Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Δύσκολη βάρδια

Εύκολο είναι να το πει. Τους αγαπάει κι ας μην τους γνώρισε καλά. Του αρέσει να τους βλέπει να πίνουν αμέριμνοι καφέ, να γελάνε εύκολα κλείνοντας πονηρά το μάτι και να ερωτεύονται. Κάποτε πάλι τον θυμώνουν για λίγο, όμως, κι ας ξέρει πως τούτοι ονειρεύονται μόνο τη νύχτα στο κρεβάτι, όταν αυτός, χωρίς να κοιμηθεί, […]

Βρετανοί ποιητές του μεγάλου πολέμου

[Ο αρχάριος] Την πρώτη ώρα της πρώτης μου μέρας στα χαρακώματα έπεσα νεκρός μπροστά μπροστά (Σαν τα παιδιά στα θεωρεία του θεάτρου όπου σηκώνοντ’ όρθια για να βλέπουν πιο καλά). Rudyard Kipling [Σελ.32] [Ένας Ιρλανδός πιλότος προβλέπει τον θάνατό του] Γνωρίζω πως για το Μοιραίο κινάω, μέσα στα σύννεφα, ψηλά στον ουρανό· δεν μισώ αυτούς […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδία

[Μέρα Γιορτής ή Γιατί ανεβαίνοντας πάλι ένα ποτάμι από σκέψεις] Θα ήταν ωραία η αυταπάτη ότι θα σωθούμε Εκεί στο ύψος όπου βρίσκεται το σθένος Να μπορείς να ξεπερνάς Τα κροκοδείλια και τις τραγωδίες Και την τέχνη των φίλων που υποκρίνονται Και να ξεχνάς Ώρες ώρες μιας μέρας Το πόσο άσχημα είμαστε Αγκιστρωμένοι στη δίνη […]

Γιάννης Βαρβέρης | Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη να τους βλέπουμε πού και πού γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί – ξεχασμένοι έστω – εκεί έρχεται το μαντάτο τους.  Οι καλοί ποιητές μάς φεύγουνε μια μέρα όχι γιατί πεθαίνουνε από έμφραγμα ή από καρκίνο αλλά γιατί […]

Ξένια Πολίτη | Σχάση

Σύρε απ’ τα μαλλιά την Τέχνη σου εμπρός στο ανακριτικό κάτοπτρο Ρίχνεις σκοτάδι ρίχνεις φως Το είδωλό της άφαντο. Για όσους δεόμασταν, η Σύνθεση ήταν μια Πρόφαση χρονία για τα χρόνια της αγωνίας ημών Των αγγέλων της πενίας. Τότε που της ενοποίησης το αμανάτι, η έγνοια της Θηλυκότητας δηλαδή, ήταν να στέρξει τα έρμα. Βούβα […]

Καίσαρ Εμμανουήλ | Το Γαλάζιο Kιόσκι

Κοντά στη θάλασσα αγαπώ ένα γαλάζιο κιόσκι. Γύρω απ’ αυτό το ειρηνικό παραθαλάσσιο κιόσκι τα μεσημέρια στάζουνε κόμπους ζεστό χρυσάφι δίχτυα απλωμένα αντίστροφα σ’ ωριμασμένους ήλιους. Το δείλι, όταν το σχήμα του βυθίζεται στους ίσκιους, βρίσκουν εκεί καταφυγή φιλέρημα παιδιά, που επάνω από τ’ αντίφεγγα τα δυσμικά του πόντου αφήνουν βάρκες χάρτινες να φεύγουν σιωπηλά. […]

Γρηγόρης Σακαλής | Νοήμονες

Πώς έγινε και βρεθήκαμε έτσι ανέστιοι στον τόπο μας να μας διαφεντεύουν ξένοι δυνάστες πώς έγινε και βρεθήκαμε έτσι πένητες και πλάνητες στη γενέτειρα μας να μας μοιράζουν ψωμί και νερό ντόπιοι σαλτιμπάγκοι λακέδες των ξένων ούτε που το καταλάβαμε ναρκωμένοι από την εποχή των παχέων αγελάδων έπρεπε όμως να προβλέψουμε έπρεπε να ήμασταν πιότερο […]

Ζωή Καρέλλη | Ἐρωτικό τοῦ χρόνου

«Time an hymn without end”. Yeats Ὁ χρόνος εἰσδύει ἐντός μου τοῦ σώματος πολύπλοκος πολύ ποικίλη ἡ σχέση μου με τοῦτο τό ζωντανό φαρμάκι μεθυστικό κιόλας αἶμα μόριο μόρια τῆς ζωῆς τοῦ δικοῦ μου χρόνου διάρκεια, ἄ, πόσο σ’ αἰσθάνομαι δοκιμασία τοῦ χρόνου ἐγώ ἐν ἐμοί εἶμαι σημασία συνθέτομαι καί προσθέτομαι μέσα στό χρόνο διαδίδομαι […]

Λίνα Φυτιλή | Ισόβιο πρόσωπο

  [Φίλοι] Των κατά φαντασίαν συγγενών όσων έχουν έναν τρόπο να κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα Δείτε πως οι πληγές είναι τρόπαια σε ξένα σώματα. Αυτοί που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους το ξέρουν. Εσείς –πιο γενναίοι- με κάποια ίχνη ειρωνείας, το λέτε: Ώρα να βρει το παρελθόν έναν άλλο τόπο. Μετά θα ‘ρθει κι η […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδία

Πικ-απ ή «Pseudo-Blues» (Prose song «written on a toilet roll»)   Ίσως μόνο στα συναξάρια τού Τσινάσκι Ο ήρωας πηδάει το ακουστικό τού τηλεφώνου Σα να γαμάει το στόμα τής ερωμένης του Σ’ ένα μισοσκότεινο γραφείο Κάτω ακριβώς από το εκκρεμές τού τοίχου Που κάνει τικ τακ Μέσα στους στεναγμούς και τα καυλοκουνήματα Με τ’ […]