Απόστολος Θηβαίος | Σκοτωμένος Μίλτος

Βασισμένο στο πέταγμα της μαύρης πεταλούδας του μοναστηριού του Πόρου, στην γεωμετρία ενός σπάνιου φαινομένου που επαναλαμβάνεται το μήνα Αύγουστο. Μα τούτα είναι γνωστά πράγματα και αν δεν αναπλάσουν κάτι από την φαντασία μας, τότε για πάντα νεκρά θα λήξουν ως μέσα στην συνείδησή μας. Οι κούκλες της γειτονιάς το είπαν καθαρά. Αυτές ξέρουν και […]

Απόστολος Θηβαίος | Το Μουσείο των Αποσυρμένων Πραγμάτων

Για εκείνους Που χάθηκαν απόψε Και δεν θα γυρίσουν Επειδή ερωτεύτηκαν Ένα πράγμα παράξενο πολύ, Σαν το στερέωμα       Καλωσόρισμα – Το βορινό δωμάτιο – Οι κήποι Το μουσείο αυτό συνιστά μια υπόθεση αυστηρώς προσωπική. Το κόστος του εισιτηρίου κρίνεται υψηλό, το αναγνωρίζω. Όμως εντός αυτών των ποιημάτων που συστεγάζονται στηρίχθηκε η ακεραιότητα […]

Απόστολος Θηβαίος | Μελαχρινά Νερά ή μια ελεγεία για τον Τομ

Κάθε τόσο η πομπή σταματούσε ο άνεμος τους παράδερνε ακουγόταν μονάχα η σπασμένη καρδιά και τίποτε     Οι κούκλες κομμωτηρίου δεν έχουν τίποτε να πουν. Σιωπούν με ένα παγωμένο βλέμμα και μερικές ρυτίδες που μοιάζουν χαρακιές ή απλώς γρατζουνιές της νύχτας. Η λεωφόρος ξεκουράζεται, κάτι λίγοι περαστικοί και ήχοι σαξοφώνου. Ο καλός του φίλος […]

Απόστολος Θηβαίος | Η λήθη Απελευθερώνει

Άσεμνοι οικήτορες Εισέβαλαν στα έρημα σπίτια Άρπαξαν ότι μπορούσαν, Κυρίως ζωές. Έτσι γράφεται Η ιστορία   Μια ιστορία από Τα μεσάνυχτα Των αιώνων   Η Σάρα θυμίζει περισσότερο σαπισμένο, θαλάσσιο ξύλο.  Η ανθρώπινη υπόστασή της έχει χαθεί εδώ και χρόνια. Για τους κατοίκους της περιοχής η Σάρα ενσαρκώνει κάτι ανάλογο με τα δέντρα και τα […]

Απόστολος Θηβαίος | Ξαφνική Άνοιξη

Η εξάντληση συνιστά μια πράξη άφταστα λυρική      Για τα παιδιά από το Ρήγιο που έπεσαν μες στις σελίδες της ιστορίας   Το πρωινό ήταν ωραίο και ο καιρός εξαίσιος πρώτη φορά έπειτα από τόσα και τόσα χρόνια. Κάπως παράξενες οι συνθήκες εκεί έξω, κάπως παράταιρος και ακατηγοριοποίητος αυτός ο κόσμος που συχνάζει στους […]

Απόστολος Θηβαίος | Η Αρετούσα των Μαχαλάδων

Μες στην ηγεμονία Της Τέχνης της Τσαρούχης   Πλησίαζε το τέλος όλων των καλοκαιριών του κόσμου.  Οι ωραίες νύχτες και οι δρόμοι του φεγγαριού, όλα δίχως εξαίρεση χάνονταν. Η φωνή του είχε κιόλας σπάσει,  μια αφάνταστη αρκαδική εποχή, δίχως χρόνια, τους κύκλωνε.  [Κατερίνα πότε θα έρθεις; Ήσουν τραγούδι θυμάσαι; Ώσπου έκλαψες και όλα έγιναν ανθρώπινα. […]

Απόστολος Θηβαίος | Bitter Roman Story

Πικρό, ρωμαϊκό καλοκαίρι   Το τέλος του ήταν σκληρό. Έλιωνε αργά στο βερονέζικο διαμερισματάκι του. Είναι βέβαιο πως η καρδιά του δεν είχε λησμονήσει. Πώς άλλωστε, αφού είμαστε η ίδια μας η μνήμη. Κράτησε το μυστικό του αφανέρωτο και άφησε τα χρόνια να αθροίζονται στην μικρή του κάμαρη. Κάθε πρωί, με το πρώτο φως εργαζόταν […]

Απόστολος Θηβαίος | Μεταλλικά Τραπεζάκια

Από την σειρά του μυστικού θεάτρου που μόνο την πρώτη μέρα του χρόνου αποκαλύπτει μίας προς μία, σαν πέπλα, τις πράξεις του   [Ζαχαροπλαστείο στην Πλατεία Συντάγματος, πρώτο πρωινό του καινούριου χρόνου. Σκουπίδια, άδεια μπουκάλια μπύρες, ποτήρια, ένα παλτό, σημαιάκια 2020, ένας χρόνος ακόμη και θα έχουμε γίνει σοφότεροι αδέρφια, κρατάτε γερά όπου και αν […]

Απόστολος Θηβαίος | Πρόπλασμα

Ο χρόνος που τρέφεται με ξύλα, χρώμα και κουρέλια θυμίζει το αθώο αρπαχτικό ζώο που δεν μπορεί να νιώσει το κακό που σπέρνει γύρω του. Είναι ένα αίσθημα γλυπτό που κυλά.   Το μνημείο του αγνώστου, πολιτικού κρατουμένου αναμένεται να εγκαινιαστεί αύριο βράδυ. Ύστερα ακολουθεί ένα μεσημεριανό γεύμα μετά κυριών στο ωραίο εξοχικό κέντρου του […]

Απόστολος Θηβαίος | Διακόσμηση πυθμένος

Γ. Β.   Κορίτσια βγαλμένα από το πενάκι του Αλμπέρτ Βάργκας. Χαμόγελα και ερωτικά βλέμματα και η πόλη με τα στρας της να σου κόβει την ανάσα. Τραγουδάκια με την γνωστή τεχνοτροπία του Ζοάο Ζιλμπέρτο, τραγουδάκι με κιθάρες από νεαρούς, χαμογελαστούς φοιτητές.  Εφηβικοί έρωτες, μια στοά που βγάζει στην άλλη πλευρά της πόλης, ένα μισάνοιχτο […]