Όπως το έφτιαξε ο Παρμιτζιανίνο, το δεξί χέρι Μεγαλύτερο από το κεφάλι, να ορμάει στον θεατή Και ύστερα να αποτραβιέται αβίαστα, σα να θέλει να προστατεύσει Αυτό που διατρανώνει. Μερικά μολύβδινα πλαίσια τζαμιών, Παλιά δοκάρια, γούνα, πλισαρισμένη μουσελίνα, ένα κοραλλένιο δαχτυλίδι Ενώνονται σε μια κίνηση που στηρίζει το πρόσωπο, καθώς κολυμπάει Μπρός – πίσω όπως […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Χριστόφορος Τριάντης | Μοιράζομαι
Ω, μοιράζομαι ασημένια φέρετρα και χάρτινα φεγγάρια. Και ό,τι άλλο γεννά το χώμα : μνήμες , πληγές και στάχτες από λουλούδια. Ω, μοιράζομαι το ψωμί , το λιγοστό νερό και τα όνειρα, όπως φωλιάζουν μέσα στις λυγαριές, έχοντας για συντροφιά παλιά παιδικά παπούτσια. Και τον πόνο μοιράζομαι. Είναι η λύτρωσή μας, πριν ξανάρθει η […]
Εύα Πετροπούλου – Λιανού | Οι άλλοι
Σαν εκείνο το πρωί, σαν τα πρωινά που ο καθένας ζει μια φορά σε όλη τη ζωή. Έπειτα ένα τίποτα. Η ζωή , ασταμάτητο ρολόι. Οι δείκτες, στιγμές υπάρξεως μοναχικές. Στην αμμουδιά, τα ψαροκάικα να αγναντεύουν την όχθη του χωριού. Και έκανε τόση ζέστη. Για μιαν αγάπη να γίνεις φονιάς. Για μια φιλία να προδώσεις. […]
Σελάνα Γραίκα | Σκαθάρι
Πιάνω τον εαυτό μου, φορές, να παρατηρεί τους ανθρώπους. Ιδίως εκείνους που είναι απέναντι, όχι τους άλλους· χαμένοι ξαφνικά απ’ τους δρόμους. Με κάποια ηδονή χωράω· και μπαίνω, μες τα παπούτσια τους, χωρίζομαι δίχως να το σκεφτώ και πολύ. Βλέπω τον εαυτό μου, με τα δικά τους τα μάτια, και με θεωρώ καλό, πολύ καλό […]
Federico García Lorca | Γκασέλα του απροσδόκητου έρωτα
Κανείς δεν ένιωθε το άρωμα από τη σκοτεινή μαγνόλια της κοιλιάς σου. Κανείς δεν ήξερε πως τυραννούσες ένα κολίβριο του έρωτα ανάμεσα στα δόντια σου. Χίλια αλογάκια περσικά κοιμόντουσαν επάνω στου μετώπου σου τη φεγγαρόλουστη άπλα, όταν εγώ τέσσερες νύχτες σφιχταγκάλιαζα τη μέση σου που οχτρεύεται το χιόνι. Σε γύψο ανάμεσα και γιασεμιά, το βλέμμα […]
Διονύσης Μαρίνος | Του πατέρα I
Ήρθε ένα γράμμα˙ στη θέση του παραλήπτη εσύ φίλος σου παλιός από τα Ταμπούρια που σε θυμήθηκε για τις δημόσιες υπηρεσίες υπάρχεις ακόμα, χρειάστηκε να υπογράψω «θανόντος πατρός» να αποποιηθώ τις μυρωδιές σου όλες και το αντίδωρο των μαλλιών σου στον νιπτήρα ανοίγω το παράθυρο για να φύγεις κι ο αέρας εναντίον Διονύσης Μαρίνος – […]
René Char | Φύλλα του Ύπνου
Σελίδα [25] 5 Δεν ανήκουμε σε κανέναν εκτός από το χρυσαφί σημείο αυτής της άγνωστης σε μας λάμπας, της απρόσιτης για μας λάμπας που κρατάει ξάγρυπνα το κουράγιο και τη σιωπή. Σελίδα [31] 15 Τα παιδιά βαριούνται την Κυριακή. Ο Σπουργίτης προτείνει μια εβδομάδα είκοσι τεσσάρων ημερών για να κομματιάσει την Κυριακή. Δηλαδή […]
Σοφία Κιόρογλου | Τρυφερή ημιτέλεια
Χαμένος στην παράνοια του <<αυτο-κυνηγητού>> παγιδεύομαι σε τρυφερή ημιτέλεια, κανακεύοντας τους ώμους του εγωισμού μου Σαν άλλος αυτόχειρας εκούσιας τυφλότητας αγναντεύω το σώμα λες και χάθηκε μέσα στο είναι Μπερδεμένος σε διασταυρούμενες ροές συνειδητού και ασυνείδητου ύπνου λιμνάζω στην ψευδαίσθηση ατέρμονης εγωπάθειας Πριν καταποντιστώ σαν τις πόλεις που βομβάρδισαν κάποιοι ακατανόμαστοι τυχοδιώκτες. Σαν […]
Ανδρέας Δαβουρλής | Δύο ποιήματα
[Να γεμίσεις τις τσέπες σου με άστρα.] Ένας μικρός αστρολάβος τα μάτια σου, τούτο το βράδυ, κατέβασε των άστρων τη δόξα, ‘δω κάτου πιάσε στα χέρια σου απαλά, αυτό το θησαυρό τ’ ουρανού γέμισε τις τσέπες σου με την λάμψη τους, για της αβύσσου το δρόμο… [Στέκομαι] Στέκομαι, πειθαρχώ σε ένα όμορφο τραγούδι […]
Αντώνης Τσόκος | Μνήμη
Τη συναντούσε σπάνια. Κάθε φορά που την έβλεπε, την ερωτευόταν. Στο μεσοδιάστημα, ξεχνούσε την ύπαρξή της. Δεν του έλειπε ούτε εκείνη ούτε το σχήμα των ματιών της. Το πρώτο βράδυ που θυμήθηκε πως ήταν ερωτευμένος μαζί της, ονειρεύτηκε τον καρπό του αριστερού χεριού της. Το δεύτερο βράδυ ένιωσε το χέρι της να του ανακατεύει το […]