Federico García Lorca | Γκασέλα του ζοφερού θανάτου

Τον ύπνο θέλω εγώ να κοιμηθώ των μήλων να ξεμακρύνω από την τύρβη των κοιμητηρίων. Τον ύπνο θέλω εγώ να κοιμηθώ εκείνου του παιδιού που επιθυμούσε μες το πέλαγο να κόψει την καρδία του. Δεν θέλω να μου ξαναπούν πως οι νεκροί δεν χάνουν το αίμα τους και πως το σάπιο στόμα τους νερό ζητάει […]

#NeapolisAthina: Χώροι, μνήμες και παρόν Ανοιχτή συζήτηση

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Hellenic American College (HAEC) σε συνεργασία με το Hellenic American University (Nashua, NH, USA) παρουσιάζουν, στο πλαίσιο της έκθεσης #NeapolisAthina: και τώρα και τότε, την ανοιχτή συζήτηση «#NeapolisAthina: Χώροι, μνήμες και παρόν». Η εκδήλωση πραγματοποιείται την Τρίτη 19 Δεκεμβρίου, στις 19:30, στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα) και […]

Jules Supervielle | Χτες και σήμερα

Όλο το δάσος καρτερά να κατεβάσει το άγαλμα το σηκωμένο χέρι του. Αυτό θα γίνει σήμερα. Χτες είχανε σκεφτεί πως αυτό θα γινόταν χτες. Σήμερα βεβαιωθήκανε, κι οι ρίζες ακόμα το ξέρουνε Αυτό θα γίνει σήμερα. Μετάφραση: Ανδρέας Καραντώνης

Cesare Pavese | Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου

Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου – αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος, κρυφός, σαν μια παλιά τύψη ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου θα ναι μια άδεια λέξη, κραυγή που έσβησε, σιωπή. Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό όταν μονάχη σκύβεις στον καθρέφτη. […]

Αντώνης Τσόκος | Κανείς δεν ξέρει να κοιτά τα μάτια σου

  Ερωτεύτηκε το είδωλο της κοπέλας στο τζάμι του βαγονιού. Η ίδια, του ήταν εντελώς αδιάφορη. Το κινούμενο γυαλί κρατά την ουσία του ανθρώπινου σώματος. Άγχος και ιδρώτας βαραίνουν αποκλειστικά τον κάτοχό του. Τα είδωλα απαλλάσσονται από κάθε μορφή ιδιοκτησίας. Σπανίως ενοικιάζουν ολόκληρο το σώμα. Συνήθως αρκούνται σ’ ένα δυο μέλη. Αν και καταλαμβάνουν χώρο […]

Σταυρούλα Ηλία | Αυτοβιογραφικό

Μαμά, μαμά θα μου διαβάσεις ένα ακόμη παραμύθι; Έλα, σε παρακαλώ..Μην μου πεις πάλι πως είσαι κουρασμένη… Δεν το ξέρεις  πως οι μαμάδες δεν κουράζονται ποτέ; Ο μεγάλος μου γιος στα πέντε του χρόνια επιδιώκει αδιάλειπτα την αποκλειστικότητα. Σήμερα, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, δεν έχει ανάγκη τις αβρότητες, εκτός κι αν πηγή τους είναι […]

Χριστόφορος Τριάντης | Εικονολάτρης

Σήκωσε ψηλά τα μάτια ράθυμε εικονολάτρη, δεν χτίζεται το σύμπαν με πέτρες, παρά με δάκρυα και δρόμους. Ξέχασε τα ευχολόγια που αυγατίζουν τους πόθους και προσπέρασε τους λάκκους με τα νεκρά δέντρα. Άπλωσε τα χέρια σου κι άγγιξε το φως. Είναι τα λείψανα της μέρας που ντύνουν τα όνειρά σου,   για να ‘χουν σιωπή […]

Θέτιδα Θαλασσινάκη | Για όσους θρηνούν σιωπηλά

Ένα τραγούδι για όσους θρηνούν σιωπηλά στο σκοτάδι να λύσουν τα μάγια, του μίζερου κόσμου κι αστέρια κινούν, τον Άδη να σβήσουν τον ήλιο ν’ ανάψουν. Μορφές ξεγλιστρούν στης αγάπης το φως… αγγίγματα κρύβονται σε πόρτες κλειστές, ποιο λάθος απόψε να χαρίσω σε σένα και σα ξημερώσει το χρεώσω σε μένα. Η Θέτιδα Θαλασσινάκη γεννήθηκε […]

Χρήστος Αθανασίου | Ο αρπιστής του δρόμου

  Παίρνω τους δρόμους και συναντώ τον ρακένδυτο νέγρο αρπιστή στην πληγωμένη του σιωπή. Ότι και να λέει μέσα στο πλήθος σημαδεύει τη ματιά του και αφήνεται στον αρχέγονο ρυθμό των Αφρικανών. Ο ρακένδυτος νέγρος αρπιστής με την μαντίλα στο κεφάλι, που δεν έχε δεκάρα στη τσέπη του, έσπασε λίγη κόρα ψωμιού με τα μουτζουρωμένα […]