Συντάκτης: AntonisTsokos

[Ύμνοι εις την ελευθερίαν]  Αιώνες τώρα, δεν περπατούμε πια,   μόνο συντάσσουμε,    βάδην ή τροχάδην                      πάνω στο χώμα,                      αυτόματες κι απέλπιδες γραφές περί κατάργησης της βαρύτητας.   [Το γραφόμενό σου] Για να αφουγκραστείς την πιο βαθιά του φύση το ξέρεις πια: γην και ύδωρ θα σου ζητήσει.   Ο Νίκος Ι. Τζώρτζης κατάγεται από […]

[Στη θάλασσα του Νικολά] Η υποψία της χολής μαυρίζει χώματα και τρώει. Παιδί που δεν είσαι κανείς. Κι είσαι τα πάντα με το γέλιο της ψυχής σου. Σου το ’χουν κλέψει για, μα κάτι τύποι σα κι εμέ το βλέπουν στη μορφή σου. Έλα να σε φιλέψω, βρε γιαβρί, να φάμε κι άσπρο πάτο δεκαράκι. […]

[Ο Μονόλος μίας Θλιμμένης] Είχε κυλήσει κάτω από τα πόδια σου η αλμύρα που έπεσε απ’ τα μάτια μου. Εγώ έσκυψα λίγο να μαζέψω τα κομμάτια απ’ τη στάχτη σου. Μα η θάλασσα με έσυρε μακριά και τα φιλιά μου πνίγηκαν μαζί με τ’ άστρο σου.   Οι πορτοκαλιές έλιωσαν τους σπόρους τους στον ήλιο […]

Από το οπισθόφυλλο: Tι γίνεται όταν η ποίηση συναντά το διήγημα; Όταν οι γουλιές των λέξεων δεμένες με το ύφος τού κάθε χαρακτήρα ξεστομίζουν ένα εντελώς ανατρεπτικό χαρμάνι ιστοριών, βγαλμένο μέσα από το αποστακτήριο της ζωής; «Δεν πρέπει να αναρωτιέται κανείς, γιατί η τέχνη είναι γυναίκα με χέρια που διαγράφονται λεπτές γραμμές ακριβοθώρητων συμπτώσεων». {Η […]

 

Άραγε υπάρχει κάτι άλλο πέρα από εδώ; Το ταξίδι συνεχίζεται; Οι ίδιες σκέψεις Μετά από κάποιον αποχαιρετισμό ενός αγαπημένου προσώπου Την ώρα της μουδιασμένης σιωπής που τα δάκρυα έχουν σταματήσει και βαδίζεις μαζί με το υπόλοιπο πλήθος προς τον τόπο ανάπαυσης του σώματος. Όχι, δε με τρομάζει ο θάνατος αλλά ας μην είναι το τέλος […]

Πάνε τώρα πολλά χρόνια και ίσως ήταν μεσημέρι, ίσως πάλι απόγευμα, που ήταν μόνος του στο σπίτι, παιδί ακόμα, περιβαλλόμενος από μαρκαδόρους, χαρτί και χρωματιστά τουβλάκια και ακόμη από μια αόρατη κουρτίνα από σιωπή καθώς δεν ακουγόταν σχεδόν τίποτε —ούτε ο νεροχύτης που κάποιες φορές έσταζε κι έτσι κρατούσε το χρόνο, ούτε το ψυγείο, που […]

Ξεδιπλώνονται οι μέρες του φόβου. Χαμηλώνουν τα φώτα η υπομονή συνεχίζει το έργο της. Τα αρμυρίκια συνωστίζονται στην άμμο αγωνιούν για το φθινόπωρο που έρχεται. Τα χαμόγελα συσσωρεύονται σε δωμάτια σκοτεινά, ο ήχος της καθημερινής ζωής στραγγίζει τα σώματα. Ανοίγω τα παράθυρα για να δω την άλλη πλευρά του κόσμου. Σκύβω μέσα μου αναβλύζουν οι […]

Σταμάτα Σταμάτα άσκοπα να τρέχεις Είσαι δημιουργός και ήρωας του δικού σου αφηγήματος Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής στη δική σου ταινία Συγκεντρώσου Ψάξε μέσα στον βούρκο να βρεις τον εαυτό σου Μην αναπολείς το παρελθόν Μη σκέφτεσαι το μέλλον Όλα είναι εδώ Όλα είναι τώρα Ζήσε την κάθε σου στιγμή σαν να’ ναι η τελευταία Κι […]