Θεοδώρα Βαγιώτη | Τρία ποιήματα

[Ο θάνατος του πατέρα] Σκαρφάλωσε τη ζωή σου από τον θάνατο στην ελευθερία, αυτά κάποτε έλεγες και τώρα φρίττεις στο σιδερένιο κρεβάτι που έγινε η ανέλιξη φωτιά ελαφρύτερη από τον αέρα και σου ‘καψε τα σύννεφα τον ήλιο και τη βροχή, σου ‘καψε τα τσίνορα ένα απομεσήμερο με τους μαύρους αγγέλους να πιάνουν δουλειά και […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαρμαρογλυφείο

Ι Στέκουν τα στήθη μόνα τους στον αέρα τα ψηλαφεί το οξυγόνο που σώθηκε για σένα μα και για μένα είναι αβέβαιο πόσο θα κρατήσει, και μάταιο, μάταιο να το φυλώ στο σεντούκι με τα προικιά μου   ΙΙ Καμιά φορά ο αέρας δεν βοηθά παρασύρει τις τούφες ξέφρενες μπροστά στη ματιά εμποδίζει το τόσο […]