Νικήτας Δεσποτίδης | Υπέρ Αδυνάτου

Έχετε ποτέ σας αγγίξει τσιμεντένιο τοίχο ή άσφαλτο μετά τις πρώτες ζέστες του Ιούλη; Ο πατέρας μου, που η Αθήνα πάντοτε τον πνίγει, όταν η μέρες αρχίζουν να γίνονται μακρόσυρτες συνηθίζει να λέει πως το πρόβλημα με τον πόλη μας είναι πως άπαξ και το τσιμέντο αρπάξει ζέστη. Άπαξ και ο πρώτος ήλιος το ποτίσει, […]

Νικήτας Δεσποτίδης | Οργή για μια χαμένη δεκάρα

Η ιδέα της δεκάρας -της απουσίας της δεκάρας- δεν είναι η ίδια μία έλλειψη. Το ντιν που ακούγεται στα μέταλλα του υπονόμου, το ασταθές χέρι, το βάθος, η επαναληπτικότητα της απώλειας μιας δεκάρας, κάθε δεκάρας. Άρα δεν είναι η δεκάρα ή και δεν είναι τίποτα. Ίσως είναι σε έναν φωτερό πεζόδρομο γεμάτο ζωντανά καφέ, που […]

Νικήτας Δεσποτίδης | Κάθαρσις

Στα χρόνια που θυμάμαι αγάπαγα πάντοτε τα πλοία. Αυτή η γραμμή της άσπρης θάλασσας που μένει πίσω μου φτιάχνει την μέρα. Τα δειλινά στο κατάστρωμα με τους ήχους και τις οσμές των ανθρώπων, του σιδήρου και του κακού καφέ, καθισμένος σε μια καρέκλα μπορείς να δεις σε ένα φευγιό τα πάντα όσα παράτησες κατά καιρούς. […]

Νικήτας Δεσποτίδης | Συναλλαγές

«Λοιπόν, τι προσφέρετε καλέ μου κύριε». Ο κύριος δίπλα μου, με ύφος τρανού επιχειρηματία ώρες τώρα με τυραννούσε να προχωρήσουμε σε κάποιου είδους συναλλαγή, ή ανταλλαγή τέλος πάντων. Είχε έναν καλό αέρα, καθόμασταν κάτω από μια συκιά σε ένα μικρο χωραφάκι ακαλλιέργητο. Τα σύννεφα τρέχαν  σχετικά κοντά μας και φαινόταν σα να πήγαινε για ομίχλη. […]