Μαλβίνα Ιωσηφίδου | 17 ρουμπίνια

  Τετάρτη δημοτικού πάω. Μου αρέσουν τα γράμματα. Καλός μαθητής είμαι και με αγαπάνε οι δάσκαλοι. Κάθε Τετάρτη στην πόλη μας γίνεται παζάρι. Κατεβαίνουν από τα χωριά οι αγρότες και πουλάνε την πραμάτεια τους. Με το καντάρι ζυγίζουν κρεμμύδια, φασόλια, κάστανα, καρύδια και ό,τι καθένας παράγει. Τα σιτηρά, όμως, τα μετράνε με το κουβέλι. Είναι […]

Νίκος Χρυσός | Καινούργια μέρα

«Κοιμάσαι, Μαρκόνη;» ψιθυρίζει ο Τέως. Ο Λάκυ παραμιλάει στον ύπνο του, στριφογυρνά κάτω απ’ την κουβέρτα, μιλάει τη γλώσσα του, κανείς μας δεν τον καταλαβαίνει. «Μαρκόνη, κοιμάσαι;» Καθισμένος σ’ ένα σκαλοπάτι πέντε μέτρα μακριά, ο Γιάννης γυρεύει στις τσέπες του κανένα μισοκαπνισμένο τσιγάρο, τα χείλια το στεγνά, διψάει και κρυώνει και φοβάται. Του αρέσει ο […]

Άκης Παπαντώνης | Ρηχό νερό, σκιές

Νο. 4 [μέ δυνάμεις σοῦπερ ἥρωα]   «ΕΓΩ ΕΧΩ ΧΡΥΣΑ ΓΑΝΤΙΑ καί μπλέ στολή. Κι οἱ μπότες μου εἶναι κι αὐτές χρυσές καί ἡ μάσκα καλύπτει ὅλο μου τό πρόσωπο, σάν κράνος κοσμοναύτη. Κι ἔχω μόνο ἕνα μικρό σῆμα ψηλά, ἐδῶ, στό μπράτσο μου. Νά, ἐδῶ. Μοιάζει μέ τό σηματάκι τῆς ραδιενέργειας».    «Ἐμένα ἡ […]

Νατάσα Σίδερη | Κυρίαρχοι πονηροί λογισμοί

ΑΚΗΔΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΙ ΠΑΡΑ ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ το απόγευμα, ο άντρας γύρισε το κλειδί στην πόρτα. Την άνοιξε, μπήκε μέσα, την έκλεισε και μόνο όταν ακούμπησε τα κλειδιά του στο έπιπλο άρχισε το σπίτι να υποψιάζεται πως ένας από τους κατοίκους τους, ο λιγότερος σημαντικός, είναι η αλήθεια, ήταν παρών και πάλι μετά από εννιά ώρες […]

Ουαζντί Μουαουάντ | Anima

  PERIPLANETA AMERICANA Όταν ανοίγει η πόρτα, το φως καίει τα πάντα. Φεύγουμε προς τις ζώνες της σκιάς, χωνόμαστε στις ρωγμές των τοίχων και τις χαραμάδες του πατώματος. Ο άνθρωπος ξεστρώνει τις κουβέρτες του κρεβατιού. Οι αρσενικές, κολλημένες στο κέντρο του στρώματος, το σκάνε. Οι θηλυκές τρέχουν στα καταφύγια και εξαφανίζονται στο χώρισμα του σοβατεπί. […]

Brit Bennett | Οι μητέρες

ΤΕΣΣΕΡΑ Στην κηδεία της Ελίζ Τέρνερ, όλοι οι πιστοί έφτασαν νωρίς, πλημμυρίζοντας τα στασίδια. Είχαμε ζήσει και παλιότερα βίαιους θανάτους. Τον Σάμι Γουότκινς τον είχαν μαχαιρώσει έξω από ένα μπαρ και το σώμα του βρέθηκε κουλουριασμένο και σφηνωμένο ανάμεσα σε δύο κάδους απορριμμάτων. Τον Μόουεζ Μπρούερ τον είχαν ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου, μ’ ένα ρόπαλο, στο […]

Ράινερ Μαρία Ρίλκε | Οι σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε

  Θὰ πρέπει νὰ ἤμουν δώδεκα, τὸ πολὺ δεκατριῶν χρονῶν. Ὁ πατέρας μου μὲ εἶχε πάρει μαζί του στὸ Οὔρνεκλόστερ.Δὲν ξέρω τί τὸν παρακίνησε νὰ θέλει νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸνπεθερό του. Οἱ δύο ἄνδρες εἶχαν νὰ ἰδωθοῦν πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τότε ποὺ πέθανε ἡ μητέρα μου, ἄλλωστε ὁ πατέρας μου δὲν εἶχε πάει ποτὲ στὸν παλιὸ […]

Νίκος Καββαδίας | Λι

ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ η γυναίκα που με συντρόφεψε τη νύχτα σηκώθηκε να φύγει. Μόλις έβγαινε συναντήθηκε με τη Λι που ερχόταν. Σταμάτησαν και χαιρετηθήκαν. Μπήκε κι άφησε το μικρό που του είχε χτενίσει το λίγο μαλλί και του το ‘χε δεμένο μπροστά σαν ένα μάτσο γιασεμιά. – Κοίταξέ τον, είπε. Δεν είναι ωραίος; Τούτο λέγεται λουλουδοχτένισμα. […]

Χούλιο Κορτάσαρ | Κάποιος Λούκας

ΠΛΑΚΑ ΠΛΑΚΑ, ΠΑΝΕ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΕΞΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑ ΜΑΣ, αρχίζουμε να πεθαίνουμε λίγο λίγο σε άλλους θανάτους. Οι σπουδαίοι μάγοι, οι σαμάνοι της νιότης μας, φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο. Σε πολλές περιπτώσεις δεν τους σκεφτόμασταν καν, είχαν μείνει πίσω στην Ιστορία˙ other voices, other rooms* μας καλούσαν. Κατά κάποιο τρόπο ήταν πάντα […]

Στέργια Κάββαλου | Κάτι κλαίει ακόμα

AIR GOLD Τα συνεργεία καθαρισμού ταχτοποιούν και τις τουαλέτες των αεροσκαφών. Αυτό δεν είναι νέο. Το νέο είναι ότι στην πτήση Αθήνα-Παρίσι παραμονή Χριστουγέννων του ’12, βρέθηκαν δύο σακούλες που δεν είχαν σκουπίδια αλλά ράβδους χρυσού συνολικού βάρους ενός κιλού. Το συνεργείο έκανε ως όφειλε. Παρέδωσε τις σακούλες στα απολεσθέντα του αεροδρομίου θεωρώντας ότι πρόκειται […]