Κριτική του Αυγουστίνου Συκόπουλου-Μπέλλου για την ποιητική συλλογή «Τα πρώτα βήματα» (εκδόσεις Ιωλκός, 2023) του Σ.-Α. Ν. Αγούρου.

https://iolcos.gr/eshop/titlos/ta-prota-vimata/ To τρίπτυχο δυσκολία – προσπάθεια – ματαίωση αποτελεί κυρίαρχο ποιητικό μοτίβο που διατρέχει το έργο του Σ.-Α. Αγούρου και μπορεί να ανιχνευτεί σε διάφορες μορφές στα περισσότερα ποιήματα της συλλογής. Το ποιητικό υποκείμενο βρίσκεται συχνά εγκλωβισμένο σε μια αναπόδραστη τρίγωνη φυλακή: αποπειράται να διαχειριστεί δυσχερή και επώδυνα συναισθήματα, συνδεδεμένα με την απώλεια, τη μοναξιά, […]

Απόστολος Θηβαίος | Η Ξύλινη Φωλιά

Κάπως μπερδεύεται μες στην ιστορία η Σόνια Ιλίνσκαγια, κάπως μπλέκουν τα λόγια της μες στο μυθιστόρημα του γαλάζιου στενού που δίχως εκείνη ή την υποψία της, θα ‘ταν φτωχότερο. Ένα σενάριο  δίχως κανένα κύρος πια. Θα μπορούσε να ‘ναι η αυτοπροσωπογραφία της  Ροζάνοβα. Ή πάλι η φιγούρα μιας κούκλας μπάμπουσκα, μιας ξύλινης φωλιάς. Μόνο που […]

Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη | Δύο ποιήματα

Όλα παίζονται στα ρηχά Όλα παίζονται στα ρηχά δίχως γεφύρια και ανέσεις απόκεντρα από τα βάθη, το εδώ και το εκεί ως υπονοούμενα στα μάγουλα της μέρας άνευ φαντασίας μ΄εκείνο το σύμφυρμα των ψυχών περίκλειστο στο κουφάρι των προθέσεων. Δεν θύμιζε το όλο πράγμα έναν αληθινό αντίλαλο πολυζήτητο, φευγαλέο που να λογαριάζει τις τύχες των […]

Ελένη Αλεξίου | Προσφυγικός καταυλισμός

Oι γείτονες ‘θάψαν στο δάσος το παιδί τους  Μεγαλωμένο στις ερήμους Άμαθο από φυλλωσιές και υγρά σκοτάδια Τρομάζει απ’ την ανάσα του βουνού άδεια η κοιλιά μου ασήκωτη -σα να βαστώ  πολλά κιλά ψωμί  ή πέτρες- Είναι κι αυτή μια προσφυγιά Nα λυτρώνεσαι από το κλάμα του άλλου Nα μη θέλεις να τον παρηγορήσεις «Η […]

Παρουσίαση του βιβλίου «Στον λαβύρινθο: ο Θεόδωρος Τερζόπουλος συναντά τον Χάινερ Μύλλερ»

ΔΕΥΤΕΡΑ, 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ στις 19:30 Θέατρο Άττις (Λεωνίδου 7 Αθήνα) Παρουσίαση του βιβλίου ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ: Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΧΑΪΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ επιμέλεια: Frank Raddatz μετάφραση: Γιάννης Καλιφατίδης Η διεθνής πορεία του Θεόδωρου Τερζόπουλου, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, σηματοδοτείται από τις σπουδές του στο Berliner Ensemble από το 1972 […]

Απόστολος Θηβαίος | Blue

  “έργο που δεν βρήκε ποτέ στεριά” [Άδειο δωμάτιο σπιτιού. Δεν υπάρχει τίποτε, έξω από ένα ξύλινο τραπέζι και δυο παράταιρες καρέκλες. Δυο άνθρωποι μονάχα το κατοικούν. Ο Λίο και η Μπλου, όχι πάνω από τριάντα χρονών, εκείνη ντυμένη χειμωνιάτικα, εκείνος διαλυμένος, μια υδατογραφία που δεν μπόρεσε. Όλα δείχνουν πως κάποτε ο Λίο και η […]

Κατερίνα Λέκα | Τρία ποιήματα

Ψίχουλα και σήμερα Ψίχουλα έφαγα και σήμερα. Στο τηλέφωνο μου λένε να φάω κάτι απ’έξω. Σου λένε είναι προτιμότερο αυτό, από το τίποτα. Ειρωνία. Λες να εννοούσαν το ίδιο και για την αγάπη; Για αυτό να πεινούσα τόσο πολύ; Ψίχουλα έφαγα και σήμερα.   Βάλε καφέ να στα πω Ο χρόνος σταμάτησε, από τότε που […]

Αναστάσης Πισσούριος | Κύπρος: το τραύμα ως προϊόν 

Η λογοτεχνική ανάγκη να εκφραστεί το κυπριακό πολιτικό πρόβλημα σ’ ένα λογοτεχνικό έργο είναι σχεδόν αναπόφευκτη και κάθε φορά λαμβάνει διαφορετικές μορφές εισαγωγής και διατύπωσής του. Αν και ο κάθε ιδιόλεκτος λογοτεχνικός λόγος προσπαθεί ν’ αποβάλλει δια ροπάλου την όποια πολιτική πραγματικότητα εν τέλει αποτυγχάνει. Η προσπάθεια να υπάρξει μια λογοτεχνική γραφή απαλλαγμένη από την […]

Κριτική του Γ. Δ. Αναγνώστου για τη συλλογή διηγημάτων «Μονωτική ταινία» (εκδόσεις Ιωλκός, 2021) της Ελένης Καραμαγκιώλη

Ελένη Καραμαγκιώλη, Μονωτική ταινία, Εκδόσεις Ιωλκός, Αθήνα 2021 Ανάμεσα σ’ εκκωφαντικές λεπτομέρειες και εικόνες κινηματογραφικής ροής, στη μορφή και το πλαίσιο της κίνησης μιας ιδιαίτερης γραφής κυλούν οι ιστορίες της Ελένης Καραμαγκιώλη. Είναι η πρώτη της εμφάνιση στα Γράμματα. Γραφή δυναμική και λεύτερη. Με ροή έμπειρου διηγηματογράφου τοποθετεί τον αναγνώστη στο κέντρο του κόσμου της. […]

Απόστολος Θηβαίος | Η νύχτα του Λούσια

Έτσι για το ονόρε που λένε, από φέτος και κάθε τόσο από το γαλάζιο στενό θα περνούν, λέει  άνθρωποι που αγάπησα δίχως ποτέ να τους γνωρίσω. Άνθρωποι που έχουν τώρα πια τις συνήθειες των πουλιών και πετούν σε τόπους αλαργινούς. Άνθρωποι, σαν τον Νίκο Χουλιαρά, ποιητές που απομείνανε σαν κάτι μεγαλύτερο από έναν ψίθυρο και […]