Βικτωρία Ι. Σουλιώτη | Γιατί;

…ανάμεσα στα θύματα του βομβαρδισμού και δέκα, πανέμορφα ουρανί , παιδικά μάτια με  άπνοο και τρομαγμένο βλέμμα, πέντε παιδικές ψυχές με το νεκρολούλουδο στο στόμα, που ρωτούν Γιατί; Και η μάνα κι ο πατέρας κρατούν στα χέρια τους τη ματωμένη τους καρδιά Και στ’ αστέρευτα και θαμπά τους μάτια, ξεθώριασε το χρώμα της ζωής Και […]

Ιωάννης Λαδάκης | Ό,τι απομένει

Ό,τι απομένει είναι μια ανάσα από ζωή μια φλόγα στο κενό μια τάση για φυγή ένα πείσμα σκοτεινό. Ό,τι απομένει πρέπει σαν ίσκιος να σβηστεί δεν πρέπει να πληγιάσει ομορφιά υποθετική των αιώνιων πόλεων φυλακών. Ό,τι απομένει θυμίζει την κατάχρηση μου την αδυναμία μου και τη ζωή μου στο περιθώριο.   Ο Ιωάννης Λαδάκης γεννήθηκε […]

Παναγιώτης Δήμου | Η φλέβα του ματιού

Εσύ που είσαι τώρα βάρδια στις πληγές με τ’ αλάτι και το σίδηρο στα φτερά των πουλιών θα φυσάει 9 μποφόρ μνήμες μιας καρδιάς που χτυπούσε τικ τακ τικ τακ στο χέρι σου ρολόι. Εσύ που τώρα κοιτάς τις κορυφογραμμές των σπιτιών με τα σβησμένα φώτα και τις ριγμένες ξερολιθιές στις αυλές από τη φλεγμονή […]

Δημήτρης Καρπέτης | Προκυμαία…

Καταλαγιάζει η ψυχή αδιαφορώντας για τις εμμονές. Το καρκίνωμα του ρομαντισμού επιμένει, απτή απόδειξη ενός κορμιού που σέρνεται στο τέλος του. Στα στέκια της προκυμαίας υποδύομαι ένα σώμα με συναισθήματα αλλόκοτα, να κυλά στα στήθια η σκιά του ιδρώτα, να χορταίνει με τον οργασμό των κυμάτων… να ομορφαίνει ζώντας την εξαίρεση στους κανόνες.   Ο […]

Νικόλαος Κοντουδιός | Chiaro Scuro

Μια νύχτα σαν κι αυτή ένα έμβρυο αποκοιμιέται Σαλεύει στο  υπογάστριο της λύπης Η Πέμπτη ουσία της ζωής Το κλειδί πολυδιάστατο Καρφωμένο στην αρχή της γέννησης στου πενταγράμμου το αλισβερίσι κυκλώνει την σπείρα ενός σολ Έμεινε παντέρημη η φωνή Ο κλειδοκυμβαλιστής μένει  σκυφτός τέμνει τα χέρια σε δυο ανθισμένους περιπάτους αγροικά την απελέκητη σιωπή του […]

Γρηγόρης Σακαλής | Λήμμα

Σε μαζικές διαδικασίες προδιαγεγραμμένες οι άνθρωποι ελέγχονται μπαίνουν στο μαντρί της ομοιομορφίας δεν χρειάζεται στρατός ούτε αστυνομία το νερό τρέχει στ΄ αυλάκι από μόνο του σε social media εκτονώνονται όλοι ο θυμός τους η απελπισία η επαναστατικότητα όλα χωνεύονται στα ρυάκια κάποιας μαζικής διαδικασίας απ΄τις πολλές που υπάρχουν τα κόμματα η θρησκεία νομίζεις σε ολοκληρώνουν […]

Δημήτρης Καρπέτης | Βράδια ένοχα

Μια παλινωδία να με διχάζει, οι προηγούμενες ζωές βούλιαξαν στους ωκεανούς των συστολών. Ονειρεύομαι την απουσία σου , τα χείλη να ζωντανεύουν το ανατρίχιασμα του κάθε μέλους των σωμάτων μας. Οι τελευταίες ανάσες ένα βήμα πριν την έξοδο κινδύνου. Μείναμε αναίσθητοι ακούγοντας την τελεσιδικία των συναισθημάτων, κλεισμένοι στις παρενθέσεις που ανοίχθηκαν και σφιχταγκάλιασαν τους παλμούς […]

Κωνσταντίνος Μαρκογιάννης | Τραγικωμωδία

Ω άνθρωπε θνητέ χιλιοβασανισμένε! Ο ψυχοφθόρος χρόνος αμείλικτα κυλά Σε τούτη τη ζωή αιώνιο τίποτα δεν μένει Η Μούσα η πολύτροπος σε σπάνιες στιγμές σε βρίσκει Την πολυπόθητη αγκάλη της διάπλατα ανοίγει Και ο κόσμος ξάφνου αποκτά χρώμα, αρμονία και ρυθμό Αλίμονο όμως! Η μισητή ρουτίνα ακάθεκτη επιστρέφει Όλα και πάλι γίνονται αδιάφορα, ανυπόφορα Της […]

Μαρία Παπατζέλου | Αύγουστος – Αποχαιρετισμός σε ένα αμήχανο καλοκαίρι (III) / August / Farewell to a strange summer/

λευκό κατάρτι γλιστρά στον ορίζοντα πάρε με μαζί.   Μας ξέπλυνε η θάλασσα.Τα κύματα βούλιαξαν τα σύννεφα του μυαλού μας. Όχι όλους. Κάποιοι στις πόλεις, ζαλισμένοι από τον ιδρώτα και τις απαγορεύσεις, περιμένουν ακόμη το ταξίδι. Όχι διακοπές-ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η λέξη- αλλά το ταξίδι.Φέτος κοντινό. Εικόνες και λέξεις πολλές, περισσότερες κι από […]

Νεκτάριος Μπέσης | Άκουσα μέσα μου πως πλησιάζεις

Σήμερα όλοι κρύβονται σαν παράθυρα, ακόμα και εγώ, στέκομαι όρθιος και κοιτάω, μια δακρυσμένη αλήθεια στα μαύρα και ένα μικρό κουτί που με περιμένει. Μετράω λέξεις μέχρι να ξεκινήσω, βάζω μια απόφαση πάνω στα χέρια. Άκουσα μέσα μου πως πλησιάζεις και πέταξαν τρομαγμένα τα πουλιά, πάνω από τα βλέφαρά μου. Δυο ορθάνοιχτα γυμνά μάτια. Όχι, […]