμετρα και άμετρα αισθήματα γεννήθηκαν από ένα αδιέξοδο. Ένα παιδί απ’την επαρχία έρχεται στην Αθήνα με την ενηλικίωση για σπουδές. Γρήγορα βρίσκεται αντιμέτωπος με δυο ασύμβατους κόσμους. Από τη μια, ένας υποκειμενικός κόσμος φαντασιακός και εξειδανικευμένος, γεμάτος επιθυμίες και πόθους. Από την άλλη, η πραγματικότητα μιας μεγαλούπολης και των σχέσεων, με τους δικούς τους […]

Πασχάλης Κατσίκας | 120 μέρες τον χρόνο

Στο σπίτι σου αν με καλέσεις για παράδειγμα, να μου κάνεις το τραπέζι κι έχω αλλού να πάω καλεσμένος Εύκολα μπορώ να σου αρνηθώ Μες στην ευγένεια με μα, μου και λυπάμαι, θα το αποφύγω Όταν δεν έχω όμως κανονίσει ψέματα μες στα μούτρα σου να πω δεν το κατέχω Δεν υποκύπτω στην αγένεια Φέρομαι […]

Δημήτρης Καρπέτης | Οράματα

Τρωτό το πλήρωμα του χρόνου, παρωχημένο τσαλακώνεται μέσα στην άβυσσο. Τα φωτεινά χαμόγελα στοίχειωσαν. Μια νηνεμία εκκωφαντική βεβήλωσε τους αλαλαγμούς του πάθους. Την ώρα των αναστεναγμών συλλέγω τις ταλαντώσεις του σώματος, τα κρυφά σου στολίδια. Στροβιλίζομαι σε μια επιθυμία που καταλύει τις απαγορεύσεις. Η οπτική των επιτρεπτών ορίων αλλοιώνεται, έχω εθιστεί σε οράματα που ίπτανται. […]

Ν.Γ. Λυκομήτρος | Δύο ποιήματα

Αντικατοπτρισμοί Οι μικροαστοί συνωστίζονται στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Σηκώνουν τα βάρη της ματαιοδοξίας και τρέχουν στους διαδρόμους της ρηχότητας, ατενίζοντας τα κατασκευασμένα είδωλα ‒αποφοίτους των διασημότερων ριάλιτι Ακαδημιών‒ σε οθόνες υψηλής ευκρίνειας. Καταναλώνουν εικόνες και προϊόντα με χαμηλά λιπαρά, προσδοκώντας να κερδίσουν μια θέση στο βασίλειο της κενότητας για να ξεγελάσουν τη θλίψη τους, ώσπου […]

Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη | Δύο ποιήματα

Το τραπέζι των χρόνων Μόνοι μας μπαίνουμε στο μεγάλο τραπέζι των χρόνων γιατί τα μάτια μας δεν αντέχουν να επαναπατριστούν στα σχήματα του αιώνιου του αδιαπραγμάτευτα ασάλευτου γνεφολογώντας ο καθένας τα δικά του όλοιι αυτοί που έλειπαν κι είχαν ανέλπιστα γυρίσει με κάθε τρόπο το καπνομάγαζο του ονείρου οι επιλαχούσες καταστάσεις της ύπαρξης η αλητόπαιδη […]

Μαρία Γιαννακάκη | Πέντε πινελιές

Ικανοποιημένος όποιος αναρριχήθηκε δίχως τη βοήθεια του καιρού. Ήρθε στον άνεμο κόντρα, διέσωσε τα φύλλα από πτώση και τους θάμνους από πνιγμό. Εκείνος μόνον ξύπνησε κι αποκοιμήθηκε σε ήρεμη αγκαλιά. Ατενίζει αγέρωχος τις σταγόνες, τους κεραυνούς, τις ζωντανές κοιλάδες. Εκείνος είναι ο ηλιοκράτορας. Έτσι η χαρά δεν σχηματίζει όρη και χαράδρες μπροστά του. Ικανοποιημένος όποιος […]

Γρηγόρης Σακαλής | Μαγιά

Πως μπορεί ν΄αλλάξει ο κόσμος, αναρωτιέσαι και λες όταν πολλοί άνθρωποι θελήσουν να τον αλλάξουν μοιάζει λογικό αυτό μα ύστερα λες ότι οι άνθρωποι αυτοί για να οδηγηθούν σ΄αυτή την απόφαση θα πρέπει να έχουν οι ίδιοι μέσα τους αλλάξει άρα ο κάθε άνθρωπος πρέπει μόνος του ν΄αλλάξει τον εαυτό του κι ύστερα αν μπορεί […]

Νίκος Ι. Τζώρτζης | Νέες αυτοψίες

Αυτοψία πέμπτη. Στη θέση Λιβάδα Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει): ΤΟ ΑΛΛΟ Το πρώτο νερό σταλιά σταλιά στη ρίζα τους, φερμένο από μακριά με κάνιστρα. Όλα – πέντε φυτεμένα στη σειρά – μεγάλωναν φύλλο το φύλλο και γίνονταν ελιές· όλα εκτός από σένα, που δεν εμπόργες να γενείς, έλεγε ο πατέρας. Εκτός από σένα. Μ’ […]

Βίκυ Κατσαρού | Ποιήτρια

Ξέρω ότι γράφει τραγούδια τώρα κι από μένα απέχει. Με έχει επικαλεστεί αρκετές φορές ως έμπνευσή του. Τρόμαξα, οι ερασιτέχνες πονούν επίτηδες τον εαυτό τους και τους άλλους για να γράφουν. Οι ποιητές είμαστε άλλη ράτσα. Κάθε μέρα προσπαθούμε να πεθάνουμε μα ο κόσμος μάς έχει ήδη για νεκρούς. Σαν το Λάζαρο περιφερόμαστε αναστημένα σώματα, […]