Αρετή Γκανίδου: Χαράζει ο άλλος μου εαυτός | Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

  Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης: «Όταν ανθίζουν στεναγμοί στη σάρκα η γύρη τους αναπλέει όπως ο σολομός Για να γεννήσει στα αυλάκια του εγκεφάλου Και με την άμπωτη και με την παλίρροια το ίδιο φέγγει σε επιτύμβιες μνήμες Αλλά από άλλη όψη» (Αρετή Γκανίδου, ‘Χαράζει ο άλλος μου εαυτός’). Η ποιητική συλλογή της Αρετής Γκανίδου […]

Λίνα Φυτιλή | Ισόβιο πρόσωπο

  [Φίλοι] Των κατά φαντασίαν συγγενών όσων έχουν έναν τρόπο να κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα Δείτε πως οι πληγές είναι τρόπαια σε ξένα σώματα. Αυτοί που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους το ξέρουν. Εσείς –πιο γενναίοι- με κάποια ίχνη ειρωνείας, το λέτε: Ώρα να βρει το παρελθόν έναν άλλο τόπο. Μετά θα ‘ρθει κι η […]

Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου | Παράκτιος οικισμός

[Περί το τέλος της ημέρας] Στο τραπέζι είχε απομείνει ένα μαχαίρι. Πρωτύτερα είχε κόψει ή τραυματίσει. Τώρα η αχρηστία το πάγωνε Σαν πτώμα μικρού ζώου από ατσάλι. Στο χαλί είχε απομείνει ένα πάτημα Δεύτερο πόδι σαν να μην υπήρχε. Εκτός κι αν αβαρές κι ανεμπόδιστο Συμβάδισε χωρίς ν’ αφήσει ίχνη. Μια φωνή απ’ την κοιλιά […]

Σύλβια Πλαθ | Πληγή

Τι έξαψη- ο αντίχειράς μου αντί για το κρεμμύδι η κορφή του κομμένη σχεδόν ένα μεντεσές έμεινε μόνο από δέρμα, ένα καπάκι σαν καπέλο, νεκρικά χλομό. Κατόπιν αυτό το κόκκινο βελούδο. Μικρέ προσκυνητή, ο Ινδιάνος σου πήρε το σκαλπ. Αγριόγαλου λειρί. το χαλί σου ξετυλίγεται κατευθείαν μέσ’ απ’ την καρδιά. Πατάω πάνω του, σφίγγοντας το […]

Διονύσης Μαρίνος | Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ

  Απόσπασμα από το διήγημα «Μαύρα νερά». Σελίδες 143,144. Κύριε Μίλτο, Σας γράφω ξανά για το θέμα που έχει προκύψει με το διαμέρισμα της οδού Μηθύμνης. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σας έστειλα εκείνο το πρώτο γράμμα. Επίσης, δεν γνωρίζω αν το λάβατε. Η  κυρία […]