Συντάκτης: AntonisTsokos

Πολεμώντας τη Μελαγχολία, ΙΙ Γράφει ο Ντεμπόρ για το Παρίσι των αρχών της δεκαετίας του 1950: «Ήταν ο λαβύρινθος ο πιο καλοστημένος για να κρατάει τους ταξιδιώτες. Αυτοί που σταμάτησαν εκεί για δυο μέρες δεν ξανάφυγαν ποτέ… Κανείς δεν άφηνε αυτούς τους λίγους δρόμους και τα τραπέζια αυτά όπου είχε ανακαλυφθεί το απόγειο του χρόνου» […]

Ητανε μια στιγμή που αιώνα κράτησε. Κάποιος μου ζήτησε να διαλέξω σχήμα. «Στο κάρμα δεν το γράφει;», τον ρώτησα. «Ναι, μα το κάρμα είναι  φωνή», απάντησε. «Μίλα, να την ακούσεις». Τι επιλογές έχω; Κι αν γινόμουν γραμμή; «Θ’ ακολουθούσες την πορεία σου», μου είπε, «πάντα μπροστά, στα βάθη ή στα ύψη». Τελεία; «Θα ‘σουν αρχή […]

Να σφίγγεις το χέρι του άλλου μια Κυριακή απόγευμα, να ανασαίνεις της έξαψης την τρικυμία. Ότι αγγίζω ματώνει ρουφάω το αίμα απ’ τις χαρακιές, έτσι ποτίζω τα στεγνά μου χείλια. Τι κι αν  παραμονεύει ο θάνατος εμείς ανταλλάσσουμε ματιές, μεθάμε με της θάλασσας το κύμα. Με χιλιόμετρα φαντασίας προσπαθώ να συρθώ, να κρατηθώ, μέσα στο […]

[Νυχτερινό] για μια νύχτα μαζί σου θα έφτανα μέχρι τα περίχωρα του ύπνου σου θα έμπαινα σε τροχιά γύρω απ’ την αγρύπνια σου θα γινόμουν θηλιά στου κρεβατιού σου το πόδι θα σκότωνα τα κουνούπια για να ρουφώ μόνο εγώ τα μάτια σου ως το μεδούλι του ονείρου θα μπορούσα ακόμη και να περπατήσω ως […]

[Μάταιο]  Λίμνες τα μάτια της με αισθήματα κελαρυστές ⸱ κάθε που κλαίει, τα σφουγγίζω μ’ ένα μαντήλι έπειτα το σφίγγω στα δυο μου χείλη. Το ποίημα αρχινάω που ατελές θα μείνει, όταν φθαρθεί ή ίσως χαθεί ετούτο το μαντήλι.   [Γράφοντας] Κάτι που σκιάζει το γραπτό θηρεύει μέσα μου απτό το παιδί που ήμουνα εγώ, […]

Πολεμώντας τη Μελαγχολία, Ι Jamais plus nous ne boirons si jeunes Μελαγχολία σημαίνει βαθιά αίσθηση της αδυσώπητης παρέλευσης του χρόνου, και ο χρόνος είναι πλέον ο μόνος δυνάστης που αναγνωρίζουν όσοι διατείνονται πως αγαπούν την ελευθερία. Δημιουργική μελαγχολία είναι η στιγμή, με την έννοια του Hegel, καταπολέμησης αυτού του δυνάστη, άρσης της άτεγκτης παρέλευσης των […]

Θαλάσσιο Τοπίο Οφθαλμών  Όταν είμαστε όμορφοι, όλα είναι όμορφα, είναι η Πλάση που μας πλάθει όμορφη, όλα είναι αιθρία και ανοιχτότητα, όλα, λέει Εκείνος, είναι όπως τα λες, λέει σ᾽ Εκείνη, ναι, όπως το είπες και το λες, Όλα είναι η ανοιχτή στιγμή των λουλουδιών, όλα είναι ανοιχτήρια για τις μπίρες, τιρμπουσόν για τα κρασιά, […]

«Ήμουν ολότελα παιδί, όταν ένιωσα μέσα στην καρδιά μου δύο αισθήματα αντιφατικά, την απέχθεια προς τη ζωή και την έκσταση της ζωής»  Σάρλ Μπωντλαίρ Τί παράξενο κορίτσι που ήταν η Ανθή. Ξάπλωνε στον καναπέ με τα πόδια της τοποθετημένα προσεκτικά πάνω στο μεγάλο μαξιλάρι με την  λευκή θήκη και τα γαλανά λουλουδάκια που είχε ράψει […]