Πεζογραφήματα

Το Σουζούκι της ανεβαίνει ασθμαίνοντας το στενό δρόμο του Χελμού. Το βουνό καταπράσινο. Μυρωδιές από τα πεύκα, τα έλατα, τις καστανιές, κάποιες σκόρπιες λεύκες και σφενδάμια εισβάλλουν από τα ανοιχτά παράθυρα. Το ίδιο και το κελάηδημα των πουλιών. Ευτυχώς που κανένας σταθμός δεν πιάνει σε αυτό το υψόμετρο και μπορεί να αφουγκραστεί τα πουλιά. Όταν […]

Σε τριάντα-σαράντα χρόνια όλα θα έχουν τελειώσει. Αγωνίες, φόβοι, χαρές, λύπες, δανεικά χρωστούμενα ελπίδες, φίλοι, ανησυχίες, μοναξιές, βάσανα, ευτυχίες, όλα. Κωμικό. Ο χρόνος γλιστράει από τα χέρια μου όσο σπαράζω σε αυτή την ακατανόητη διελκυστίνδα. Από τη μία ο πόθος για όσα δεν πρόλαβα και πρέπει να χωρέσουν στο χρόνο που μένει, από την άλλη […]

Περί μιας άγαρμπης ανάκαμψης (ή, τουλάχιστον, μιας αντίστοιχης προσπάθειας) από ένα -ακόμη- λάθος. Περί ενός ζαλισμένου φαντάσματος με λερωμένη λάμα σε αέναο κυνηγητό. -.- Δε μιλάει πολύ· παλιότερα μιλούσε περισσότερο. Αμίλητος, λοιπόν, και ηθελημένα αόρατος, κουρνιάζει στη σκιά των κοινότυπων συζητήσεων μιας βολικά πολυμελούς παρέας που επιλέγει ως συνοδεία τα ελεύθερά του βράδια, απλά για […]

Αφήνει το κερί να τρέξει στη γυμνή σάρκα, να τη σμιλέψει. Ένοχη αυτή η απόλαυση, προσπαθεί να την κρύψει μπροστά στα κρεμασμένα πρόσωπα. Οι καμπάνες χτυπάνε, γριές μαντηλωμένες σταυροκοπιούνται και εκείνη ερεθίζεται από την μυρωδιά του θυμιατού και τα άνθη που στάζουν στο μνήμα. Από πίσω ακούγεται πως σήμερα κρεμάται επί ξύλου. Ξαφνικά σπαράζει, λες […]

Μου αρέσει όταν έχει ήλιο και είμαστε έξω. Κάνουμε κούνια στον κήπο και σε ζηλεύω που φτάνεις τόσο ψηλά. Παίζουμε κρυφτό στην πίσω αυλή και πάντα χάνω από εσένα. Καθόμαστε στα σκαλοπάτια, εσύ κοιτάζεις τη μαμά που κεντάει κι εγώ παίζω με τις γάτες – κι ύστερα θυμάμαι ότι μαλώνεις μαζί τους κι εγώ πρέπει […]

Ο θείος Ηλίας ήταν γνωστός για την αγάπη του στο ωραίο φύλο και στον ποδόγυρο. Σπάνια τον θυμάμαι να μας επισκέπτεται στο σπίτι πάνω από δύο φορές με την ίδια γυναίκα. Μάλιστα ο πατέρας μου του είχε κάνει και παρατήρηση. «Αρκετές έχουμε γνωρίσει Ηλία, την επόμενη φορά θα φέρεις γυναίκα σπίτι μόνο εάν έχεις σκοπό […]

Συνέβη ήσυχα. Όχι ήσυχα. Ύπουλα. Σαν ένα τσίμπημα στο πόδι από κάτι που δε βλέπεις, σαν ένα χέρι ελαφρύ στην τσέπη σου. Έτσι ένιωσα, νομίζω, όταν άνοιξες τα μάτια σου. Αιφνιδιασμένος. Ληστεμένος. Σε κοίταζα κι ήσουν εσύ, χωρίς αμφιβολία ήσουν εσύ δίπλα μου στο στρώμα, σ’ αυτήν που από καιρό έχω συνηθίσει για μεριά σου, […]

«Φώναξέ το! Τι σε εμποδίζει;» Σάλιο της εκτοξεύθηκε προς πάσα κατεύθυνση. «Όλο μιλάς, μιλάς, και εν τέλει τι λες; Πράγματα που δεν σε αντικατοπτρίζουν, έννοιες παρασιτικές διεισδύουν στα βάθη των κυττάρων σου. Πώς το ανέχεσαι;» Δεν την κοίταξε καθ’ όλη τη διάρκεια που αυτό το ντελίριο βρισκόταν εν δράσει. Χρειάζεται θάρρος, και κάποτε θράσος, για […]

Μέσα από μια χαλαρή ενδυματολογική χειροπρακτική προσεγγίζω μια queer προδιαθεσία, παιδιόθεν. Μέσα απ’ την αναφορεμένη γυναικεία ρόμπα γνώρισα τη γενεσιουργό αιτία μιας ανένταχτης, παραδοσιακά, φύσης. Από πανί βαμβακερό, σε στρατιωτικό ραφ χρώμα – πυκνής ύφανσης, τύπου τζιν -, ήταν κομμένη και ραμμένη η ενδιαφέρουσα φούστα της μαμάς. Το φτιαγμένο τρανσφόρμερ πατρόν θα μεταποιούσε εκείνη, εγκυμονούσα […]

Σκεπή Καλεσμένη σε συνάδελφο. Το νέο της διαμέρισμα ήταν σε μια πολυκατοικία χτισμένη στις αρχές του περασμένου αιώνα. Φάγαμε, ήπιαμε, και κάποια στιγμή μού λέει: «Ξέρεις τι είναι ωραίο εδώ; Η οροφή δεν έχει μεγάλη κλίση. Μπορείς να ανεβείς και να καθίσεις». Ανεβήκαμε. Το Βερολίνο απλωνόταν στα πόδια μας. Κάτω, ένα τραμ έστριβε τρίζοντας.
Ο αέρας […]