Δηλαδή κάθε εφτάμισι
περιμένω για το αύριο να έρθει.
Να πιω μια μπυρίτσα και να πω:«τι ωραία και σύντομη η ζωή!»
Αυτή η διαπίστωση είναι χρήσιμη για κάποιον απατεώνα του χρόνου,
για μένα όμως τα νέα μοιάζουν παλιά.
Βλέπω τις αγωνίες να αγωνιούν από μόνες τους
σαν κουρδιστά παιχνίδια που τρέχουν γύρω-γύρω.
Ακούω τις καρδιές να ξεφλουδίζονται από καφέ σε καφέ,
από λαϊκή σε λαϊκή με μια σακούλα
και ξεκλέβω λίγη ελπίδα.
Ύστερα με τη φαιδρή μου εμφάνιση
τραγουδώ βραχνιασμένα
ποιητές,
ενώ εδιασχίζω το δρόμο με την εμπειρία άστεγου σκύλου.
Και περιδρομιάζω σαν να μην υπάρχει αύριο
αντιδρώντας στα κελεύσματα του ευ ζην.
Αυτό,λένε, αφορά τα παιδιά.
Μα τα παιδιά αδιαφορούν για όλα αυτά,
καθώς κάθε επτάμισι η ώρα
ένα φρούτο ωριμασμένο θα καθαρισθεί,
ένα αιώνιο γάλα θα ζεσταθεί,
μια ορθογραφία θα προσπαθεί να σταθεί όρθια
απέναντι σε μια γόμα ανελέητη.
Ο Δημήτρης Τούλιος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1966. Είναι εκπαιδευτικός. Το 2016 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Παθητικό κάθισμα» από τις εκδόσεις Χαραμάδα. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες ποίησης και διηγήματος, καθώς και σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Η δεύτερη ποιητική του συλλογή, με τίτλο «Ένα σακουλάκι αίμα», βρίσκεται υπό έκδοση.