Κάτι σκονισμένα έπιπλα και ένα κουρασμένο χέρι ακουμπισμένο στον ίσκιο ενός πεύκου Μεσημέρια καλοκαιριού με την ηχώ της σιωπής να επιπλέει στην αμμουδιά των σκέψεων… Κάτι μεθυσμένα καλοκαίρια που η θάλασσα λίκνιζε το ατίθασο κύμα της στην αλλόκοτη χορογραφία μιας προσμονής… Κάτι από γεύση καλοκαιριού ο ηλιοκαμένος στίχος που μπολιάζει με ελπίδα τις πληγές των […]
Πέτρος Κ. Βελούδας
Πέτρος Κ. Βελούδας | Άγνωστοι νεκροί
Γυρίζει… μέσα στις στοές της σκέψης ένας επισκέπτης ιδεών ανίδεων απωθημένων… Ανέστιος πόνου θηρευτής ονείρων Και εκεί τα μάτια του αστράφτουν κάθε νύχτα και μοιάζουν σαν δυο φεγγάρια που αγκαλιάζουν της νύχτας τον θρήνο… Κυρτωνει ο ίσκιος του ακουμπισμένος στην γέρικη υπομονή και προσπαθεί βήμα το βήμα να περπατήσει ενθυμούμενος τα ονόματα των νεκρών… Γυρίζει […]
Πέτρος Κ. Βελούδας | Δύο ποιήματα
[Άχρωμα χώμα] Στις πλεξούδες του ήλιου δαμάζεται η φυγή του ονείρου τρισδιάστατη υποταγή χρυσοκίτρινη κεντημένη στέγη κάτω από το φόβο του ουρανού… Αγωνίσματα αλλοτινών εποχών κύματα πέτρινων στοιχημάτων στη σκέπη του χρόνου… Άχρωμο…χώμα σκεπάζει τις σκέψεις, βυθίζει τις επιθυμίες νοθεύοντας με θλίψη τις ιδέες και δράσεις της ανταλλαγής διεκδικήσεων…Στις πλεξούδες του ήλιου ματώνει το χώμα […]