Αντώνης Τσόκος | Ας πηγαίνω

Έμαθα πως χθες, λίγο μετά την έλευση του φωτός στα μάτια σου, έβαψες κόκκινα όλα τα ανθρωπάκια στα φανάρια. Είναι αστείο να πιστεύεις πως ένα κιλό λαδομπογιάς είναι ικανό να κρατήσει ακίνητες τις φλέβες. Κοίτα πως πέφτουν κάτω οι άνθρωποι από τον έρωτα. Σα νεογέννητα πουλιά απ’ τις φωλιές τους. Πως καταφέρνουν να πονούν με […]

Αντώνης Τσόκος | Σχεδόν

Μπορώ να ζήσω ανά πάσα στιγμή. Την περίοδο αυτή απέχω. Μη μου καταλογίσετε ζωή. Μπορώ να περιγράψω το ηλιοβασίλεμα με εμπειρία αξιοζήλευτη. Χωρίς ο λόγος μου να αποζητά το βλέμμα ερωτευμένου. Μπορώ να μείνω ξύπνιος νύχτες ατελείωτες. Χωρίς ποτέ να χασμουρηθώ. Μπορώ να πέσω στο κενό. Χωρίς να τσαλακώσω το κρανίο μου. Μπορώ να περπατήσω […]

Αντώνης Τσόκος | Οι άνθρωποι προκύπτουν

Κάθε βράδυ βουτάω απ’ τα παράθυρα του πρώτου ορόφου. Δυστυχώς, δεν έχω αποκτήσει κανένα σημάδι. Ούτε μια τρύπα στο κρανίο. Αρχικά, στάθηκε αδύνατο να κρατηθώ στο ύψος των περιστάσεων. Βούτηξα απ’ το δεύτερο, το τρίτο, το πέμπτο πάτωμα. Καμία διαφορά. Αν δεν έχεις προνοήσει για τραύματα δεν υπάρχει ελπίδα. Η πληγή δεν σου χαρίζεται. Όταν […]

Αντώνης Τσόκος | Κόκκινα νεροπότηρα

Ο Ιανουάριος ήταν ο γενέθλιος μήνας μιας εξάδας κόκκινων νεροπότηρων που εντόπισα πριν αρκετά χρόνια σε συνοικιακό υαλοπωλείο. Πνιγμένα στη σκόνη, ανάσκελα στο κέντρο της βιτρίνας, αιμορραγούσαν ανάρμοστη πολυτέλεια. Τα αγάπησα φριχτά. Τόσο, που τα στρίμωξα στο κατάμεστο ντουλάπι της κουζίνας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το γυαλί τους ράγισε πέντε φορές. Με τους υπαίτιους να […]

Αντώνης Τσόκος | Το μυστικό της Πέμπτης

«Ο κόσμος τελειώνει στο πρόσωπο του κοριτσιού με τη γαλάζια ομπρέλα.» Αυτή τη φράση επαναλάμβανε ο πατέρας, κάθε Πέμπτη πρωί. Ύστερα σώπαινε. Μέχρι αργά το απόγευμα. Η μητέρα τον κοιτούσε συνωμοτικά. Για δυο ματιές. Ποτέ περισσότερο. Ποτέ λιγότερο. Στη συνέχεια, σηκωνόταν από την καρέκλα μ’ έναν αλάνθαστα νωχελικό τρόπο και βάδιζε προς τον μαρμάρινο νεροχύτη. Άδειαζε τα απομεινάρια […]

Αντώνης Τσόκος | Το κάδρο

Πάνω στο κάδρο κρέμεται ένας τοίχος. Τι συμβολίζει άραγε αυτή η τσιμεντένια επιφάνεια; Το μέσα ή το έξω; Στην αθέατη πλευρά, πίσω από το κενό, στέκει ένα σύννεφο. Το μοναδικό μπλε σύννεφο του Αττικού ουρανού. Βαμμένο λευκό για τις ανάγκες του τοπίου. Αν γκρεμίσω τα τούβλα, το σύννεφο και το κενό θα παραμείνουν έξω. Τότε […]

Αντώνης Τσόκος | Ο ουρανός φθείρει τη μνήμη

Άκουγα τον ουρανό. Τα σύννεφα έλεγαν το όνομα σου. Δεν θυμάμαι πως σε λένε αλλά σίγουρα για εσένα μιλούσαν. Στην λύπη των ποιημάτων μου το πρόσωπό σου είναι ευκρινώς καταχωρημένο. Θα μπορούσα να ψάξω εκεί. Δεν θέλω να φορτωθώ τη μυστηριώδη αφή των λέξεών σου. Ακουμπούν στα πιο ριψοκίνδυνα σημεία του εγκεφάλου. Ωστόσο δεν μπορεί […]

Αντώνης Τσόκος | Το κορίτσι που κοίταξε τον ήλιο

Καλό ταξίδι, της ευχήθηκε! Ποιος εύχεται καλό ταξίδι σε άνθρωπο που φορά πιτζάμες; Λες κι ήξερε πως ονειρευόταν ταξίδια. Ήταν μεγάλες οι νύχτες της. Μεγαλύτερες απ’ όσο μπορούσε να αντέξει. Σαν τα παπούτσια που της αγόραζε η μητέρα της. Ένα νούμερο μεγαλύτερα. Του χρόνου δεν θα σου κάνουν, της έλεγε. Τον επόμενο χρόνο τα παπούτσια […]

Αντώνης Τσόκος | Μια μικρή πένθιμη ιστορία

Οι αράχνες έμπαιναν απ’ την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Διέσχιζαν την οροφή του υπνοδωματίου. Τους θερινούς μήνες το ταβάνι γινόταν κι αυτό πάτωμα. Τα καλοκαίρια ο κόσμος δεν είχε καλή και ανάποδη. Τα πουλιά περπατούσαν στον ουρανό. Οι οικοδόμοι στα μαδέρια. Σήκωνε το κεφάλι της κι έβλεπε κάτω. Στα μαλλιά της φύτρωνε άσφαλτος. Η καρδιά της έτριζε […]

Αντώνης Τσόκος | Πάντα να περιμένεις

Το αγόρι περίμενε το κορίτσι. Το κορίτσι περίμενε την άνοιξη. Η άνοιξη πρόσμενε το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι δεν φάνηκε. Μαζί του χάθηκε το κορίτσι και η άνοιξη. Το αγόρι συνέχισε να περιμένει. Κι ας ήξερε πως εκείνοι που έρχονται είναι πάντα λιγότεροι απ’ αυτούς που περιμένουν.