Αργύρης Κόσκορος | Angelus Antiquus

Ένας άγγελος είναι στραμμένος στο μέλλον. Στην απεικόνισή του, κάρβουνο σε φύλλο τσαλακωμένο, λείπουν τα χέρια και το κεφάλι. Πάνω στον όρθιο, στραμμένο μπροστά, κορμό του στέκονται μόνο τα μακριά πελεκημένα φτερά του, ενώ τα πόδια που τον βαστούν έχουν μια ελαφριά κλίση μπροστά. Οι εκφράσεις, οι αποχρώσεις και οι χειρονομίες του είναι άγνωστες, μπορούν […]

Αργύρης Κόσκορος | Γένεσις

Πριν φτιάξεις το σύμπαν, κυοφορούσες. Είχες μέσα σου το θραύσμα ενός φεγγαριού, ένα μισοτελειωμένο ξημέρωμα, ένα σπίτι που δε σε χωρούσε, μια ρηχή θάλασσα και ένα λοφίσκο στο βάθος που λαχταρούσε να γίνει βουνόꞏ μετά τη γέννα, τα βρήκες λίγα. Όσο τα χρόνια τρέχανε, πάλευες να μπαλώσεις τα λάθη με νέα λάθη πιο εκκωφαντικά. Όταν […]

Αργύρης Κόσκορος | Ιστορία ενός χρονικού

Πριν ξεκινήσει ο Όμηρος να γράφει για τον Οδυσσέα, η Ιθάκη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα ασήμαντο ψαροχώρι, ο ίδιος ο ήρωας ένας πανούργος τυχοδιώκτης, ο Πολύφημος ένας βοσκός που τον τυφλώσανε ενώ υπερασπιζόταν το κοπάδι του, η Καλυψώ μια πλούσια χήρα που τον ερωτεύτηκε, η Κίρκη μια κομπογιαννίτισσα εταίρα που προσπάθησε να τον […]

Αργύρης Κόσκορος | Λήδα

«Να σου ζήσει»! της εύχονται όλοι, μα αυτή βιάζεται να το δει, να το κρατήσει στην αγκαλιά της. Είναι ευγενικοί, δεν είπαν λέξη για την εμφάνισή τουꞏ άλλωστε τα μωρά αλλάζουν, σε λίγες μέρες θα είναι αγνώριστο και ίσως τότε βρουν κάποια κοινά με τον πατέρα ή τη μάνα να σχολιάσουν. Υποψιάζονται πως κάτι κρύβεται […]

Αργύρης Κόσκορος | Ο υπάλληλος

Απ’ όλους τους θεούς τ’ ουρανού, της γης και του ερέβους, μόνο ο Χάροντας αδιαφορούσε για τις ρωγμές στους limites των Ρωμαίων. Δεν είχε ναούς αυτός με ιερείς, χρυσάφια και προσκυνητές να νοιαστεί, ούτε και οι καινούργιοι θεοί που έρχονταν απ’ την ανατολή διψασμένοι για εξουσία τον ανησυχούσαν. Μαθημένος αιώνες κι αιώνες σ’ αυτή τη […]

Αργύρης Κόσκορος | Μετάληψη

Σα να ‘ξερε η Σαπφώ, όσο ήταν ακόμα θνητή, πως οι περισσότερες λέξεις θα ξεθωριάσουν, θα καούν ή θα σκιστούν. Μα κι όσες σωθούν θ’ αλλάξουν την προφορά ή το νόημα και οι παρτιτούρες τους δε θα δουν ποτέ το φως της μέρας. Αποφάσισε λοιπόν να γράψει τα λόγια της στο τρεχούμενο σπέρμα των ανδρών […]

Αργύρης Κόσκορος | Δοκιμή

Στ’ όμορφο πρόσωπο της Κίρκης, που το περιφρονητικό της βλέμμα τού χάριζε ακόμη περισσότερη γοητεία, διαγραφόταν μια απορία: προς τι τα κλαψουρίσματα; Η μόνη δύναμη που είχε το ραβδί της ήταν ν’ αποκαλύπτει την αληθινή μορφή όσων άγγιζε. Αν κάποιος απ’ αυτούς τραγουδούσε ελεγείες στο τραπέζι αντί γι’ αλητοτράγουδα, τώρα θα ‘ταν αηδόνι. Αν κάποιος […]

Αργύρης Κόσκορος | Νοσφεράτου

Το παράθυρο ανοιχτό και το σεντόνι στο πάτωμα, βαρύ απ’ τους χυμούς σου· βαριά κι η ανάσα σου, ίσα που στάζει ζωή· στην οροφή μια ραγισμένη λάμπα νέμει σκιές και το στόμα σου νοτίζει το μαξιλάρι όπου ριζώνουν τα μαλλιά σου. Κλειστά τα μάτια, μια σχισμή μόνο φανερώνει τ’ ασπράδι τους και οι κόρες τους […]

Αργύρης Κόσκορος | Το σχήμα

Ητανε μια στιγμή που αιώνα κράτησε. Κάποιος μου ζήτησε να διαλέξω σχήμα. «Στο κάρμα δεν το γράφει;», τον ρώτησα. «Ναι, μα το κάρμα είναι  φωνή», απάντησε. «Μίλα, να την ακούσεις». Τι επιλογές έχω; Κι αν γινόμουν γραμμή; «Θ’ ακολουθούσες την πορεία σου», μου είπε, «πάντα μπροστά, στα βάθη ή στα ύψη». Τελεία; «Θα ‘σουν αρχή […]

Αργύρης Κόσκορος | Ουτοπία

Δεν έχει σημασία ποιος σχεδίασε το λιμάνι της Ουτοπίας, της νήσου με τις επτά πηγές, τα δώδεκα μαράσια και τα εκατό μαγαζιά, γεμάτα ατλάζια κι ηδονικά μυρωδικά. Κάθε της κάτοικος, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της, θα μπορούσε να είναι αρχιτέκτονας, τεχνίτης και βασιλιάς ακόμα, ίσος μεταξύ ίσων σ’ ομορφιά, μαστοριά και σύνεση. Αυτό που […]