Μαρία Χουσάκου | Επτά ποιήματα

[Έφοδος] Πώς πέρασες τη νύχτα τα συρματοπλέγματα; Αντάρτικη έφοδος στο όνειρό μου κι ολημερίς ανατινάσσομαι σαν επιλεγμένος στόχος.   [Αντιθέσεις] Για τα παραμύθια που δεν άκουσα Για τους φίλους που δεν έπαιξα Για τα παιδιά που δεν γέννησα Για τους έρωτες που δεν διάλεξα Για τις ιστορίες που δίδαξα Για τους φίλους που αστειεύτηκα Για […]

Μαρία Τζιαούρη- Χίλμερ | Η νιψομαντηλιά*

-Φέρτην να σε σκουπίσω. -Άπλωσ΄την χαμαί.* -Νύφτου* γιέ μου καλά να φύουν οι βρωμιές. -Σφούντζισε* κόρη μου τα μάθκια σου. Μεν κλαίεις. Νίφκουνται, σκουπίζουνται, απλώνουν την ποτζεί* τζαι ποδά*. Η νιψομαντηλιά. Έσσιει αθρώπους που δίχα* της έν κάμνουν. Βρεμμένη για* στεγνή εν τζαμαί τζαι καρτερά τους, να στεγώσουν τα δάκρυά τους, να σφουντζίσει τον κάματό […]

Δώρα | Πρωταρχικό στοιχε(ίο)/(ιό)

«Υπό το φέγγος σελήνης πορφυρής νερό και φωτιά συνυπάρχουν φυσικά.»,   ιρίδισε φιγούρα μοναχική πριν την πνίξει πνιγηρά πινέλο στο κύμα⸱ το πινέλο σιγαστήρας στον καμβά του αγνώστου δημιουργού,   την δε εβδόμη νύχτα της απουσίας της ομολόγησε εις εαυτόν, πως επιτέλεσε δεινά, νομότυπη παρανομία, χάριν ομοιομορφίας.   Μα εκείνη η υδάτινη μορφή εκπνέεται μες […]

Λίλλυ Ιουνίου | Ένα ποίημα

Μοιραζόμαστε ένα ασπρόμαυρο ποίημα την διαβρωτική μας μεταμέλεια το βάρος των πληγών μας υποκύπτουμε ηλεκτρισμένοι και γλυκόπικροι στους ατομικούς μας χειμώνες κρυμμένοι πρόποση κάνουμε στα ναυάγιά μας ο κόσμος κρύος και βρώμικος χωρίς τα χέρια μας ενωμένα στην τελευταία μας παρουσία θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι κι όλα θα γίνουν διάφανα θα μετράμε πόσα κόκαλα μας […]

Αντώνης Τσόκος | Σχεδόν

Μπορώ να ζήσω ανά πάσα στιγμή. Την περίοδο αυτή απέχω. Μη μου καταλογίσετε ζωή. Μπορώ να περιγράψω το ηλιοβασίλεμα με εμπειρία αξιοζήλευτη. Χωρίς ο λόγος μου να αποζητά το βλέμμα ερωτευμένου. Μπορώ να μείνω ξύπνιος νύχτες ατελείωτες. Χωρίς ποτέ να χασμουρηθώ. Μπορώ να πέσω στο κενό. Χωρίς να τσαλακώσω το κρανίο μου. Μπορώ να περπατήσω […]

Απόστολος Θηβαίος | Η Αρετούσα των Μαχαλάδων

Μες στην ηγεμονία Της Τέχνης της Τσαρούχης   Πλησίαζε το τέλος όλων των καλοκαιριών του κόσμου.  Οι ωραίες νύχτες και οι δρόμοι του φεγγαριού, όλα δίχως εξαίρεση χάνονταν. Η φωνή του είχε κιόλας σπάσει,  μια αφάνταστη αρκαδική εποχή, δίχως χρόνια, τους κύκλωνε.  [Κατερίνα πότε θα έρθεις; Ήσουν τραγούδι θυμάσαι; Ώσπου έκλαψες και όλα έγιναν ανθρώπινα. […]

Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδία

“Η αγάπη είναι πιο κρύα από το θάνατο” Pseudo-Blues (prose song “written on a toilet roll”) •σαν ιστορίες από τ’ ορθάνοιχτο μάτι μιας κλειδαρότρυπας οι καμαριέρες στους ορόφους ψιθύριζαν διάφορα χασκογελώντας [όπως ότι τον είχαν δει να παίζει σε κάτι underground ταινίες τού ’70 γυμνό ανάμεσα σε δυο και τρεις γυναίκες ίσως για ένα κομμάτι […]

Γρηγόρης Σακαλής | Ζατρίκιον

Ένα παιχνίδι παίζεται στην πλάτη μας που αναμένει μια θρυαλλίδα για την μεγάλη έκρηξη για το big bang της κοινωνίας που κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει ¨μην ανησυχείτε¨ μας λένε οι άρχοντες ¨όλα βαίνουν καλώς, είμαστε σε καλό δρόμο¨ μα είναι πράγματι έτσι ο καιρός θα δείξει όμως τα σημάδια δεν είναι καλά και […]

Αλιέ Πεμπέ | Να αγαπάς

Να αγαπάς και να νοιάζεσαι, να ξέρεις να μοιράζεσαι, να πονάς, να νιώθεις, να ακούς πριν μιλήσεις, να βλέπεις πριν δεις, να δίνεις πριν ζητήσεις, να δίνεις για να μπορείς να πάρεις, να βάζεις δύναμη κι ας μην χρειαστεί, να κλαις χωρίς να πονέσεις, να σκέφτεσαι, να γίνεσαι το τέρμα για να φτάσεις,  να μην […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Στοχοθεσία

Εγώ ήμουν Με είδα που χόρευα στη σκεπή του τρένου Μέσα οι επιβάτες της ζωής μου κοιμόντουσαν αμέριμνοι με ένα σκοπό καρφωμένο στο κεφάλι τους δεν έβλεπαν αυτό που έβλεπα εγώ το αίμα του χρόνου όπως κυλούσε στα τζάμια έκρυβε το τοπίο κι εκείνοι το πήραν για ηλιοβασίλεμα Είδα μετά έξω Πίσω από το τζάμι […]