Συντάκτης: AntonisTsokos

Ἂν καὶ δὲν πιστεύω πὼς θὲ νὰ πεθάνω, ἂν καὶ μὲς στὸ ἄνθος εἶμαι τῆς ζωῆς μου, διαθήκη ὅμως σκέπτομαι νὰ κάνω, γιὰ νὰ μὴ μὲ τύπτει ἡ συνείδησίς μου. Ποιός γνωρίζει τάχα τί μοῦ ξημερώνει! ἐνῷ πᾷς στὸ δρόμο ξένοιαστος… τί φρίκη! ἅμαξα ἢ κάρρο σὲ καταπλακώνει, κι’ ἔτσι ξεμπερδεύεις δίχως διαθήκη. Πένα στὴ […]

Το σπίτι μου όπως και το δικό σας μπαίνει στα σπίτια των άλλων ανθρώπων έτσι στενοί πού ‘ναι οι δρόμοι έτσι πολλοί πού ‘ναι οι άνθρωποι Είναι φορές κολλητά όπως ζούμε που θαρρώ πως κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι πλένουμε τα δόντια μας με το ίδιο βουρτσάκι και τρώμε το ίδιο φαί. Μόνο που όταν φεύγετε […]

  Ήταν το βάθος του φωτός στο νερό που καθρέφτιζε τον ουρανό των λέξεων όσο τα μάτια μπορούσαν να εξηγήσουν όσο το χέρι μπορούσε ακόμα να δοκιμάσει την ψευδαίσθηση.   Πώς μπορεί αυτό που μένει να γίνει κάτι άλλο; Πώς η αφή μπορεί να σπάσει την αιχμηρή ακινησία του νερού; Πώς τα ψήγματα φωτός μετουσιώνονται […]

[ακατοίκητο] {Στο κουδούνι του σπιτιού μου δε γράφει όνομα και στην αυλή μου φύτρωσε ένα σκιάχτρο. Πάνε χρόνια που αναρωτιέμαι γιατί δεν έρχεσαι.} [βήματα] {Ο χρόνος χωρίζεται σε στιγμές, λένε.   Ο χρόνος χωρίζεται σε βήματα, λέω.   Είναι τα βήματα τα περπατητά, τα αθόρυβα. Τα δυο πόδια που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου. Τα […]

Ήμασταν εκεί. Με τα δάχτυλα ανάμεσα στα μαλλιά. Τα χείλη στο χείλος των φιλιών. Στο πεζοδρόμιο τα δέντρα ξήλωναν τις πλάκες. Οι περαστικοί σκόνταφταν κι άνοιγαν τρύπες στα παράγωνα κεφάλια τους. Το αίμα ωρίμαζε σαν άγουρο βερίκοκο. Οι ανοιχτές τέντες έγδυναν τον ήλιο κι έφτυναν σκιές στα προστατευόμενα καφενεία. Οι θαμώνες, νεκροί από χρόνια, αναπαύονταν […]

Πόλεις με τοίχους γκρίζους, βαμμένους στο χρώμα της μοναξιάς. Άνθρωποι που κοιτούν μονάχα τις φωτογραφίες του εαυτού τους σε φωτεινές οθόνες. Ο έρωτας περιπλανιέται μόνος από ταινία σε ταινία στα άδεια σινεμά τις Κυριακές. Παιδιά που τρέχουν… για να μεγαλώσουν. Σήμερα ένα ακόμα δέντρο λείπει απ’ τη γειτονιά. Το δέντρο έγινε χαρτί και στο χαρτί […]

Καπνίζω χωρὶς νὰ σταματήσω ἀπ᾿ τὸ πρωὶ ἂν σταματήσω τὰ τριαντάφυλλα θὰ μ᾿ ἀγκαλιάσουν μ᾿ ἀγκάθια καὶ μὲ ξεφυλλισμένα πέταλα θὰ μὲ πνίξουν φυτρώνουν στραβὰ ὅλα μὲ τὸ ἴδιο τριανταφυλλὶ κοιτάζουν περιμένουν νὰ ἰδοῦν κάποιον δὲν περνᾶ κανεὶς πίσω ἀπ᾿ τὸν καπνὸ τῆς πίπας μου τὰ παρακολουθῶ πάνω σ᾿ ἕνα κοτσάνι βαριεστισμένο χωρὶς εὐωδιά, στὴν […]