Αθανάσιος Πάσχος | Το γράμμα

Η  λάμπα από το διάδρομο του νοσοκομείου φώτιζε αμυδρά το μικρό δίκλινο δωμάτιο. Το λιγοστό φως έπεφτε στα ζωάκια που υπήρχαν στους τοίχους ζωγραφισμένα για να κάνουν παρέα στα παιδιά. Αυτά τα πολύχρωμα ευγενικά ζώα ποτέ δεν κοιμούνταν. Άγρυπνοι φίλοι και φύλακες των παιδικών ψυχών. Αλλά και των γονιών που κακοκοιμούνταν στην καρέκλα.     Είχε πέσει […]

Μινώταυροι

Η Ελλάς να παίρνει Το καλοκαίρι τον Μεσημεριάτικο ύπνο της Ανάλαφρα ντυμένη Με τα γόνατα ψηλἀ. Πώς γελάστηκε Κορίτσι πράμα Μες στους τρομερούς Απρίληδες   Το 1988 ο Παύλος Σιδηρόπουλος και η Μαρία Φωτίου τραγουδούν τον Ηλεκτρικό Θησέα σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου και στίχους του Δημήτρη Βάρου. Πενήντα χρόνια τώρα ετούτη  η αναμονή δεν […]

Βασίλης Ρούβαλης | Όρμος

Πριν Τώρα, τι συμβαίνει τώρα; Είμαστε στον ύπνο ή στον ξύπνιο; Κι ο ουρανός; Χωρίς άστρα; Και η φωνή μας απούσα; Πες μου, αναρωτιέμαι. Αρχίζω να φοβάμαι.   Τώρα Εάν συμβαίνουν αυτά, προτιμώ να μην ξυπνήσω ποτέ… Όλα μοιάζουν κέρασμα, τυχαία και απρόσκλητα. Πες μου. Οι νεκροί αλήθεια, βλέπουν όνειρα;   Μετά Αν και αυτή […]

Γρηγόρης Σακαλής | Καταφύγιο

Σε πράσινες μικρές κοιλάδες εκεί που κελαηδούν τα πουλιά χαρούμενα φτερούγισε κρυφά η ψυχή μου αγριομέλισσες τρυγούσαν πάνω στα λουλούδια θεϊκή γύρη τη μεταφέρανε στις κυψέλες τους έκαναν παραδεισένια τροφή για τις νεράιδες και τα ξωτικά ποταμάκια κυλούσαν σχεδόν αθόρυβα κι όλα ήταν ήσυχα σ΄αυτή τη χώρα της Εδέμ όπου βρίσκουν καταφύγιο οι πληγωμένες ψυχές […]

Μάνος Αποστολίδης | Είμαστε η γενιά των ονείρων

Όχι ονειροπόλοι, απλώς ζούμε ένα διαρκές όνειρο. Η πραγματικότητά μας έχει αποκτήσει μια θολότητα, όπως οι αισθήσεις στην υπναγωγική κατάσταση, πριν έρθει το παρωδικό τέλος που μας βρίσκει κάθε μέρα. Οδηγούμε για ώρες και μας προσπερνάνε αμάξια. Απλώνουμε τα ακροδάχτυλα κι ακουμπάμε γεγονότα, τελείες που τις ενώνουμε και βρίσκουμε νόημα μεταξύ τους, στις φανταστικές ευθείες. […]

Ιωάννης Λαδάκης | Το όνειρο

Απόψε ονειρεύτηκα Άγρυπνα παραμύθια Απόψε με ζωγράφισε Μια γαλάζια πλάση Απόψε ονειρεύτηκα Μια αιώνια ήβη. Και τ’ όνειρο μου στάλαξε Το χρώμα του στη γρίλια Το όνειρο μου μύρισε Σαν μια πλάνη Το όνειρο με ξέχασε Έγινε μίσχος. Η νέα νιότη πρόβαλε Με δροσερό φουστάνι Στα πόδια της με ξέβρασε Το κυνικό μου κύμα Στα […]

Άγγελος Ερατεινός | Θαυμαστικό

-Ομορφιά μου! την φώναζε κι εκείνη άνθιζε ευτυχισμένη γυρνούσε στα μάτια που την κοίταζαν στα χείλη που την έβαζαν θαυμαστικό τους   Ο Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε στη Χίο το 1950 Ποιητικές συλλογές: Κινάθισμα (1982), της Καρδιώτισσας (1988), Το σκοτάδι πίσω (2017), στίχος με στίχο (2019)    

Απόστολος Θηβαίος | Ένα ποιητικό κέντρο αποκατάστασης

Anna Coleman Watts Ladd, το όνομά της απόψε παντού μες στο γαλάζιο μου στενό   [Η Αμερικανίδα Anna Coleman Watts Ladd γεννήθηκε το 1878 στο Μάντσεστερ της Μασαχουσέτης και έφυγε για πάντα από τούτο το θέατρο το μακρινό 1939, πριν ο δεύτερος, παγκόσμιος πόλεμος την πληγώσει βαθιά. Βλέπετε αυτή η Αμερικανίδα που και εγώ την […]

Φιλιέττα Μιχαλακάκου | Παζλ

Διήγημα: «Εκείνη ως παζλ»  Γράφει η Φιλιέττα Μιχαλακάκου    Ένα άγαλμα, από αυτά που κοσμούν επώνυμους τάφους, κρατά κρεμασμένο με το δεξί του χέρι το δικό μου. Το βαστά με τα ακροδάχτυλα σαν κάτι αηδιαστικό, αλλά και σαν κάτι πολύτιμο χωρίς να του επιτρέπει ν’ αποδράσει. Πάνω στο διαβρωμένο μάρμαρο εγώ γαντζωμένη, ξυπόλυτη και γυμνή. […]