Ίπταμαι, επιπλέοντας στην υγρή κουβέρτα της ήρεμης θάλασσας. Κλείνω τα μάτια και ακούω τα πουλιά, ανοίγω τα μάτια και βλέπω το γαλάζιο του ουρανού, τα άσπρα σύννεφα να σμίγουν και να χωρίζονται άτακτα, χωρίς προορισμό. Βασιλεύω στο αμνιακό υγρό. Εδώ, δεν υπάρχουν σκέψεις, μόνο κάποιες λίγες ακαθόριστες αναμνήσεις, όπως τα γαλανά μάτια της γιαγιάς μου […]
