Την τελευταία φορά που είδαν τον Κούλλο, σε απόσταση υπεραστικής κλήσης, να φτάνει στο σπίτι των κουδουνιών, το φύλλο υπάκουσε στο μπουμπούκι, έκλεισα την ελεύθερη νύχτα κι έφτιαξα στην εντέλεια το δωμάτιο. Την τελευταία γνωστή φορά που ο Κούλλος υπάκουσε σε υπεραστική κλήση, μέσα στο σπίτι της νύχτας, το φύλλο προειδοποίησε το μπουμπούκι, έκλεισα το […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Δημήτρης Βασιλάκης | 88 εν κινήσει
Αν αφήσεις τον κόσμο μόνο του μ’ ένα παιδί ή μ’ έναν ποιητή δεν ξέρεις τι πραγματικά μπορεί να συμβεί. Στα μάτια τους όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Όλα μοιάζουν λογικά. Όλα είναι δυνατά. Αν αφήσεις τον κόσμο στα χέρια τους μπορεί να βρεις τον ουρανό στη θέση της θάλασσας. Το αποτέλεσμα ίσως τους δικαιώσει. Ίσως όχι. […]
Αντώνης Τσόκος | Η διακριτική λιποθυμία του Σαρλ
Άνοιξε διστακτικά το δεξί μάτι. Απότομα, το αριστερό. Εισέπνευσε μια γερή γουλιά οξυγόνο. Φούσκωσε τα μάγουλά του με τον αέρα που εξέπνευσε ο Λούις Άρμστρονγκ στην τρομπέτα του. Άδειασε τα χνώτα του στο τζάμι, άφησε το δάχτυλό του να ζωγραφίζει ένα ατμόπλοιο και αναχώρησε για τη ντουλάπα. Φόρεσε το μπεζ κουστούμι με τον καρό γιακά. […]
Βαλάντης Μάστορας | Ερωτικό
Κοίταξε τώρα στο κάπου και πάντα οι δυο μας πετάμε. Σαν ανθοστόλιστες πλατιές, από μάρμαρο επιφάνειες. Ζεσταίνουμε λίγη από την παγωμάρα της ατμόσφαιρας. Ζεσταίνουμε λίγη από την παγωμάρα των σεντονιών. Περπατάμε δίπλα δίπλα, να μη χάσουμε εμπειρία. Ζητιανεύουμε τυφλά ο ένας στον άλλον. Δώσε μου. Σου δίνω. Πάλι πίσω. Πάλι πάρε. Πάλι φέρε. Συναλλαγές. Οι […]
Νικόλαος Κάλας | ΑΣΠΑΣΙΑ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ
Πάνω ἀπ’ τήν Πλάκα, στήν “Ταράτσα τοῦ Περικλῆ” τά “Σόνια καί τά λουμάρια” θά φωτοηχήσουν ἅψε σβῆσε τρεῖς σκηνές ἐρωτικές. Μέ τή “Μούζικα πρό Μπούζικα” θά συμπράξει ἡ Μίς Ἑλλαντό κι ὁ Μισέλ Μισελίν. Θά χαμογελάσουν μέ μειδιάματα. Ὑπερπληρώθη τό Ἀκροπολώδειον: Ὁ Κανατάς πού ἀνεκάλυψε τήν ποιητική ἀξία τοῦ ζεστού νεροῦ ἀπαγγέλλει ἀπόψε τό ” […]
Γιάννης Βαρβέρης | Κορμάρες στην Πατησίων
Αφηρημένος άνθρωπος θα πει ολονυχτίς να σε ξεχάσουν κλειδωμένο σε μουσείο. Απ’ την τουαλέτα βγαίνοντας ήχος κανείς και μάνταλα βαριά. Στα μάρμαρα τα βήματά μου ποδοβολητό της Ιστορίας: μορφώθηκα μορφώθηκα και τέλος κούρνιασα σ’ ένα γραφείο. Νύχτα και θα περάσει. Αλλά με θόρυβο; Και με κουβέντες και αναστεναγμούς. Αιφνίδια Έλλην τράβηξα στο διάδρομο να σώσω […]
Βλαδίμηρος Νικολούζος | Το πρόσωπο
Ανακαλύπτω άριες σε ένα κόσμο βουβών ξεδιαλύνω κραυγές μέσα σε σιωπηλά ερείπια θυμάμαι ένα πρόσωπο άλλοτε νεανικό άλλοτε γέρικο να σφυρίζει το Bete aber auch dabei του Μπαχ… Ανεβαίνοντας τα σκαλιά ασθμαίνοντας πραγματικότητα σφηνωμένο ανάμεσα σε ασφυξιογόνες στιγμές το πρόσωπο διατρέχει σύμπαν ολόκληρο που θα πάει, θα ξανάρθει η όραση υπερθετική να κατοικήσει πάλι τα […]
Βύρων Λεοντάρης | ΓΛΥΚΥΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
Γλυκύς ὁ θάνατος δέν εἶναι πουθενά. Λοιπόν, γιατί ὄχι εἰς τήν ξένην γῆν, ὅπου καί πιό σεμνή ἡ μετάστασή μας χωρίς ἐξόδια ἐγκώμια καί συχώρια κι ὁ ξένος οὐρανός ἴσως πιό δίκαιος κριτής; Δέν τήν κατάλαβα ποτέ τήν ἀπευχή τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου – σά νά μήν ἤξερε τί ξενιτειά εἶναι κι ἡ γενέθλια γῆ, ἡ […]
Νικόλας Περδικάρης | Μάμα Κάρι
Πέρα από τις κορυφές της επαρχίας Κάπτρι, δοξασμένες αγελάδες σουλατσάρουν στο χωματόδρομο. Από το βάθος, οι σιλουέτες των κάρων αχνοφαίνονται, ροζ, με μια ελαφρά πράσινη απόχρωση, σαν σκουριά ή σαν άλλο αίμα, παράξενο, που βάφει τη μια τους πλευρά. Οι σκλάβοι, στα χωράφια, ξεθεώνονται γυμνοί. Από τα κόκαλά τους ξεπετάγονται, αιχμηροί, οι υπαινιγμοί πως κάποτε […]
Αικατερίνη Τεμπέλη | Εξομολόγηση
Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα. Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα. Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα. Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη. Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου. Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή… Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, […]