Αργύρης Κόσκορος | Θεοφάνεια

Το σκηνικό γίνηκε ακόμα πιο απόκοσμο όταν το σπήλαιο άρχισε να πάλλεται σαν παχύρρευστη μάζα και ο πνιγηρός καπνός να σκεπάζει τα πάντα. Μέσα απ’ τις αναθυμιάσεις που θόλωναν το βλέμμα ξεχώρισε τον Τροφώνιο, ρυτιδιασμένο, ψαρομάλλη, με μάτια φλόγες· κράδαινε στα χέρια δυο υδρίες, έτρεμε ακόμα να τον πλησιάσει. «Καλωσόρισες ξένε στο δώμα μου», είπε […]

Αργύρης Κόσκορος | Προσευχή επιζήσαντος

Στη ρουφηξιά οι παρειές του βαθούλωναν χαράσσοντας στο πρόσωπο το περίγραμμα των οστών. Στην εκπνοή ο καπνός έπαιρνε το χρώμα της γενειάδας του. Από το γκρίζο ξεχώριζαν μόνο η καύτρα του τσιγάρου κι ένα βλέμμα απλανές να κοιτά το παράθυρο σα σινεμά ρετρό. Έβλεπε το δρόμο απέναντι και το πάρκο με τα παιδιά να παίζουν […]

Αργύρης Κόσκορος | Big Bang

Στην αρχή δεν είχε συνείδηση. Ήταν μια μάζα που εξάπλωνε το είναι της στο τίποτα τρώγοντάς το. Δεν μπορούσε να ξέρει, μα όλα ήταν ήδη προδιαγεγραμμένα στο ελάχιστο παν απ’ το οποίο προέκυψε. Άλλο ταξίδι δεν μπορούσε να κάνει παρά μόνο εντός του, γινόταν το ίδιο χώρος για να κινείται και να περνά ο χρόνος. […]

Αργύρης Κόσκορος | Ωγυγία

Όταν η μαύρη κουκίδα στον ορίζοντα, που ήταν κάποτε ο εραστής της, έσβησε πια οριστικά, ένα δάκρυ πιο αλμυρό κι απ’ το πέλαγο κύλησε στα πυρωμένα μάγουλα της Καλυψώς. Γιατί ήξερε πως η άρνησή του στην προσφορά της, αυτή της αθανασίας, της ευδαιμονίας, της αιώνιας νεότητας, της θεϊκής της ακόμα αγάπης και του πόθου της, […]

Αργύρης Κόσκορος | Δώδεκα κύματα

ΤΣΑΜΠΙΚΑ χάδια στην άμμο τα καλοκαίρια σπέρνουν κύματα τρέφουν ΤΡΑΟΥΝΟΥ ρέκβιεμ των άστρων ο ανατέλλων ήλιος πάνω στο κύμα  ΑΪ-ΝΙΚΟΛΑΣ τ’ άγκιστρο δίπλα ψαρεύει τη θάλασσα με τις γοργόνες ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ με πέντε βράχια ξωκλήσι και θάλασσα φτιάχνεις την πλάση ΚΑΛΛΙΘΕΑ πίσω στα βράχια ροτόντες και νάματα μπροστά το θαύμα ΚΑΒΟΥΡΑΚΙΑ ταβέρνα κλειστή μα κούπες […]

Αργύρης Κόσκορος | Ανατολή

Η ανατολή του Αυγούστου σε βρίσκει πάντα γυμνή πάνω στα υγρά σεντόνια ενός φτηνού μοτέλ ή ενοικιαζόμενου, μ’ εμένα στο πλάι να καπνίζω. Πιάνω μετά το τασάκι και ζυγίζω το βάρος της στάχτης χαζεύοντας τ’ αποτσίγαρα. Τα δικά σου τ’ αναγνωρίζω από το κοκκινάδι της γόπας, τα δικά μου απ’ τα σημάδια που τους αφήνουν […]

Αργύρης Κόσκορος | Summertime

Στον Γιάννη Τσιτσίμη Πρόσεχε, στην παραλία που ξαπλώνεις σκουπίδια ξεβράζονται σωσίβια πλαστικά, πάνινοι σάκοι κι αρκουδάκια λούτρινα Πρόσεχε, καθώς κοιτάς των κοριτσιών τα σώματα στο φως γλάροι πετούν από πάνω με ράμφη κόκκινα τους κλέβουν τον ήλιο Πρόσεχε, σαν στο σκοτάδι κολυμπάς με τσιριχτά ευτυχίας ο άνθρωπος που ψαύεις στα δάχτυλα αγόρι είναι γυμνό ή […]

Αργύρης Κόσκορος | Τέσσερα μπονζάι

[Ρουβίκωνας] Το ‘ξερε καλά ο Καίσαρας πως θα τον αναγόρευαν εχθρό της πατρίδας. Μα ήξερε ακόμα κι αυτό που η Σύγκλητος αγνοούσε: πως η πατρίδα είναι κοχύλι που δίχως τους νικητές μένει κούφιο· πως όχι μόνο πολίτευμα, αλλά και γλώσσα και λαό μπορεί ν’ αλλάξει αυτό το καβούκι που λέγεται Ρώμη. [Ο πατριώτης] Ο σοφός […]

Αργύρης Κόσκορος | Χαμένες σελίδες απ’ το ημερολόγιο του Ιωνά

Ημέρα πρώτη Το σπίτι μου δεν έχει πόρτες ούτε παράθυρα· ως εκ τούτου, δεν έχει μέρα ούτε νύχτα. Είναι ένα στενό και υγρό εργαστήριο με άγραφο καμβά το σκοτάδι. Το σπίτι μου είναι μαλακό και δίχως έπιπλα· παχύρρευστα υγρά και βλέννες σκεπάζουν τους τοίχους, μυρίζει ιώδιο, αμμωνία και αποσύνθεση. Με ταΐζει απ’ έξω μισολειωμένα θαλασσινά, […]

Αργύρης Κόσκορος | Τρία μπονζάι

[Σκιάχτρο] Όταν οι θεοί αποφάσισαν την παραδειγματική καταστροφή της Ατλαντίδας, δεν άφησαν κανένα θραύσμα, κανέναν πάπυρο, κανένα οστό γι’ απομεινάρι. Κράτησαν μόνο το όνομα. Οτιδήποτε παραπάνω θα ήταν περιττό και δε θα σκορπούσε στους θνητούς το φόβο. [Υγρός πηλός] Πριν από τη μάχη της Ισσού ο Αλέξανδρος δεν έκλεισε μάτι. Ήξερε πως η έκβασή της […]