[Σελίδα 16] Τον τελευταίο καιρό, όταν μιλάω, βγαίνουν από το στόμα μου ακανόνιστες πέτρες. Τις τοποθετώ στον κήπο. Έχω την εντύπωση ότι οι πέτρες τρώνε τα λουλούδια μου. Όμως δεν μπορώ να το αποδείξω. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω. Οι πέτρες είναι τα παιδιά μου. Χθες ανακάλυψα ότι λείπουν τρεις πέτρες. Μεγάλωσαν κι έφυγαν […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Νίκος Καρούζος | Έχουμε κάθε δικαίωμα να κοιμόμαστε
ή μήπως όχι; για σκέψου να ανήκε στο κράτος ο ύπνος τα πράγματα θα ‘τανε δύσκολα θ’ αγοράζαμε ύπνο με δελτίο; ή ελεύθερα; και πόσο; κι αν είχε παραχωρηθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία; ποια η τιμή του σήμερα; θα πεθαίναμε από εγρήγορση χωρίς χρήματα; οι πάσχοντες από αϋπνίες τυχερότεροι λιγάκι – δεν είναι έτσι; Για σκέψου […]
Εύα Πετροπούλου-Λιανού | Το Πορτραίτο
Μια φορά κι ένα καιρό, στη μακρινή εξωτική Ζαριστάν, ζούσε ένας γεωργός. Τον έλεγαν Ζαχίρ. Ήταν άνθρωπος καλός και υπομονετικός. Αγαπούσε τη γη σαν να ήταν η οικογένειά του. Κάθε μέρα σηκωνόταν πριν την ανατολή του ήλιου και πήγαινε στο χωράφι του, να το καθαρίσει και να το οργώσει. Έπρεπε γρήγορα να ετοιμάσει το χώμα […]
Charles Bukowski | Μαμά
Βρίσκομαι εδώ, κάτω απ’ το χώμα, με το στόμα ανοιχτό και δεν μπορώ πια να πω: μαμά και τα σκυλιά έρχονται τρεχάτα να κατουρήσουν στον τάφο μου˙ τα έχω όλα, εκτός από τον ήλιο και τα ρούχα μου που φθάρηκαν. Χθες, ό,τι είχε απομείνει απ’ το αριστερό μου μπράτσο πήρε λίγο αριστερά, σαν άρπα δίχως […]
Περί τρέλας | Αρτώ- Γουλφ – Νίτσε – Πόε – Σέλλεϋ
Σελίδα 60. Επιστολή του Φρίντριχ Νίτσε. [Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889] Στην Πριγκίπισσα Αριάδνη15 , την αγαπημένη μου. Πρόκειται για προκατάληψη το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος. Ωστόσο, έζησα συχνά ανάμεσα στους ανθρώπους και γνωρίζω όλα όσα μπορεί να βιώσει το ανθρώπινο είδος, από το πιο ταπεινό έως το ανώτερο. Στους Ινδούς ήμουν ο Βούδας, στην […]
Ελένη Σ. Αράπη | Ωραία Ελένη
Από παιδί σύχναζε στα νεκροταφεία άλειφε το κορμί της με χώμα. Αγαπούσε ιδιαίτερα τους πήλινους τάφους ξάπλωνε κάτω από τα κυπαρίσσια ερωτοτροπούσε με τις κάθετες ρίζες. Κάποιοι τη φώναζαν ωραία Ελένη μα αυτή ήξερε πως ήταν ασβός· βρωμάει το ψέμα. Η Ελένη Αράπη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και εργάζεται ως καθηγήτρια […]
Αντώνης Τσόκος | Σκιά
Μπήκα στο φούρνο ν’ αγοράσω ψωμί. Πήρα ένα καρβέλι απ’ το ψάθινο κοφίνι, πλήρωσα και βγήκα. Στην έξοδο με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Η σκιά μου είχε κλαπεί. Για καλή μου τύχη η σκιά του φούρναρη ήταν ακριβώς στα μέτρα μου. Τη φόρεσα κι έφυγα. Δυστυχώς αύριο θα πρέπει να την επιστρέψω. Ανάθεμά τη, μοσχοβολά […]
Emily Dickinson | Είμαι ο κανένας! Εσύ είσαι ποιός;
Είμαι ο κανένας! Εσύ είσαι ποιός; Είσαι – κι εσύ – Κανένας; Τότε μαζί ζευγάρι κάνουμε! Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν – ξέρεις! Τι βαρετό – να ‘σαι – ο Κάποιος! Πόσο δημόσιο – ένα βατράχι ας πούμε κάπως – Που τ’ όνομά του – έναν Ιούνη ατελείωτο – κοάζει – Σ’ έναν […]
Σελάνα Γραίκα | Ο άνθρωπος με το στραβό καπέλο
« Για δες πως έγινε αρνί, Ο λύκος χωρίς δόντια.» Σελάνα Γραίκα Η Ειρήνη άλλοτε ήτανε μία πόρνη, που’ παιζε τα φουστάνια της κι όλα της τα καλά, στα καπηλειά· στα καφενεία των εποχών, επάνω στα χαρτιά ή πάνω στο κορμί της. Νιότη, παραδομένη στην απόλαυση· με σάρκα μαλακή και πάχος ελαφρύ, η ομορφιά […]
Γεβγκένι Γεφτουσένκο | Κρέμασα το ποίημά μου
Κρέμασα το ποίημά μου σ’ ένα ψηλό κλαδί. Κοίτα το που χτυπιέται με τον άνεμο. Ξεκρέμασέ το, μου είπες, σταμάτα το μαρτύριό του. Ξαφνιασμένοι οι διαβάτες, το βλέπουν τόση ώρα! Το δέντρο χαιρετά, κινώντας το ποίημά του. Δεν υπάρχει τίποτα για απάντηση. Πρέπει να φύγουμε. – Θα το απαρνηθείς; Μάλλον. Μα μη φοβάσαι, αύριο ένα […]