Πεζογραφήματα

— Όχι, όχι και ξανά όχι!.. Αρνούμαι να δεχτώ κάτι τέτοιο! — Μα Θυμιέλη μου, γιατί; Πού είν’ το κακό κι η αμαρτία; — Εσύ να μην ανακατεύεσαι… δεν σ’ αφορά! — Δεν μ’ αφορά; Μα είναι και δικό μου παιδί! — Είναι και δικό σου παιδί αλλά αυτά είναι ανδρικές υποθέσεις. — Και τι […]

Μνήμη Σωτήρη Πέτρουλα Στον Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη Στραγγαλισμένος, ο νεκρός χαμογελάει. Το χαμόγελό του είναι αναμφισβήτητο, πολύ πιο αναμφισβήτητο απ’ την ιατροδικαστική έκθεση ή απ’ τις ακριβείς περιστάσεις του τέλους του. Αλλά το χαμόγελο δεν ήταν εκεί απ’ την αρχή του θανάτου του. Αρχικά, το στόμα του είχε ένα σχήμα πολύ πιο συνηθισμένο για τους πνιγμένους. […]

Συνήθως, ξυπνάει κατά τις οχτώ το πρωί. Δεν χρειάζεται ξυπνητήρι. Παρόλα αυτά, το έχει πάντα ενεργοποιημένο στα δέκα λεπτά αργότερα σε περίπτωση που αποκοιμηθεί. Το παράθυρο του υπνοδωματίου παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να κοιμηθεί έστω κάποιες ώρες. Αν είναι τυχερός και δεν έχει επισκέψεις το βράδυ […]

– Πώς θα ξεκινούσες μια ιστορία; Αν και είναι σίγουρη πως η ερώτησή του δεν απευθύνεται στην ίδια, την πιάνει εξ απήνης. Σηκώνει ακαριαία το βλέμμα της από το κείμενο ελπίζοντας να αντικρύσει το δικό του, καρτερικό και ατόφιο, όπως τη στιγμή της πρώτης γνωριμίας. Φευ. –Χμ δε ξέρω, μα ενδεχομένως να μην έχει σημασία, […]

  διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν Γένεσις 3:5    Νοτιοανατολικά τής νήσου Έλενας, πάν’ απ’ τη μακρύτερη παραλία της, σ’ έναν πλάτωμα απλωμένο σ’ όλο το μήκος της, η άκρη τού οποίου υψωνόταν περίπου δέκα μέτρα απ’ την αμμουδιά, ήταν χτισμένο το Λευκάρι, ένα ψαροχώρι με όχι παραπάνω […]

Eίχε ανάψει τσιγάρο και χάζευε το νεαρό ζευγάρι που καβγάδιζε στην απέναντι πολυκατοικία. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Βασίλης. Ήθελε να τη δει επειγόντως. Εκείνη δίστασε. Όχι πάλι τα ίδια. Της είπε να μην ανησυχεί. Συναντήθηκαν μετά από λίγο στο άγαλμα του Παύλου Μελά. Της ζήτησε χρήματα. Δύο χιλιάρικα. Εκείνη απόρησε. Της είπε ότι ήταν […]

Σε μια αίθουσα κρύα, γεμάτη γυαλί, χρυσό και καθωσπρεπισμό, τοποθετήθηκαν τα ξόανα, ξυλόγλυπτα αγάλματα αιώνες χωμένα στα έγκατα της γης, να εκτεθούν, να δοξαστούν ˙ μουντά, γεμάτα λάσπη, βρωμιά, χωρίς το πρέπον κάλλος όπως θα άρμοζε στο κύρος, στην ιστορία τους˙ φτιάχτηκαν για την περίσταση, κοσμική, κοσμογονική, κάλπικη, καθαρίστηκαν, βάφτηκαν, ντύθηκαν με πέπλα, μάσκα, μασκαράτα, […]

 (Ευεργετικός ο σημερινός του περίπατος. Ήδη, αισθάνεται καλύτερα μετά τη χθεσινοβραδυνή του αδιαθεσία. Βηματίζει σταθερά στις αλέες του πάρκου, με τη βοήθεια ενός ξύλινου μπαστουνιού. Το χωμάτινο μονοπάτι μόλις έχει στεγνώσει απ’ τις βροχές των προηγούμενων ημερών. Δεξιά κι αριστερά του δρόμου, η παιδική χαρά, το γκαζόν, το γήπεδο, παραμένουν λασπωμένα. Λίγα παιδιά παίζουν στον […]

Αφήστε με να συστηθώ στα γρήγορα, γιατί θα πρέπει να έχω τελειώσει την ιστορία μου σε πέντε σελίδες το πολύ. Έτσι με πρόσταξαν. Σε άλλους ίσως φαίνονταν πολλές, εμένα μου μοιάζει απίθανο να προλάβω. Έτσι ήμουν από παιδί, της τελευταίας στιγμής, της απιθανότητας, και στο τέλος τα κατάφερνα – με πληγές στα γόνατα, με γουργούρισμα […]

«Αυτά να είναι τα προβλήματα!» Έτσι διέκοψε τη διάρκειας μερικών δευτερολέπτων, συνοδευόμενη από εξονυχιστική εποπτεία του αμαξώματος, σιωπή του ο μάστορας, διαβεβαιώνοντας τον Πέτρο ότι το αυτοκίνητο θα ήταν έτοιμο σε μια ώρα το πολύ και το πίσω αριστερό φτερό θα έδειχνε και πάλι ολοκαίνουργιο, λευκό αλπικό, χάρη σε μια πρωτοποριακή τεχνική τοπικής βαφής. Ο […]