Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Νύχτα καλοκαιριού

Είδε με λύπη το τασάκι να γεμίζει, τα χαρτιά να μένουν μπροστά του λευκά και τη νύχτα ασάλευτο φάντασμα στην κορνίζα του παράθυρου, σαν το παλιό πορτραίτο του παππού του. Μόλις που τον θυμόταν τον παππού του να του μιλά για τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα. Όμως, παππού, κατακαλόκαιρο κι αυτή η νύχτα να μη […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδίες

Άμουσος (μπροστά στο δέος των χρωμάτων) Ο Βίνσεντ Μπαίνει μέχρι το γόνατο στα σταροχώραφα Ή βουλιάζει στο γαλανό τ’ ουρανού Με μια και δυο Και τρεις χεριές κολυμπώντας Έως εκεί όπου κοντοστέκεται Φοβισμένο ένα κοπάδι από πουλιά Ή άγνωστα ονόματα στον ύπνο.Αν είχα Βέβαια μια ευχή (Τώρα που με κούρασαν οι άνθρωποι Τα λόγια οι […]

Χρήστος Παπουτσής | Το ασυγκίνητο ποτάμι

[Ανώνυμος πόνος]  Έμαθα πια. Κάθε μέρα, κοιτάζω στον καθρέφτη το πρόσωπο μου. Ρυτίδες, ρωγμές, ράγες του πόνου. Τις κοιτάζω. Γνωριζόμαστε πλέον. Μα σήμερα, αυτό το σημάδι με τρομάζει. Δεν το αναγνωρίζω, δεν ξέρω πώς να πονέσω, δεν ξέρω τι όνομα να του δώσω. Πώς με τρομάζει αυτός, ο ανώνυμος πόνος!   [Επέλεξα την άνοιξη] Ο […]

Νιόβη Ιωάννου | Κάπου στη μέση

η πόλη έσκαγε με φόρα στους βράχους ερχόταν αχνίζοντας απ’ την απέναντι στεριά άφηνε πίσω της αυλές με παιχνίδια μικρά χεράκια που γελούσαν μάτια που κάπνιζαν βυθισμένα στις κόγχες τους οι επιζώντες με γνώριζαν από παλιά φορούσα κι εγώ μαύρα ρούχα από επιλογή αλλά δεν έχει σημασία εκείνοι πίστευαν πως ήμουν εχέμυθη μιλούσαν τη γλώσσα […]

Νίκος Καρούζος | Θρίαμβος χρόνου

[Θρίαμβος χρόνου] Φιλοσοφείς τρυφερότητα χωρίς φιλοσοφία˙ στέργεις αιωνιότητα μονάχα με το βλέμμα˙ είσαι μια ζωντανή βαθειά˙ σελίδα σώματος π’ αστράφτει σε παρθενικότητα. Ο χρόνος ειν’ ακόμη για σένα θρίαμβος και σου τον εύχομαι πάντα.   29.08.1984 [Σελ.7] Ιθάκη δεν υπάρχει, Πηνελόπη, και οι μνηστήρες είναι μια δική σου μουσική˙ χωρίς οργανοπαίχτες. 13.07.1984 [Σελ.11] [Παραίνεση]   […]

Δημήτρης Βαρβαρήγος | Μονόλογοι

Μονόλογοι των δρόμων ένορκες βεβαιώσεις ενώνουν τις πόλεις υπόνομοι τίγκα στη βρώμα χαρτιά ανάκατα στο τραπέζι μισή τσίχλα αφημένη πλάι σε ατάραχες λέξεις στον κόκκινο μανδύα ένα χάδι περιμένει η ξεχαρβαλωμένη κούκλα ο παλιατζής πάντα την ίδια ώρα πάντα τα ίδια λόγια σίδερα μαζεύω ταχυδρόμος δεν υπάρχει ευτυχώς τίποτα δεν προσμένω τα βιβλία στο ράφι […]

Θεοχάρης Παπαδόπουλος | Aκροβάτης

Σε τεντωμένο σχοινί ακροβατεί, με δυσκολία ταλαντεύεται. Κάτω το χάος, το κενό, το τίποτα. Η μοίρα να γελάει φθονερά, ο πόνος τσουχτερός τον τριγυρίζει. Ακροβατεί κι ας είναι φανερό πως το σχοινί έχει ξεφτίσει και θα σπάσει. ◊ Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκα στον Πειραιά το 1978. Γράφει ποιήματα και έχει εκδόσει 8 ποιητικές συλλογές: «Τα […]

Γιώργος Γκανέλης | Ακτινογραφία θώρακος

[Τα δάχτυλα] Πέρα από τα προσωπικά δράματα και τα λόγια που προλειαίνουν θλίψη αναζητούμε δυο δάχτυλα φωσφορικά αυτά που φωτίζουν τις κατακόμβες τις κρύες νύχτες της περισυλλογής Δεν είναι εύκολη υπόθεση ο έρωτας ακόμη κι αν βρεις το αντικλείδι του σε περιμένει στη γωνία ο αντίλαλος η διαφορετική εκδοχή της μοναξιάς γιατί ο εαυτός σου […]

Γιώργης Παυλόπουλος | Τα αντικλείδια

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν. Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε […]

Γρηγόρης Σακαλής | Υποκρισία

Αργύριοι και Ανάργυροι πιστεύουν όλοι στα αργύρια οι δήθεν χριστιανοί οι δήθεν προοδευτικοί έχουν βαρβάτες τσέπες παίζουν το θέατρο καλά μα τους πήραμε χαμπάρι ας πουλάν αλλού το παραμύθι τους όχι σε μας γιατί εμείς έχουμε φάει χώμα το αίμα κι ο ιδρώτας μας πότισαν τη γη τους αφελείς και εύπιστους μόνο αυτούς λυπάμαι που […]